Lahat ng Kabanata ng เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี: Kabanata 1 - Kabanata 10

อลินยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ ท่ามกลางอากาศเย็นสบายของภาคเหนือ มือเล็กที่ถือกระเป๋าเดินทางกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวบ้านตรงหน้าใหญ่กว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก ตัวบ้านทำจากไม้ผสมปูน ตกแต่งเรียบหรูแต่ยังคงกลิ่นอายของบ้านทางเหนือ รอบบริเวณเต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้สีสด บรรยากาศแตกต่างจากบ้านในกรุงเทพฯ อย่างสิ้นเชิง แต่สิ่งที่ทำให้อลินไม่อาจละสายตาได้...ไม่ใช่บ้านแต่เป็นผู้ชายที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเธออัคนี ชายหนุ่มรูปร่างสูง ใบหน้าคมคายดูสุขุม ดวงตาคมเข้มจับจ้องมาที่เธออย่างพิจารณา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอก กางเกงขายาวสีเข้ม และแม้จะยืนด้วยท่าทางมั่นคง แต่หากสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าขาข้างหนึ่งของเขายังลงน้ำหนักได้ไม่เต็มที่อลินสบตากับเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นฝ่ายยิ้มให้รอยยิ้มของเธอเป็นรอยยิ้มธรรมดา...แต่กลับทำให้อัคนีชะงักไปเล็กน้อยเขาไม่ได้คาดคิดว่าเธอจะยิ้มให้เขา เพราะในความคิดของเขา ผู้หญิงคนนี้เพิ่งถูกส่งมาแต่งงานกับชายที่มีร่างกายไม่สมบูรณ์อย่างเขาเธอน่าจะรู้สึกผิดหวังมากกว่า“สวัสดีค่ะ...คุณอัคนี”อลินยกมือไหว้ด้วยท่าทางสุภาพ น้ำเสียงนุ่มและเป

เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ ชะลอลง ก่อนรถกระบะจะหยุดสนิทใต้ร่มไม้ริมทาง อลินรีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงจากรถแทบจะทันทีทันทีที่เท้าแตะพื้น กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มก็ลอยมาตามสายลม หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ดวงตากลมโตมองไปรอบตัวด้วยความตื่นเต้น“ว้าว...”เสียงอุทานหลุดออกมาเบา ๆ เบื้องหน้าเต็มไปด้วยต้นส้มที่เรียงรายเป็นแนวยาว บางต้นมีผลสีเขียวอ่อนห้อยอยู่เต็มกิ่ง แสงแดดยามสายส่องผ่านใบไม้จนเกิดเป็นประกายระยิบระยับอลินหมุนตัวมองรอบ ๆ อย่างลืมตัว รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า“ที่นี่สวยกว่าที่คิดอีกค่ะ”อัคนีที่เพิ่งลงจากรถยืนมองเธออยู่ไม่ไกลชายหนุ่มยกมือขึ้นจัดแขนเสื้อที่พับไว้ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ“ชอบมาก?”อลินหันกลับมาอย่างรวดเร็ว“ชอบค่ะ!”คำตอบของเธอมาแทบจะทันที จนคนถามถึงกับเลิกคิ้วหญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ต้นส้มต้นหนึ่งอย่างสนใจ แต่ยังไม่กล้าแตะต้อง เธอเพียงก้มมองผลส้มที่ห้อยอยู่บนกิ่งด้วยสายตาเป็นประกาย“ลูกพวกนี้กินได้เลยไหมคะ?”“ยัง”อัคนีตอบพลางเดินตามเธอมาอย่างช้า ๆ“ต้องรอให้แก่กว่านี้”อลินพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะเงยหน้ามองเขา“แล้วถ้าแก่แล้ว...หวานไหมคะ?”“บ

ช่วงเย็นของวันนั้น อากาศเหนือไร่ส้มเริ่มเย็นลงอย่างรวดเร็ว แสงสีส้มของพระอาทิตย์กำลังลับแนวเขา ลมพัดผ่านยอดต้นส้มจนใบไม้ไหวเบา ๆ ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมากับอากาศ อลินนั่งอยู่บนม้านั่งไม้หน้าบ้าน ในมือของเธอมีแก้วน้ำส้มคั้นสดที่เพิ่งได้มาจากครัว หญิงสาวยกขึ้นดื่มหนึ่งอึก ก่อนหลับตาลงอย่างมีความสุข “อร่อยจัง...” รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏบนใบหน้า ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เธอเพิ่งค้นพบว่าตัวเองชอบชีวิตที่เงียบสงบแบบนี้มากกว่าที่คิด ไม่มีเสียงรถ ไม่มีผู้คนมากมาย ไม่มีคำพูดเปรียบเทียบจากคนในครอบครัว ที่นี่...เธอสามารถเป็นตัวของตัวเองได้ “นั่งคนเดียวอีกแล้วเหรอลูก” เสียงของแม่อัคนีดังขึ้น อลินรีบหันไป ก่อนขยับตัวเปิดที่นั่งข้าง ๆ ให้ “คุณแม่มานั่งด้วยกันสิคะ” หญิงสูงวัยยิ้ม ก่อนเดินมานั่งลงข้างเธอ สายตาของผู้เป็นแม่มองออกไปยังไร่ส้มด้วยความสุข “ตั้งแต่หนูมาอยู่ที่นี่ บ้านดูมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะเลยนะ” อลินหัวเราะเบา ๆ “หนูไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ” “ทำสิ” ผู้เป็นแม่หันมามองเธอ “หนูทำให้ลูกชายแม่ยิ้มบ่อยขึ้น” อลินชะงัก แก้มเริ่มขึ้นสีจาง ๆ “คุณดินน่ะเหรอคะ?” “ใช

หลังจากวันที่อลิชาโทรมาหา อลินก็พยายามทำตัวให้เหมือนปกติเธอยังคงตื่นแต่เช้า ช่วยป้าสายเตรียมอาหาร พูดคุยกับคนงาน และออกไปเดินเล่นในไร่เหมือนทุกวัน รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า เสียงหัวเราะยังคงสดใสราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่สำหรับอัคนี...เขาเริ่มสังเกตเห็นบางอย่างอลินยิ้มให้ทุกคนได้ แต่ไม่เคยยิ้มให้ตัวเองในเวลาที่อยู่เพียงลำพังและยิ่งเขาสังเกต...ก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้กำลังซ่อนความเศร้าเอาไว้มากกว่าที่เขาคิดช่วงบ่าย อากาศในไร่ค่อนข้างร้อน อัคนีจึงนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานชั้นสองชายหนุ่มกำลังอ่านเอกสารเกี่ยวกับผลผลิตของไร่ ขณะที่ภาคินนั่งอยู่ตรงโซฟาอีกด้าน กำลังตรวจสอบรายการส่งสินค้า“คุณดินครับ”ภาคินเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร“เดือนนี้ผลผลิตแปลงสี่เพิ่มขึ้นเกือบสิบเปอร์เซ็นต์ครับ”“ดี”อัคนีตอบสั้น ๆ“แล้วเรื่องลูกค้ารายใหม่?”“ผมจัดการให้แล้วครับ” ภาคินวางเอกสารลง ก่อนมองออกไปนอกหน้าต่างสายตาของเขาเหลือบเห็นอลินกำลังเดินอยู่ท่ามกลางต้นส้มหญิงสาวสวมหมวกปีกกว้าง มือหนึ่งถือสมุดเล่มเล็ก อีกมือกำลังพูดคุยกับคนงานอย่างสนุกสนานภาคินยิ้ม“คุณอลินเข้ากับคนที่นี่ได้เร็วดีนะครับ

หลังจากประโยคของอัคนีดังขึ้น บรรยากาศหน้าบ้านก็เงียบสนิทมือของเขายังคงวางอยู่บนไหล่อลินอย่างมั่นคง ส่วนอลินยืนนิ่ง ดวงตากลมเบิกกว้างเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าเขาจะประกาศต่อหน้าพี่สาวของเธออย่างชัดเจนว่าเธอคือคู่หมั้นของเขาอลิชามองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาริมฝีปากที่เคยยิ้มอยู่ค่อย ๆ เม้มเข้าหากัน“คุณพูดจริงเหรอคะ?”น้ำเสียงของเธอเบาลง แต่แฝงความไม่พอใจอย่างชัดเจนอัคนีมองกลับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง“ผมไม่เคยพูดเรื่องสำคัญเล่น ๆ”คำตอบนั้นทำให้อลิชากำมือแน่นเธอพยายามควบคุมสีหน้า ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ“ฉันเข้าใจค่ะ”แต่แววตาของเธอกลับไม่ได้มีความเข้าใจเลยแม้แต่น้อยเธอหันไปมองอลิน“น้องคงดูแลคุณดีมากสินะ”อลินรู้สึกถึงแรงกดดันในน้ำเสียงนั้น จึงยิ้มบาง ๆ“หนูแค่ทำในสิ่งที่ควรทำค่ะ”“งั้นเหรอ?”อลิชายกคิ้ว“ดีจังนะ มีโอกาสได้อยู่กับเขาทุกวันคำพูดนั้นทำให้อลินนิ่งไปอัคนีสังเกตเห็นทันทีเขาขยับมือจากไหล่ของอลินมาอยู่ข้างตัว ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นลง“อลินไม่ได้มาอยู่ที่นี่เพราะต้องการโอกาสอะไร”อลิชาหันมองเขา“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ”“ก็ดี”อัคนีตอบสั้น ๆ“เพราะผมไม่ชอบให้