Masukเมื่ออลิชาปฏิเสธการหมั้นกับ “อัคนี” เจ้าของไร่ส้มหนุ่มที่ยังเดินไม่คล่องหลังประสบอุบัติเหตุ อลิน น้องสาวฝาแฝดจึงถูกบังคับให้เข้าพิธีแทนพี่สาว จากคนแปลกหน้าที่เริ่มต้นด้วยความจำใจ อลินค่อย ๆ ทำให้อัคนีเห็นถึงความจริงใจและความอบอุ่นของเธอ จนความผูกพันแปรเปลี่ยนเป็นความรักโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่ออลิชากลับมาและต้องการอัคนีคืน เธอจึงพยายามทำทุกทางเพื่อแยกทั้งคู่ออกจากกัน ทว่าเธอไม่รู้เลยว่า หัวใจของอัคนีได้เลือกอลินไปแล้ว และต่อให้ต้องเผชิญกับอะไร เขาก็จะไม่มีวันเปลี่ยนใจ
Lihat lebih banyakJanessa POV
Habang tinatapunan ako ni Madam Imelda ng juice sa ulo ko ay biglang dumating sa loob ng bahay si Tita Merbella. Tanda ko ang mukha niya, siya ang kapatid ng Mama Maribel ko na sumalangit nawa ang kaluluwa.
“Hayop kayo! Hindi na kayo naawa sa pamangkin ko!” sigaw niya nang lapitan si Madam Imelda. Hinila niya ako palayo sa malditang kumupkop sa akin ng ilang taon para pahirapan, gawing alila at gawing katatawanan ako. “Ulilang lubos na ‘yang si Janessa, wala ng mga magulang tapos ginaganiyan mo pa!” sigaw pa rin niya. Naiiyak ang tiyahin ko sa nadatnan niya rito.
“Well, nabuhay naman siya rito. Pinakain ko, ayan, tumagal naman ang buhay niya rito, kaya anong sinisigaw-sigaw mo diyan, ale?!” mataray na wika sa kaniya ni Madam Imelda. Maldita rin talaga.
“Binuhay? Tignan mo nga ang pamangkin ko? Tignan mo ang itsura? Nakapang-housemaid na uniform! Akala ko nasa magandang buhay siya kasi mayaman ang kumupkop, pero nagkamali pala ako. Inalila at pinapahirapan niyo siya rito. Kung hindi pa makarating sa akin ang viral video ni Janessa na pinapahiya ng mga anak mo, hindi ko pa malalalaman na nasa impyerno pala ang buhay niya!”
Naiiyak ako, for the first time ay mayroon na ring nagtatanggol sa akin sa mga mang-aaping ito. Nasa likod ni Madam Imelda ang mga anak niyang sina Francis at Andrea. Sila ‘yung mas madalas akong apihin at ipahiya kapag nandito ang mga kaklase nila.
Sa totoo lang, dati ko pa gustong umalis rito. Hindi ko lang magawa kasi tinatakot ako nila Andrea at Francis na ikakalat daw nila ang video ko na walang saplot habang naliligo sa banyo. Kinuhanan kasi nila ako ng video nun. Sa takot kong mapahiya, heto, nagtagal ako rito at hindi makawala-wala sa kanila.
“Hindi sasama sa iyo si Janessa. Malakas ang kutob namin na mas pipiliin niya rito kaysa sumama sa iyo,” matapang pang sabat ni Andrea sa Tita Merbella ko. Wala talaga silang pinipiling tao na gagalangin.
“At bakit? Bakit hindi e, impyerno itong lugar na ito!” sigaw ni Tita sa kaniya. Galit na galit siya.
“Dahil hindi talaga. Tanungin mo siya Janessa kung sasama ba siya sa iyo?” tanong pa ni Francis na tinatawanan lang kami ni Tita Merbella.
“Tita, may hawak po kasi sila ng video ko na walang saplot habang naliligo sa banyo. Tinatakot nila ako na ilalabas iyon kapag lumayas ako rito,” matapang kong sumbong kay Tita Merbella para matapos na ito. May kakampi naman na ako kaya lulubusin ko na.
“Putang-ina ninyo pala! Sasampahan ko kayo ng kaso. Iyan pala ang panakot ninyo kaya hindi makaalis dito ang pamangkin ko!” sigaw ni Tita Merbella. Sobrang tapang niya talaga.
Maging si Madam Imelda ay nagulat sa mga anak niya. Alam niyang mali iyon kaya napatingin siya sa mga ito.
“Totoo ba iyon?” tanong pa ni Madam Imelda sa mga anak niya.
Hindi kumibo ang dalawa. Sa unang pagkakataon, nakita kong namutla ang mga mukha nila. Hindi siguro sila makapaniwalang magsusumbong na ako.
“Imelda, buburahin nila ang video na iyon o maghaharap tayo sa korte?” matapang na tanong ni Tita Merbella kay Madam Imelda.
Alam ni Madam Imelda na matatalo sila, kaya pinili nitong ipabura na lang ang video sa mga anak niya. Nung araw ding iyon, nagulat ako kasi parehong binasag ni Madam Imelda ang cellphone ng mga anak niya.
Sa wakas, nakalaya na rin ako sa kamay ng mga hayop na iyon. Tuluyan na akong sumama kay Tita Merbella papunta sa San Isidro del Monte Claro Town. Sabi niya, kukupkupin na niya ako at doon na patitirahin sa bahay nila.
Habang nakasakay kami sa jeep ay nag-iiyakan kaming magtiyahin. Awang-awa siya sa akin, lalo na nung makita pa niyang nakasuot ako kanina ng pang-katulong na damit.
Halos dalawang oras ang biyahe bago kami nakarating sa San Isidro del Monte Claro Town. Nandito na kami sa Viejo Street kung saan nakatayo ang up and down na bahay ni Tita Merbella.
“Sige na, Janessa, pumasok ka muna sa loob at may sasaglitin lang ako sa kabilang bayan. May meeting akong pupuntahan na sobrang mahalaga, hahabol ako, aabot pa naman kasi ako,” paalam niya kaya tumango ako at pumasok na sa loob.
Lumang style ang istura ng harap sa labas, pero pagdating sa loob, maganda at malawak naman. May sala, dining area, kusina, likod bahay na may mga tanim pang mga gulay.
Pagdating ko naman sa itaas, nakita kong may terrace tapos may dalawang kuwarto. Una kong pinuntahan ‘yung nabukas na pinto ng kuwarto. Malinis at maayos iyon, mukhang nilinis na ni Tita Merbella kasi alam niyang susunduin na niya ako.
Binaba ko doon ang mga gamit ko, pagkatapos ay sinubukan ko namang silipin ang isang kuwarto. Pero bago ako pumasok doon ay nagulat ako kasi may naririnig akong boses ng lalaki. Parang umuungöl. Nakaawang ang pinto kaya narinig ko rin talaga agad ang boses ng isang lalaki doon.
“AAHHHHHHH… SARAP…..”
“OOHHHHH…. PUTA!”
“UGH… UGGHH… OHHHH.”
Nanginig ang kamay ko nung pagsilip ko sa loob ay may nakita akong hubu’t hubad na lalaki. Pawisan ito, nakapikit, at nakanganga. Pero ang mas kinagulat ko ay ‘yung nakita kong ginagawa niya. Hawak-hawak nito at pinanggigilan ang napakalaking pagkalalakë nito. Kahit nasa malayo ako, kitang-kita ko kung gaano kapula ang ulo ng titë nito na for the first time ay nakakita na rin ako sa personal. Hindi ako makapaniwalang ang unang makikita ko na ganoon ay pagkalaki-laki at sobrang haba. Tila lagpas pusod pa iyon. Parang kasing haba ng talong. Halos kulang ang dalawang kamay niya para mahawakan ang katawan palang na titë nito.
Siya siguro ang sinasabi ni Tita Merbella na si Uncle River. Siya ang asawa ng tiyahin ko.
Nakakaloka, ito agad ang bumungad sa akin pagdating ko rito. Hindi ako makapaniwalang madadatnan ko pang ganoon ang asawa ni Tita.
Hanggang sa mas lumakas pa ang ungöl niya.
“AAAAAAHHHHHH!!!!”
“AAAAHHHHH!!!”
“SHIT, AYAN NA AHHHH!!!”
Napanganga ako lalo nung parang fountain na bumulusok mula sa butas ng ulo ng titë niya ang mga kạtas niya. Iyon na siguro ang tinatawag nilang tạmod ng mga lalaki. Ang dami, sobrang dami niyang nilabas. Nagsitapon iyon sa mga abs at galit na galit na dibdib ni Uncle River. Ang iba ay natulo na rin sa sapin ng kama niya.
Hindi ko maitatanggi na ang hot ng asawa pala ni Tita Merbella. Ang ganda ng katawan at ang laki pa nung…shit...ang laki ng titë ni uncle river.
Pero ang hindi ko maintindihan ay parang nag-enjoy akong panuorin siya.
Doon lang ako nahimasmasan at natakot na baka mahuli niya ako, kaya umalis na ako at bumalik sa ibaba ng bahay. Doon ako naghintay na bumaba siya para magpakilala.
Pagadating ko tuloy sa ibaba ay pinagpawisan ako. Hindi na maalis sa isipan ko ang istura niya habang nilalabasan ng tạmod.
Unang araw palang dito ay parang nagkasala na agad ako.
Sorry po, Tita Merbella kung nakita ko na ang halos lahat ng tinatago ni Uncle River.
เช้าวันต่อมา... เสียงโทรศัพท์ของอลินดังขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ ขณะที่หญิงสาวกำลังช่วยป้าสายจัดดอกไม้ใส่แจกันหน้าห้องรับแขก เธอเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เพียงเห็นชื่อบนหน้าจอ...รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ค่อย ๆ จางลง“อลิชา”พี่สาวฝาแฝดของเธออลินสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ก่อนกดรับสาย“ฮัลโหลค่ะพี่อลิชา”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงหวานที่แฝงความเย็นชาจะดังขึ้น“อยู่ที่ไร่แล้วเหรอ?”อลินเม้มริมฝีปากเล็กน้อย“ค่ะ”“เป็นยังไงบ้าง?”“ทุกอย่างดีค่ะ คุณแม่คุณดินใจดีมาก แล้วก็...คนที่ไร่ทุกคนก็น่ารัก”เธอตอบด้วยน้ำเสียงสดใส พยายามทำให้บทสนทนาดูเป็นปกติที่สุดแต่อลิชากลับถามขึ้นทันที“แล้วอัคนีล่ะ?”คำถามนั้นทำให้อลินชะงักมือที่กำลังจัดใบไม้หยุดนิ่ง“คุณดินเหรอคะ?”“ก็ใช่น่ะสิ”น้ำเสียงของอลิชาเริ่มมีความสนใจมากขึ้น“เขาเป็นยังไง?”อลินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ภาพชายหนุ่มเจ้าของไร่ที่เดินยังไม่คล่อง ภายนอกดูเย็นชา แต่กลับคอยช่วยเหลือเธอในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ผุดขึ้นมาในหัวเธอเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว“คุณดิน...เป็นคนดีนะคะ”“ดี?”อลิชาทวนคำด้วยน้ำเสียงแปลกใจ“หมายความว่ายังไง?
ตอนที่ 6 — ความทรงจำจากโรงพยาบาล ช่วงเย็นของวันนั้น อากาศเหนือไร่ส้มเริ่มเย็นลงอย่างรวดเร็วแสงสีส้มของพระอาทิตย์กำลังลับแนวเขา ลมพัดผ่านยอดต้นส้มจนใบไม้ไหวเบา ๆ ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมากับอากาศอลินนั่งอยู่บนม้านั่งไม้หน้าบ้านในมือของเธอมีแก้วน้ำส้มคั้นสดที่เพิ่งได้มาจากครัวหญิงสาวยกขึ้นดื่มหนึ่งอึก ก่อนหลับตาลงอย่างมีความสุข“อร่อยจัง...”รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏบนใบหน้าตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เธอเพิ่งค้นพบว่าตัวเองชอบชีวิตที่เงียบสงบแบบนี้มากกว่าที่คิดไม่มีเสียงรถไม่มีผู้คนมากมายไม่มีคำพูดเปรียบเทียบจากคนในครอบครัวที่นี่...เธอสามารถเป็นตัวของตัวเองได้“นั่งคนเดียวอีกแล้วเหรอลูก”เสียงของแม่อัคนีดังขึ้นอลินรีบหันไป ก่อนขยับตัวเปิดที่นั่งข้าง ๆ ให้“คุณแม่มานั่งด้วยกันสิคะ”หญิงสูงวัยยิ้ม ก่อนเดินมานั่งลงข้างเธอสายตาของผู้เป็นแม่มองออกไปยังไร่ส้มด้วยความสุข“ตั้งแต่หนูมาอยู่ที่นี่ บ้านดูมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะเลยนะ”อลินหัวเราะเบา ๆ“หนูไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ”“ทำสิ”ผู้เป็นแม่หันมามองเธอ“หนูทำให้ลูกชายแม่ยิ้มบ่อยขึ้น”อลินชะงักแก้มเริ่มขึ้นสีจาง ๆ“คุณดินน่ะเหรอคะ?”“ใช่”แม่ของอัคนีหั
เช้าวันที่ห้าหลังจากอลินเดินทางมาอยู่ที่ไร่ส้ม อากาศบนภูเขายังคงเย็นสบาย หมอกบางลอยเหนือยอดไม้ ก่อนจะค่อย ๆ จางลงเมื่อแสงแดดเริ่มส่องผ่านแนวเขา อลินเดินลงบันไดมาพร้อมรอยยิ้มสดใส วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีมกับกางเกงยีนส์ธรรมดา ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้าอย่างง่าย ๆ เธอไม่ได้แต่งตัวเหมือนคุณหนูในกรุงเทพฯ ที่มักแต่งตัวสวยงามทุกครั้งที่ออกจากบ้าน แต่กลับดูคล่องตัวและเป็นธรรมชาติจนคนในบ้านเริ่มคุ้นตา“อรุณสวัสดิ์ค่ะป้าสาย”อลินยกมือไหว้หญิงวัยกลางคนที่กำลังจัดโต๊ะอาหารป้าสายเงยหน้าขึ้น ก่อนยิ้มอย่างเอ็นดู“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณอลิน ตื่นเช้าจังเลยนะคะ”“วันนี้หนูว่าจะช่วยป้าทำอาหารค่ะ”อลินพูดพร้อมเดินเข้าไปใกล้โต๊ะอาหารป้าสายรีบส่ายหน้า“ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณอลินเป็นแขก”“แขกอะไรคะ?”หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ พลางหยิบจานขึ้นมา“หนูอยู่ที่นี่ตั้งหลายวันแล้วนะคะ อีกอย่าง...ถ้าจะต้องอยู่ที่นี่อีกนาน หนูก็อยากช่วยอะไรบ้าง”ป้าสายมองเธอด้วยแววตาอบอุ่น“คุณดินคงดีใจนะคะที่มีคุณอลินมาอยู่ด้วย”อลินชะงักไปเล็กน้อยแก้มของเธอขึ้นสีจาง ๆ“เอ่อ...คุณดินจะดีใจหรือเปล่าไม่รู้ค่ะ”เธอหัวเราะก
เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ ชะลอลง ก่อนรถกระบะจะหยุดสนิทใต้ร่มไม้ริมทาง อลินรีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงจากรถแทบจะทันทีทันทีที่เท้าแตะพื้น กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มก็ลอยมาตามสายลม หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ดวงตากลมโตมองไปรอบตัวด้วยความตื่นเต้น“ว้าว...”เสียงอุทานหลุดออกมาเบา ๆ เบื้องหน้าเต็มไปด้วยต้นส้มที่เรียงรายเป็นแนวยาว บางต้นมีผลสีเขียวอ่อนห้อยอยู่เต็มกิ่ง แสงแดดยามสายส่องผ่านใบไม้จนเกิดเป็นประกายระยิบระยับอลินหมุนตัวมองรอบ ๆ อย่างลืมตัว รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า“ที่นี่สวยกว่าที่คิดอีกค่ะ”อัคนีที่เพิ่งลงจากรถยืนมองเธออยู่ไม่ไกลชายหนุ่มยกมือขึ้นจัดแขนเสื้อที่พับไว้ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ“ชอบมาก?”อลินหันกลับมาอย่างรวดเร็ว“ชอบค่ะ!”คำตอบของเธอมาแทบจะทันที จนคนถามถึงกับเลิกคิ้วหญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ต้นส้มต้นหนึ่งอย่างสนใจ แต่ยังไม่กล้าแตะต้อง เธอเพียงก้มมองผลส้มที่ห้อยอยู่บนกิ่งด้วยสายตาเป็นประกาย“ลูกพวกนี้กินได้เลยไหมคะ?”“ยัง”อัคนีตอบพลางเดินตามเธอมาอย่างช้า ๆ“ต้องรอให้แก่กว่านี้”อลินพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะเงยหน้ามองเขา“แล้วถ้าแก่แล้ว...หวานไหมคะ?”“บ