All Chapters of เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี: Chapter 21 - Chapter 30

เช้าวันใหม่... หมอกบางปกคลุมไร่ส้มจนมองเห็นยอดต้นส้มเพียงเลือนราง อากาศเย็นจัดกว่าทุกวัน อลินเดินออกจากบ้านพร้อมตะกร้าในมือ เธอสูดอากาศเข้าปอดลึก ๆ แล้วเผยรอยยิ้มบาง ตั้งแต่กลับมาอยู่ที่ไร่...ที่นี่กลายเป็นสถานที่ที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้เป็นตัวเองมากที่สุด แต่วันนี้กลับมีบางอย่างผิดปกติ คนงานหลายคนกำลังยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่ใกล้โรงเก็บผลผลิต สีหน้าของทุกคนเคร่งเครียด อลินเดินเข้าไปหา “เกิดอะไรขึ้นคะ?” เมื่อคนงานเห็นเธอ ทุกคนต่างเงียบลง ชายคนหนึ่งรีบส่ายหน้า “ไม่มีอะไรครับคุณอลิน” อลินขมวดคิ้ว “ถ้าไม่มีอะไร แล้วทำไมทุกคนถึงทำหน้าเครียดกันแบบนี้ล่ะคะ?” ชายคนนั้นอึกอัก ก่อนจะตอบ “ส้มในโรงเก็บ...มีปัญหาครับ” “ปัญหาอะไร?” เขาพาเธอเข้าไปด้านใน ทันทีที่ประตูเปิด...อลินก็เห็นลังส้มจำนวนหนึ่งถูกวางแยกออกมา ผลส้มหลายลูกมีรอยช้ำและเน่าเสีย “ทำไมถึงเป็นแบบนี้คะ?” “เราพบตั้งแต่เช้าครับ” อลินก้มลงหยิบส้มขึ้นมาดู สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล “เมื่อวานยังปกติดีไม่ใช่เหรอคะ?” “ครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง “เกิดอะไรขึ้น?” อลินหันกลับไป อัคนีกำลังเดินเข้าม

เช้าวันรุ่งขึ้น...บรรยากาศภายในบ้านเงียบกว่าทุกวัน อลินนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร แต่แทบไม่ได้แตะอาหารตรงหน้า เธอเหลือบมองอัคนีเป็นระยะตั้งแต่เมื่อคืน หลังจากสายปริศนาพูดถึงอุบัติเหตุเมื่อหนึ่งปีก่อน ชายหนุ่มก็มีสีหน้าเคร่งเครียดตลอดเวลาแม้เขาจะพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...แต่อลินรู้ดีว่าเขากำลังคิดหนัก“คุณดินคะ”อัคนีเงยหน้าจากแก้วกาแฟ“ครับ?”“เมื่อคืน...คุณนอนไม่หลับใช่ไหมคะ?”มือที่กำลังถือแก้วกาแฟหยุดชะงักเล็กน้อย“ผมนอน”อลินหรี่ตามอง“โกหก”อัคนีเลิกคิ้ว“รู้ได้ยังไง?”“ใต้ตาคุณคล้ำมาก”เธอชี้ไปที่ใบหน้าเขา ก่อนยิ้มบาง ๆ“แล้วคุณก็ถอนหายใจตั้งหลายครั้ง”อัคนีมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหลุดยิ้ม“ช่างสังเกตจริง ๆ”“หนูเป็นห่วงคุณนี่คะ”รอยยิ้มของอัคนีจางลง เขาวางแก้วกาแฟ แล้วเอื้อมมือไปจับมือเธอ“ผมไม่เป็นอะไร”อลินก้มมองมือของตัวเองที่ถูกเขาจับ“แต่เรื่องเมื่อคืน...”“ผมจะจัดการเอง”“หนูไม่อยากให้คุณจัดการคนเดียว”น้ำเสียงของเธอนุ่มลง“ถ้าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหนูด้วย หนูอยากรู้ความจริง”อัคนีเงียบไป เขามองแววตาของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนถอนหายใจเบา ๆ“เย็นนี้ผมจะพาเธอ

หลังจากอ่านข้อความปริศนา...อัคนียืนอยู่กลางห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม มือใหญ่กำโทรศัพท์ของอลินแน่นจนเส้นเลือดบริเวณหลังมือปูดขึ้น“เธอจะไม่ไปที่นั่น”น้ำเสียงของเขาหนักแน่นจนไม่มีช่องว่างให้โต้แย้ง อลินนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ก่อนพยักหน้าเบา ๆ“ค่ะ”แต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องข้อความบนหน้าจอ บ้านร้างท้ายไร่สถานที่แห่งนั้นมีความลับอะไร?และทำไมคนส่งข้อความถึงรู้เรื่องอุบัติเหตุของอัคนี? ภาคินเดินเข้ามาใกล้“คุณดินครับ เราควรแจ้งตำรวจไหมครับ?”อัคนีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ“ยัง”ภาคินขมวดคิ้ว“ทำไมครับ?”“ถ้าคนที่ส่งข้อความต้องการให้เราไปที่นั่น แสดงว่ามันกำลังเฝ้าดูเราอยู่”อัคนีหันไปมองหน้าต่าง สายตาคมกริบกวาดมองความมืดด้านนอก“ถ้าเราแจ้งตำรวจ มันอาจหายไปพร้อมหลักฐาน”ภาคินพยักหน้าอย่างเข้าใจ“แล้วคุณดินจะทำยังไงครับ?”อัคนีหันกลับมา“เราไป”อลินเบิกตากว้าง“คุณดิน!”“แต่เธอไม่ไป”เขาหันมามองเธอ“ผมจะไปกับภาคิน”“แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณล่ะคะ?”อัคนีเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ ก่อนย่อตัวลงเล็กน้อยให้ระดับสายตาอยู่ใกล้กัน“ผมต่างหากที่ควรถามเธอ”“ถามอะไรคะ?”“ถ้าผมไม่อยู่ แล้วเกิดอะไรขึ้นกับ

“ผล DNA ของคุณอลินกับผู้ชายที่ระบุในเอกสาร...แสดงความสัมพันธ์ทางสายเลือดระดับพ่อกับลูกครับ”คำพูดจากปลายสายยังคงก้องอยู่ในหัวอลินยืนนิ่ง ร่างกายเหมือนถูกตรึงเอาไว้กับพื้นดวงตากลมโตค่อย ๆ เบิกกว้าง ก่อนริมฝีปากจะสั่น“พ่อ...?”เสียงของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน อัคนีมองเธอด้วยความเป็นห่วง เขารีบกดวางสาย ก่อนเดินเข้ามาหา“อลิน”หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาเริ่มแดง“คุณดิน...หนูมีพ่ออีกคนจริง ๆ เหรอคะ?”อัคนีไม่ได้ตอบทันที เขารู้ว่าตอนนี้เธอกำลังสับสน และสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดไม่ใช่คำปลอบใจที่ไม่มีหลักฐาน แต่คือความจริงเขาจึงจับมือเธอไว้แน่น“เรายังไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นทั้งหมด”“แต่ผลตรวจ...”“ผลตรวจเป็นเพียงหนึ่งส่วนของความจริง”เขามองเธอด้วยสายตาหนักแน่น“ก่อนจะเชื่ออะไร เราจะตรวจสอบให้แน่ชัด”อลินเม้มริมฝีปาก น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงบนแก้ม“ถ้าความจริงคือ...พ่อแม่เลี้ยงหนูมาเพราะหนูไม่ใช่ลูกของพวกเขาจริง ๆ ล่ะคะ?”อัคนียกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้“ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร เธอก็ไม่ได้ผิด”อลินหลับตาลง“หนูแค่...อยากรู้ว่าตัวเองเป็นใคร”อัคนีดึงเธอเข้ามากอด“ผมจะพาเธอไปหาคำตอบ”กรุงเทพมหานครหลายชั่ว

หลังจากพบรถของอัครเดชในโกดังร้าง...บรรยากาศภายในรถของอัคนีเงียบผิดปกติอลินนั่งกอดแฟ้มเอกสารไว้แนบอก ดวงตาของเธอเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง คำพูดของพีรพัฒน์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว“พ่อของเธอยังมีชีวิตอยู่”ตลอดยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา เธอเคยคิดว่าตัวเองเป็นเพียงลูกสาวคนหนึ่งที่พ่อแม่ไม่ค่อยรัก แต่วันนี้กลับพบว่า...เธออาจไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของครอบครัวที่เลี้ยงดูเธอมาด้วยซ้ำและพ่อแท้ ๆ ของเธออาจยังมีชีวิตอยู่“คุณดิน...”เสียงเรียกเบา ๆ ทำให้อัคนีที่กำลังขับรถเหลือบมอง“ครับ?”อลินก้มมองมือของตัวเอง“ถ้าพ่อหนูยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ...ทำไมเขาถึงไม่เคยกลับมาหาหนูเลยคะ?”น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจ อัคนีไม่ได้ตอบทันที เขาชะลอรถ ก่อนเอื้อมมือไปจับมือเธอ“เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”“แต่หนูรู้สึกเหมือนตัวเองถูกทิ้ง”นิ้วของเธอกำแน่นขึ้น“ตั้งแต่เด็ก หนูพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อกับแม่รัก”เธอฝืนหัวเราะ“หนูตั้งใจเรียน ทำตัวดี ไม่เคยสร้างปัญหา แต่สุดท้าย...หนูก็ยังเป็นคนที่พวกเขาไม่ต้องการ”อัคนีมองเธอผ่านกระจกมองข้าง แววตาของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด“อลิน”“คะ?”“เธอไม่จำเป็นต้องพยา