Todos los capítulos de พันธะวิศวะร้ายพ่ายรัก: Capítulo 31 - Capítulo 40

~ 2 เดือนต่อมา ~ ด้านมาคัส นี้ก็ผ่านมา 2 เดือนเต็มแล้วที่ผมไม่ได้เจอกับเรนิส เพราะช่วงนี้เป็นช่วงที่เรนิสเธอติวและอ่านหนังสือสอบเข้ามหาลัย นอกจากผับ มหาลัย คอนโดแล้ว ดูเหมือนว่าผมไม่มีที่ไปเสียแล้วละ!! ฟู่...!! ร่างสูงเปลือยเปล่าส่วนบน มีเพียงกางเกงบ๊อกเซอร์ สวมใส่บนตัวนั่งอัดบุหรี่ที่ระเบียงหลังห้อง“ไม่คิดว่าเด็กอย่างเรนิส จะทรมานผมได้มากถึงเพียงนี้” 2 เดือนที่ไม่ได้เจอ ไม่คิดบ้างเหรอว่าผมจะทรมานมากแค่ไหน ที่จริงผมเพียงแค่ยกหูขึ้นมาโทรหาใครสักคน ก็ทำให้ผมได้ปลดปล่อยมีความสุขได้ เหมือนกัน ทว่าหลังจากที่ผมมีอะไรที่ลึกซึ้งกับเรนิส ราวกับว่าผู้หญิงพวกนั้นก็ผิดรสผิดมือผมไปเสียหมด‘ในเมื่ออยาก ทำไมต้องทน’ มาคัสเฝ้าถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปกติใช่ว่าเขาจะทนได้มากขนาดนี้‘แล้วทำไมต้องทนละวะ’ เรนิส ยัยเด็กแสบเธอจะใจร้ายใจดำกับเขาไปถึงไหน ทั้งที่เขาคือคนแรกของเธอด้านเรนิสตลอด 2 เดือนที่ผ่านมา หลังจากที่ฉันอ่านหนังสือมาอย่างหนักหน่วง ออกจากบ้านแค่ช่วงที่ติวกับติวเตอร์เท่านั้น ส่วนพี่มาคัสฉันไม่เจอเขามาจะ 2 เดือนแล้ว เห็นว่าช่วงนี้เขาฝึกงาน และไหนจะงานที่ผับ ส่วนฉันก็อ่านหนังสือเพื่อสอบเข้ามห

เอ่ยจบนิ้วใหญ่ของมาคัสก็ทะยานล้วงล้ำเข้าซอกหลืบลึกคับแน่นของคนตัวเล็กทันที“อะ...อืม” มาคัสดันนิ้วลึกเข้าๆออกๆ กระตุกถี่ๆ ร่างบางนั่งกระสับกระส่ายตัวไปมา เมื่อเรนิสอยู่ไม่นิ่ง“ซี๊ด...พี่มาคัสขา”“คิดถึง ฉันไหม...” เขาถาม ขณะที่คนตัวเล็ก โน้มใบหน้าสวยดูดและลากลิ้นอันเร่าร้อนพรมจูบไปทั่วทั้งบริเวณหน้าอกและลำคอของคนร่างหนา!! แผล็บ แผล็บ!!!! แฉะ แฉะ !! ยิ่งเธอลากลิ้นเลียทำเขาเสียวสะท้านไม่ไหวนั่น มาคัสยิ่งกระตุกนิ้วร้ายถี่ๆ ขณะที่มือของเรนิสทำหน้าที่ปลดกางเกงยีนส์ตัวแพง ไม่นานแท่งร้อนขนาดใหญ่ก็ผงาดหัวขึ้นมาสู้สายตาของเธอ“เรนิส อ่าส์...จัดการมันที” มาคัสที่ถูก เด็กแสบปรนเปรอด้วยลิ้นร้อนๆ บริเวณหน้าอก และลำคอ ถึงกับคำรามเสียงออกมาอย่างหนักมือเรนิสจับท่อนเอ็นขนาดใหญ่ที่โผล่หัวขึ้นมาต่อหน้าฉัน เธอขยี้ปลายนิ้วเข้าบริเวณหัวเห็ดเส้นปูดสีชมพู ชักขึ้นๆลงๆ“อ่าส์ ซี๊ด เรย์...ครับ ฟู่ โอ้ย ...พี่ไม่ไหวละ” มาคัส เมื่อเห็นว่าน้ำหวานของเรนิสเยิ้มตามปลายนิ้วของตน คนตัวโตไม่รอช้า มาคัสถอดนิ้วออกจากร่องเสียวสยิวฉ่ำน้ำจากนั้นเขาก็จับเธอพลิกตัวลงบนเบาะใต้ร่างของเขา“เรนิส อ้าขา...” คนตัวเล็กทำตามอย่างว

หลายวันต่อมาด้านเรนิสหลังจากที่วันก่อนคุณแม่พาฉันมามอบตัวเสร็จ และวันนี้ก็เป็นวันเปิดเทอมเรียนปรับพื้นฐานวันแรกของฉันร่างบางในชุดนักศึกษากระโปรงทรงพลีทสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย เดินเคียงคู่มากับเพื่อนสนิทอย่างมาเบล“ว้าย...แก ดูพี่คนนั้นก็ดูดีเอยคนนั้นก็หล่อเอย แกๆดูคนนั้นสิ หล่อออร่าพุ่งมาก” ฉันเหลือบมองหน้ายัยมาเบลชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอสั้น สวมด้วยรองเท้าส้นสูงราวกับว่านางจะไปแคทวอล์คก็ไม่ปาน ฉันที่แต่งหน้าทำผมมาตั้งแต่ 6 โมง งานนี้ถึงกับดูซอฟต์ไปเลย“ไม่แน่ใจ ว่าแกมาเรียนหรือมาหาผัว” เรนิสเหน็บแนมเพื่อนสนิท ก็เซอร์ไพร์สสุดๆ ไปเลยสิ ที่ยัยมาเบลดันติดคณะและเอกเดียวกับฉัน“แหมแกก็ ทั้งสองอย่างน่ะสิ”“ดิ้งๆ ดิ้งๆ ไม่ไหวแล้ว ผู้ที่นี่งานดีงานเลิศมาก” ยัยมาเบลที่ก้าวขาเข้าเขตรั้วมหาลัยไม่ทันไร นางก็หวีดเสียงเรียกร้องหาผู้ไม่หยุด เรนิสถึงกับส่ายหัวให้กับเพื่อนสนิทของตน“ใครจะหล่อเท่ เอวดุดันเท่าพี่มาคัส สุดหล่อแห่งบีเอ็กซ์แม็กซ์ ของฉันได้ละย่ะ” เรนิสเอ่ยจบ ร่างบางก็เดินหาตึกเรียน“ย่ะ...ยัยคนมีผัว” ใครจะคิด ยัยเรนิสนางร้ายกาจมากนะ ที่คว้าเอาเจ้าของผับชื่อดังอย่างพี่มาคัสมาเป็นแฟน ไม่อยากจะ

~ 2 เดือนต่อมา ~ด้านเรนิสช่วงนี้เป็นช่วงเปิดเทอม ซึ่งฉันเป็นเด็กมหาลัยปี 1 เต็มตัว ก่อนหน้านี้ช่วงซัมเมอร์ ฉันแค่เรียนปรับพื้นฐานเท่านั้น และช่วงที่ผ่านมาพี่มาคัสก็งานยุ่งเรามีเวลาเจอกันเดือนละ 2-3 ครั้งเอง“คิดถึงฝุดๆ” ป่านนี้ไม่รู้สุดหล่อของฉันจะทำอะไรอยู่น่า ทว่าขณะที่ร่างบางในชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอสั้นนั่งเหม่อลอยเพียงลำพังนั้น“จ๊ะ...เอ๋” เสียงยัยมาเบลที่โผล่มาจากด้านหลัง“เห้ย...ตกใจตายแหละ”“ทำไร อยู่แก”“เปล่า ไม่ได้ทำไร” ฉันตอบยัยมาเบลไป“เออเรย์ พี่สาลี่ให้ฉันมาถาม แกยังจะอยากประกวดดาวอีกไหม” เรนิสที่มาเบลถามเช่นนั้น ร่างบางถึงกับตาโต“หน้าตาแบบนี้ หุ่นแบบนี้ได้เหรอ” เรนิส ไม่พูดเปล่า ทว่าร่างบางกับยืนบนม้านั่งและหมุนตัวไปมา สำรวจตัวเอง“โอ้ย...ทำไมจะไม่ได้ละย่ะ เมื่อวานฉันกับพี่สาลี่ ไปแอบส่องคณะอื่นมา บอกเลย ทั้งหุ่น รูปร่างหน้าตา ความสามารถยังสู้แกไม่ได้” มาเบลเอ่ยมาเช่นนั้น เรนิสตื่นเต้นไม่น้อย ด้วยสีหน้าดูมีความหวังอีกครั้ง“จะว่าไป ความสามารถฉัน มีอะไรฉันยังหาไม่เจอเลย”“แกลืมไปแล้วเหรอ ว่าก่อนหน้านี้ แกกับฉันเราเคยชนะผ่านการประกวดโคฟเวอร์แดนซ์มา”“ใช่...สิ นี้ฉันลืม

ด้านมาคัสวันนี้ผมพาลูกน้ำ เพื่อนสนิทที่เราเคยเรียนไฮสคูลที่อังกฤษด้วยกันมาทานข้าว ทว่าขณะที่ผมขับรถออกจากร้านอาหาร มุ่งหน้าไปส่งลูกน้ำที่คอนโดของเธอนั้น“อุ้ย...มาคัสคะ น้ำว่า น้ำลืมมือถือที่ร้าน แน่ๆเลยค่ะ” ลูกน้ำที่วุ่นวายหาสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเอ่ยขึ้นมา เพราะนี้เธอหาไป 2 รอบ เทกระเป๋าหาแล้วแต่ก็ไม่เจอเมื่อเป็นเช่นนั้น มาคัสจึงยอมวนรถกลับร้านอาหาร ที่เขาและลูกน้ำทานข้าวไปเมื่อสักครู่ ไม่นานทั้งสองก็มาถึงร้าน ทว่าขณะที่ลูกน้ำลงจากรถของมาคัส ร่างบางเดินกลับไปยังโต๊ะอาหารที่เขาและเธอนั่งเมื่อครู่นั้น สายตาคมเข้มกับสะดุดเข้ากับร่างบางอันคุ้นตาที่นั่งกับหนุ่มหน้าตี๋ ในชุดนักศึกษาสถาบันเดียวกับเธอ“หึ...ไม่ทันไร นิสัยเดิมก็เริ่มอีกแล้ว” มาคัสที่จ้องมองเรนิส นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับหนุ่มหน้าตี๋ตรงหน้า ร่างสูงถึงกับสบถเสียงออกมาอย่างไม่น่าฟัง“นี้เหรอคนที่บอกผมว่า ยุ่งกับการเตรียมตัวประกวดดาว” ไม่ใช่แล้วมั้ง มาคัสเดาะลิ้นเข้ากระพุ้งแก้ม สายตาคมจ้องมองคนตัวเล็กผ่านกระจกรถ โดยที่เรนิสไม่รู้ตัวต้องให้บอกกี่ครั้งวะ ในระหว่างที่เธอเป็นผู้หญิงของผม เธอไม่มีสิทธิ์ยุ่งกับไอ้หน้าตี๋ที่ไหนทั้งนั้น