All Chapters of เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในไร่ส้มดูเงียบกว่าปกติอลิชายังคงพักอยู่ที่บ้านไร่ตามคำชวนของแม่อัคนี แต่หลังจากบทสนทนาเมื่อคืน สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเธอไม่พูดเรื่องอัคนีกับใครอีก แต่ทุกครั้งที่สายตาเหลือบมองไปทางเขา แววตากลับเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้ส่วนอลิน...หญิงสาวพยายามทำเหมือนเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอตื่นแต่เช้า ช่วยป้าสายจัดโต๊ะอาหาร แล้วเดินออกไปดูต้นส้มเหมือนเดิม แต่ความจริงแล้วหัวใจของเธอยังเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงคำพูดของอัคนี“ผมเลือกอลิน”แค่คิดถึง...แก้มของเธอก็ร้อนขึ้นมา“บ้าแล้วอลิน...”เธอยกมือแตะแก้มตัวเองเบา ๆ ก่อนส่ายหน้า“เขาอาจพูดเพราะไม่อยากให้พี่เสียหน้าเท่านั้นเอง”หญิงสาวพยายามหาเหตุผลมาปลอบตัวเองเพราะเธอไม่กล้าคิดว่าอัคนีอาจรู้สึกกับเธอจริง ๆ เธอไม่กล้าฝันเพราะตั้งแต่เด็ก...สิ่งที่เธอได้รับจากครอบครัวมักเป็นเพียงสิ่งที่เหลือจากพี่สาว เธอจึงไม่เคยคิดว่า วันหนึ่งจะมีใครสักคนเลือกเธอด้วยตัวเอง“คุณอลินครับ!”เสียงคนงานดังขึ้นอลินหันกลับไป“คะ?”“วันนี้คุณดินจะเข้าไปดูแปลงส้มด้านในครับ ถ้าคุณอลินอยากไปด้วย เดี๋ยวผมเตรียมรถให้”ดวงตาของหญิงส

เช้าวันรุ่งขึ้น... เสียงโทรศัพท์ของอลินดังขึ้นตั้งแต่เช้า หญิงสาวที่กำลังจัดเสื้อผ้าอยู่หน้าตู้ชะงัก ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอหายไปทันที “แม่” อลินสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนกดรับสาย “สวัสดีค่ะแม่” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงของมารดาจะดังขึ้น “อลิน วันนี้เก็บของกลับกรุงเทพฯ” มือที่ถือโทรศัพท์ของหญิงสาวชะงัก “กลับกรุงเทพฯ เหรอคะ?” “ใช่” “ทำไมคะ?” น้ำเสียงของอลินเต็มไปด้วยความสงสัย “พี่เขาอยากกลับไปอยู่บ้าน” เพียงประโยคเดียว...หัวใจของอลินก็หนักอึ้งขึ้นมาทันที เธอเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง ไร่ส้มที่เคยทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นกลับดูไกลออกไปอย่างน่าใจหาย “แล้ว...หนูล่ะคะ?” เธอถามเสียงเบา ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนตอบกลับมาอย่างเป็นธรรมชาติ “ลูกก็กลับมาด้วยสิ” อลินกำโทรศัพท์แน่น คำตอบนั้นเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับเธอ...มันกลับหมายความว่า เธอต้องถอยอีกแล้ว “ค่ะ” เธอตอบเพียงสั้น ๆ “หนูจะกลับค่ะ” เมื่อวางสาย...อลินยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ดวงตาค่อย ๆ เธอพยายามกลั้นน้ำตา “ไม่เป็นไร...” เสียงของเธอสั่น

รถยนต์แล่นออกจากกรุงเทพฯ มุ่งหน้ากลับเชียงใหม่ในช่วงบ่ายภายในรถเงียบกว่าปกติอลินนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ มือเรียววางทับบนกระเป๋าใบเล็กของตัวเอง ดวงตาเหม่อมองวิวสองข้างทาง แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านคำพูดของพ่อ...คำพูดของแม่...และสายตาของพี่สาวทุกอย่างยังวนเวียนอยู่ในความคิด อัคนีเหลือบมองเธอเป็นระยะ ตั้งแต่ขึ้นรถมา หญิงสาวแทบไม่ได้พูดอะไรเลย“เสียใจไหม?”เสียงทุ้มดังขึ้น อลินหันมอง“เรื่องอะไรคะ?”“เรื่องที่ผมพาเธอกลับมา”หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ“ไม่ค่ะ”“แน่ใจ?”“ค่ะ”เธอยิ้มบาง ๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืนจนคนมองจับได้ อัคนีขมวดคิ้ว“อลิน”“คะ?”“ถ้าเธอไม่อยากตอบ ก็ไม่ต้องฝืนยิ้ม”รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอค่อย ๆ จางลง เธอหันกลับไปมองถนน“หนูแค่...ไม่อยากเป็นต้นเหตุให้คุณมีปัญหากับครอบครัวหนู”อัคนีจับพวงมาลัยแน่นขึ้นเล็กน้อย“ปัญหานั้นไม่ได้เกิดจากเธอ”“แต่ถ้าหนูไม่มาเป็นคู่หมั้นแทนพี่ เรื่องทั้งหมดก็คงไม่เกิด”“ผมไม่คิดแบบนั้น”น้ำเสียงของเขาหนักแน่นจนอลินหันกลับมามอง อัคนียังคงมองถนนตรงหน้าก่อนพูดช้า ๆ“ถ้าย้อนกลับไปได้ ผมก็ยังจะเลือกเธอ”หัวใจ

เช้าวันต่อมา...เสียงนกร้องดังอยู่ท่ามกลางไร่ส้ม อากาศยามเช้าเย็นสบายกว่าทุกวัน อลินเดินออกมาจากบ้านพร้อมตะกร้าใบเล็กในมือ ตั้งใจจะไปช่วยคนงานเก็บส้มใบหน้าของเธอสดใสขึ้นมากหลังจากเมื่อคืนได้กลับมาที่ไร่อีกครั้ง แต่ทันทีที่เดินผ่านระเบียง...เธอก็เห็นอลิชายืนอยู่ตรงนั้นสองพี่น้องสบตากัน อลิชายิ้มบาง ๆ แต่รอยยิ้มกลับไม่ได้ทำให้อลินรู้สึกสบายใจเลย“ตื่นเช้าจังนะ”“ค่ะ”อลินตอบอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินผ่านไป แต่เสียงของอลิชาก็ดังขึ้นเสียก่อน“อลิน”หญิงสาวหยุดเดิน“คะ?”อลิชาค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ สายตากวาดมองเสื้อผ้าที่น้องสาวสวมอยู่ ก่อนหัวเราะเบา ๆ“อยู่ที่นี่นานจนลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าเราเป็นใคร?”อลินขมวดคิ้วเล็กน้อย“หมายความว่ายังไงคะ?”“ก็แค่สงสัย”อลิชายกมือกอดอก“เธอไม่คิดว่าตัวเองกำลังได้สิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเองอยู่เหรอ?”อลินนิ่ง เธอรู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร“พี่หมายถึงคุณดินใช่ไหมคะ?”อลิชาหัวเราะเบา ๆ“อย่างน้อยเธอก็รู้ตัว”อลินกำตะกร้าแน่นขึ้น แต่ยังพยายามควบคุมอารมณ์“พี่เป็นคนให้หนูมาแทนเอง”“ตอนนั้นพี่ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนใจ”“แล้วหนูต้องทำยังไงคะ?”อลินถามด้วยเสียงสั่น“ต้องค

เสียงรถยนต์ของอัคนีแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านตระกูลอลินในช่วงค่ำ ทันทีที่ประตูรถเปิดออก ชายหนุ่มก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ภาคินรีบลงตามมา พร้อมแฟ้มเอกสารในมือ“คุณดินครับ ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ”อัคนีปรายตามอง“ฉันใจเย็นอยู่”ภาคินมองสีหน้าของเจ้านายแล้วถอนหายใจ ถ้านี่เรียกว่าใจเย็น...เขาก็ไม่รู้ว่าต้องแบบไหนถึงเรียกว่าโกรธแล้วทั้งสองเดินเข้าไปในบ้าน ทันทีที่ประตูห้องรับแขกเปิดออก...สายตาของอัคนีก็จับจ้องไปที่อลินเป็นคนแรกหญิงสาวนั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ เมื่อเห็นเขา..เธอพยายามฝืนยิ้ม แต่เพียงสบตากัน น้ำตาก็เอ่อขึ้นมาอีกครั้ง อัคนีเดินตรงเข้าไปหาโดยไม่สนใจใคร“มานี่”เขายื่นมือออกไป อลินมองมือของเขา ก่อนค่อย ๆ วางมือลงอัคนีกระชับมือเธอแน่น“ร้องไห้ทำไม?”อลินส่ายหน้า“หนูไม่เป็นไรค่ะ”“ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ต้องพูดคำนี้กับผม”น้ำเสียงของเขาอ่อนลงทันที อลินก้มหน้า“หนูแค่...ไม่อยากให้คุณต้องมีปัญหา”อัคนีถอนหายใจ ก่อนใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาที่แก้มเธออย่างแผ่วเบา“ปัญหาของเธอ ก็คือปัญหาของผม”อลิชาที่นั่งอยู่อีกฝั่งมองภาพนั้นด้วยสายตาแข็งกร้าว“คุณดิน”เสียงของเธอทำให