All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นพระชายาองค์ชาย11: Chapter 11 - Chapter 20

จากวันนั้นที่กลับไปนอนยังจวนสกุลหลิว นางจับชุดที่เขาสวมใส่มากลับดูทุกด้านพบว่าใช้ด้ายพืชอมน้ำทั้งตัว นางต้องบดยาสมุนไพลให้เขากิน ก่อนจะสั่งคนไปตรวจดูที่ตำหนัก พบว่าชุดที่เป็นของในวังเตรียมให้เขาไม่คิดจะแตะสักชุด และยังชอบใส่เสื้อผ้าที่ซื้อขึ้นมาเอง เป็นเหตุให้ไทเฮาบ่นอยู่บ่อยๆ“เหตุนี้สินะ ที่เรียกว่ารับศึกหลายด้าน เป็นท่านนี่เนื้อหอมไม่น้อย ศัตรูล้อมหน้าล้อมหลังทีเดียว” นางกลุ้มใจเรื่องนี้ และยังต้องเรียบเรียงสิ่งรอบตัวเขาให้มากที่สุด จดจำรายชื่อบุคคลที่ไม่หวังดีให้ขึ้นใจอีกด้วย“พระชายา ฮองเฮาเรียกให้เข้าเฝ้าเพคะ” นางเลิกคิ้วขึ้นสูงก่อนเดินตามสาวใช้ไปที่ตำหนักหลวง“ถวายบังคมเพคะฮองเฮา” “นั้งเถอะ พวกเจ้าออกไปก่อน” นางมองดูสาวใช้ค่อยๆเดินออกไปทีละคนอย่างนึกสงสัย แต่พยายามตั้งสติ เท่าที่ทราบจากไทเฮา ฮองเฮาไม่ทรงปลื้มพระสวามีนางนัก เช่นนั้นคงต้องดูแนวทางไปก่อนว่าไม่ชอบถึงขั้นไหน“คงต้องอภัยพระชายาองค์ชายสิบเอ็ดด้วย ที่เรียกพบโดยไม่ให้เตรียมตัวเสียก่อน” มือบางรินน้ำชาให้สตรีสูงศักดิ์ที่นั้งตรงข้ามด้วยกิริยาท่าทางเรียบร้อย“ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมฉันจัดการเรื่องในตำหนักเรียบร้อยพอดี จึงมาได้

“ หากต้องการทำการค้าขายและให้กิจการรุ่ง ควรเริ่มจากการกระทำตัวให้เหมาะสมไม่ให้ขายขี้หน้าต่อราชวงศ์ ยื่นหนังสือลาออกจากการเป็นองค์ชายแล้วอย่างไร ในเมื่อยังไม่มีประกาศออกมาเขาสามารถทำเช่นนี้ได้หรือ” เสียงพูดไม่เบานักทำคนที่อยู่รอบๆ เริ่มเกรงกลัว“ รู้หรือไม่ที่เมืองต้าหวังแห่งนี้กฎมณเฑียรบาลห้ามเชื้อพระวงศ์เปิดทำการค้า หากยังดำรงอยู่ในตำแหน่ง ผู้ใดสนับสนุนมีมีความผิดโบยถึงยี่สิบไม้ การที่พวกท่านมีชีวิตรอดเช่นนี้เป็นเพราะความเมตตาของฮ่องเต้และฮองเฮา หรือข้าควรถวายฎีกา ยับยั้งการถอนชื่อออกจากราชวงศ์ดีหรือไม่ พวกท่านจะได้รับบทลงโทษกันอย่างถ้วนหน้า” กฎข้อนี้ทุกคนต่างล้วนรู้ดีแต่เพราะมั่นใจว่าเสิ่นหลี่จ้านเป็นหลานคนโปรดของไทเฮา ทุกคนจึงได้อานิสงส์ไปกับเขาด้วย เมื่อเขาพาเฮโลก็ร่วมเฮโลด้วย เพราะมั่นใจว่าจะไม่มีความผิด แต่บัดนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม“ ขอประทานอภัยพระชายากระหม่อมผิเไปแล้วขอรับ” นางกวาดตามองไปรอบๆก่อนหันไปมองคนที่เมาจนคอพับและเรียกให้คนพากลับที่ตำหนัก“ จัดการเรื่องเสื้อผ้าเขาให้เรียบร้อย ข้าจะไปที่ห้องป้ายวิญญาณพ่อแม่สามี” วันนี้เป็นวันที่นางต้องคำนับวันที่สาม แม้ขาดเขานางก็ยังต

” เดิมทีข้านั้นถูกวางตัวให้เป็นผู้สืบทอดการค้าเกลือจากท่านปู่ และแต่ไหนแต่ไรมาท่านปู่เป็นคนทำการค้าคนเดียวโดยจะมีท่านผู้อาวุโสแต่ละคนทำหน้าที่ส่งต่อการค้าในแต่ละอำเภอ บัดนี้หากการค้าเกลือเปลี่ยนมือมาอยู่ที่ข้า“ เขากวาดตามองคนอื่นๆก่อนพูดต่อ” หากจะปรับเปลี่ยนตำแหน่งงานใหม่เพื่อไม่ให้บ้านใดบ้านหนึ่งทำหน้าที่ในการหาเงินเข้าสกุลเพียงคนเดียว ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสทั้งหลายเห็นควรหรือไม่“ เสียงซุบซิบเกิดขึ้นเมื่อผู้อาวุโสที่เป็นญาติพี่น้องของผู้เฒ่าเสิ่นเริ่มจับกลุ่มคุยกัน” เช่นนั้นเจ้าลองว่าแผนการค้าของเจ้ามาเถอะ พวกข้าจะได้พิจารณาถูก“ เหล่าผู้อาวุธโสเปิดโอกาสให้เขาได้ออกความเห็น“เดิมทีบ้านท่านปู่ผู้นำดูแลการค้าในอำเภอซีเป่ย ก็ให้ท่านจัดการเรื่องคนสืบทอดต่อ อำเภอเหอ เป็นหน้าที่ท่านปู่รอง อำเภอก่วนหน้าที่ท่านปู่สาม ส่วนในเมืองหลวงต้าหลงแห่งนี้มีคนสืบทอดถึงสี่ เพื่อไม่ให้เป็นการเอาเปรียบ ทุกคนต้องช่วยกัน ได้รับเงินส่วนแบ่งมากน้อยตามความสามารถ” เขาวาดแผนผังลงบนกระดาษให้ดูชัดๆ” ในเรื่องของส่วนแบ่งใครทำมากได้มากใครทำน้อยได้น้อยต่อไปนี้จะไม่มีเงินกงสีที่ผู้ใดหาได้มากหรือน้อยต้องแบ่งเป็นส่วน

“การเมืิองระส่ำระส่ายเช่นนี้ ไม่แคล้วพวกอาหญิงต้องกลับมาลุมทึ้งท่าน” “ข้าก็คงช่วยตามมีตามเกิด กรรมใดใครก่อ คนนั้นก็จัดการเอาเอง” นั่นเป็นอีกเรื่องที่นางห่วงใย ตอนนี้ไทเฮามีอาการประชวร สนมเสวี่ยนอีเริ่มมีปากเสียงฮองเฮาจนถึงขั้นปะหน้ากัน เกิดการแตกฝั่งออกเป็นสองฝั่ง เหล่าสนมที่เหลือถูกฮ่องเต้สั่งบวช เหลือเพียงสนมเสวี่ยนอีและฮองเฮา ที่ต่างฝ่ายต่างใช้อำนาจฝั่งตนใช้เหล่าเสนาบดีกดดันให้อีกฝ่ายถูกฮ่องเต้ปลด “แล้วเหตุใดท่านจึงไม่ยอมค้าขายอย่างเปิดเผยเสียที“ นางสงสัยข้อนี้ไม่น้อย บัดนี้เขายังทำตัวเตร็ดเตร่เช่นเดิม ดีขึ้นมาบ้างคือไม่แสดงบทเมามายดั่งที่ชอบทำ”คลื่นใต้น้ำ น่ากลัวกลัวเปลวไฟที่โหมกระหน่ำอยู่ตรงหน้า ซ่งหร่าน…เจ้าคิดจริงๆหรือว่าเรื่องร้ายๆที่เกิดขึ้นกับข้ามานับ10ปี จะจบลงเพียงแค่ข้าลาออกมาเป็นเพียงคนธรรมดา หรือจบลงเพียงเพราะข้าไม่ได้ครอบครองใบค้าเกลือ“ นางมองหน้าเขาที่แสดงออกว่ามีบางเรื่องที่หนักใจ 6เดือนต่อมาเรื่องราวร้อนๆค่อยๆประทุ เหล่าอำมาตชั่วเริ่มทำการเพิ่มภาษีเหล่าพ่อค้า ชาวบ้านในเมืองหลวงเริ่มเดือดร้อน กรมทหารตามชายแดนเริ่มขาดแคลนอาหาร เครื่องนุ่งห่มและอาวุธ เพราะการคัดค้

“พูดกับข้า ต่อหน้าเสด็จยายเจ้า ให้พระองค์เอาไปเล่าต่อให้พ่อแม่เจ้าฟัง ให้น้องหญิงมาลงโทษข้า ที่เป็นลุงแต่ไม่มีปัญญาปกป้องหลานชาย” หลิวซ่งหร่านกำลังจะขอตัวออกไปข้างนอกเพราะคิดว่าพระองค์คงมีเรื่องต้องคุยกัน“เจ้าอยู่ตรงนี้ เพราะภายหน้า เจ้าคือคนที่จะต้องอยู่เคียงข้างเขา” นางยอมนั้งที่เดิม“ฝ่าบาท…กระหม่อม…” เสิ่นหลี่จ้านไม่คิดว่าวันนี้เขาจะต้องเป็นคนหยัดยืนเพื่อความยุติธรรม“ท่านลุง เรียกข้าว่าท่านลุง เรียกข้าเหมือนตอนที่เจ้ายังเยาว์วัย” “ท่านลุง เมื่อราว12ปีที่แล้ว มีขุนนางฉ้อฉลบางคน แอบเก็บเบี้ยหวัดของเหล่าทหารไว้บางส่วน ท่านพ่อเกิดความสงสัยจึงให้คนไปสืบดู และได้รู้ว่าขุนนางผู้นั้นเป็นคนสกุลเซี่ยว แม้รู้ว่าเป็นเรื่องยาก แต่ท่านพ่อพยายามขอเข้าเฝ้าท่านลุงเพื่อรายงานความไม่ชอบนี้ให้รับทราบ แต่คนพวกนั้นกลับยุยงข้าศึกให้โจมตี ในขณะที่…พ่อแม่ข้าขาดแคลนเสบี่ยงและอาวุธ” ความเจ็บปวดทำองค์ฮ่องเต้ทรงกรรแสงและทรุดลงนั้งกับพื้น“ท่านแม่ออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่ท่านพ่อ แม้รู้ว่าอย่างไรก็เพลี่ยงพล้ำแต่ก็ยังสู้ ก่อนศึกใหญ่จะเข้ามาโรมรัน ข้าถูกนำตัวไปซ่อนที่วัดชิงเต่า ข้าขอร้องอ้อนวอนให้นำข้าไปด้วย แต่ท