ทะลุมิติมาเป็นพระชายาองค์ชาย11 のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

“แม้เราจะเป็นญาติกัน แต่เพราะบารมีข้าตอนนี้ลดลงไปมาก ช่วยคนสกุลหลิวได้เพียงน้อยนิด ฮูหยินหลิว จะเป็นอะไรหรือไม่หากข้าจะให้เกี้ยวทองมาสู่ขอหลิวซ่งหร่านเพื่อช่วยเหลือสกุลหลิวอีกทาง” ขบวนทหารที่มาจากวังหลวงทำชาวบ้านแตกตื่น ยิ่งคนที่ลงมาจากรถม้าเป็นองค์ไทเฮา ชาวบ้านจึงต่างเล่าลือ และก็ได้ไขข้อข้องใจเมื่อ เสี่ยวก้วน ที่เป็นทหารองค์รักประกาศว่า สกุลหลิวนั้นเป็นญาติกับองค์ไทเฮา ไม่แปลกที่จะมาเยี่ยมเยียน ขอให้ทุกคนแยกย้าย“คุณชายองค์ใดจะลดตัวลงมามีพระชายาจากตระกูลที่ตกทุกข์ได้ยากเช่นนี้หรือเพคะ” หลิวซิงฮั่วเอ่ยอย่างเกรงใจ เพราะเวลานี้แม้จวนจะใหญ่โต แต่สมบัติอย่างอื่นไม่เหลือสักนิด บุตรสาวคนโตตั้งแต่เป็นหม้าย ตั้งตนปฏิญานว่าจะไม่แต่งงานออกเรือน จะยึดอาชีพค้าขายส่งบุตรชายคนเดียวของบ้านอย่างหลิวหยางเต๋อได้เข้าเรียนในหอศึกษา และสอบขุนนางให้จงได้ ตามความฝันผู้เป็นพ่อ“องค์ชายสิบเอ็ดนั้นมีชะตาไม่ต่างกัน เดิมทีมีศักดิ์เป็นหลานชายองค์ฮ่องเต้ เป็นบุตรชายขององค์หญิงลี่ฮวา แต่เพราะองค์หญิงบุญน้อยนัก เสียไปตั้งแต่วัยเยาว์ ท่านลุงที่เป็นถึงฮ่องเต้ไม่นิ่งดูดาย ทรงแต่งตั้งให้เป็นบุตรบุญธรรม เป็นองค์ชายสิบเอ

หนึ่งวันหลังจากตกลงกัน เกี้ยวมงคลจากวังหลวงมารับตัวเจ้าสาวตั้งแต่เช้ามืด ฮูหยินหลิวถึงกับซับน้ำตาไม่หยุด ในบรรดาบุตรทั้ง4คน หลิวซ่งหร่านเป็นคนที่มีความอดทนมากที่สุด เจ็บแค่ไหนก็ไม่ร้อง ความคิดความอ่านเหมือนผู้ใหญ่ เสียสละให้น้องๆจนนางอดเอ็นดูไม่ได้ ครั้งนี้บุตรสาวก็เสียสละให้ครอบครัวเช่นกัน“ท่านแม่ ขึ้นรถม้าเถิดเจ้าค่ะ” สมาชิกในครอบครัวจะได้เจอกันตอนยกน้ำชา พิธีเช้าจะเป็นหน้าที่ของคนในวัง นางจะยังไม่ได้เจอลูกอีกว่าหนึ่งชั่วยาม“ซือเหยา เจ้าคิดว่าองค์ชายผู้นั้นจะยอมมาเคารพฟ้าดินหรือ“ นั่นคือสิ่งที่นางกังวล ชื่อเสียงองค์ชายสิบเอ็ดที่เอาแต่ทำตัวเจ้าสำราญนั้นมีมาเนิ่นนาน นางได้ยินเข้าหูอยู่บ่อยๆ”ไทเฮาจัดการได้เจ้าค่ะ พิธีวันนี้อาจจะกระท่อนกระแท่นบ้าง เพราะองค์ชายสิบเอ็ดถูกตามใจมาช้านาน แต่ลูกเชื่อว่าน้องรองเอาอยู่เจ้าค่ะ“ นางมั่นใจในตัวน้องสาว หลิวซ่งหร่านเป็นคนเด็ดขาดและดุมาแต่ไหนแต่ไร นางไม่มีทางให้ใครมาเอาเปรียบ ดูอย่างของหมั้นและสินสมรสนั่นอย่างไร ยิ่งการดัดนิสัยองค์ชายหินแค่ไหน น้องสาวนางก็เรียกของบรรณาธิการไปจุกๆ แม้ขนหน้าแข้งวังหลวงไม่ล่วง แต่ก็ต้องยอมรับว่า องค์ชายสิบเอ็ดผู้นั้น

“เจ้าแต่งงานกับข้า ฮ่องเต้ติดสินบนใช่หรือไม่!!” นางกรอกตามองชายสูงศักดิ์ผู้นี้ที่ยังตามถามนางไม่หยุดหย่อน แม้แต่ตอนนี้จะเป็นเวลาที่พึ่งเข้าหอยังไม่ถึงครึ่งชั่วยามด้วยซ้ำ“องค์ชายสิบเอ็ดท่านลองนึกย้อนกลับไปดูการกระทำของท่านดีหรือไม่ เหตุใดจึงได้ข้าเป็นพระชายา” นางเลิกคิ้วขึ่นสูงพร้อมมองหน้า“ข้าไม่เชื่อว่าคืนนั้นจะมีอะไรเกินเลย ข้าไม่ชอบสตรี เช่นเจ้า!!”“ข้าก็ไม่ชอบบุรุษเช่นท่าน แต่ข้าเรียกร้องสิ่งใดได้ในเมื่อนี่เป็นคำสั่ง หากไม่พอใจ ท่านก็แค่ไปร้องเรียนองค์ฮ่องเต้เสียสิ หึ แล้วก็หุบปากของท่านสะ ข้าลำคาญเต็มทน!!” “เจ้า!!” ร่างหนาอ้าปากค้าง เขาไม่เคยเจอสตรีนางใดบอกว่าลำคาญเขาเช่นนี้ นางเป็นใครเหตุใดจึงทำหน้าอิดหนาระอาใจกับเขาได้ นี่มัน…อะไรกัน!!เรื่องคืนนั้นที่เขาเอ่ยถึง ทำนางไพร่คิดไปถึงคืนนึงที่นางเดินทางไปไหว้ป้ายบรรพบุรุษตระกูลหลิว เพราะความรีบร้อนเพราะบ่าวรับใช้มีเรื่องราวชู้สาวในจวน นางจึงต้องเดินทางกลับมาก่อนท่านแม่และพี่ใหญ่ กว่าจะเดินทางลงมาจากเขาก็เป็นเวลาเย็นย่ำ ระหว่างที่รถม้ากำลังเดินทางผ่านวัดซู่เจียงก็พบเจอบุรุษผู้หนึ่งนอนไม่ได้สติอยู่ข้างทาง บ่าวที่มาด้วยรีบเข้ามาร

“พระชายา เห็นทีว่าข้าต้องพาเจ้าไปคำนับแม่ยายเสียแล้ว ไปเถอะ!!ซู่อวี๋และอี้เหวินเตรียมขบวนเสร็จแล้ว“ เสิ่นหลี่จ้านและหลิวซ่งหร่านทำความเคารพไทเฮา ฮ่องเต้ และฮองเฮา ก่อนจะประครองนางลุกขึ้นช้าๆ ทุกการกระทำที่เขาแสดงออก ยิ่งทำให้องค์ไทเฮาและฮ่องเต้ปราบปลื้ม เห็นทีว่าพวก้ขาจะคิดไม่ผิด ที่เบือกคุณหนูรองสกุลหลิวมาแต่งเข้าวัง“รู้หรือยังว่าที่แห่งนี้ไม่เหมาะกับเจ้า ประทับนิ้วบนใบหย่าสะ” ทันทีที่ขึ้นมาบนรถม้าเขาก็เอ่ยทันที ทำสาวใช้ที่เดินอยู่ข้างล่าง มองหน้ากันอย่างคิดหนัก“ที่นี่ก็ไม่เหมาะกับท่าน!! อย่าพูดสิ่งใดให้แม่ข้าทุกข์ใจ กลืนคำพูดร้ายๆเรื่องจะหย่านั่นลงไปเสีย อี้เหวิน บอกขบวนไปที่ตระกูลเสิ่นก่อน จะข้ามหน้าข้ามตาไปสกุลหลิวได้อย่างไรหากเคารพฝั่งสามีไม่หมด” สาวใช้รับคำ ก่อนบอกต่อกันเป็นทอด“ที่นั้นก็ร้ายไม่ต่างจากโต๊ะอาหารเมื่อครู่หรอกนะ อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ” เขากอดอกพร้อมขู่นางนิ่งๆ“ก็ดี เมื่อครู่ข้าพูดไม่ถนัดเพราะเห็นแก่ไทเฮา หากครั้งนี้มีใครสอดปากมายุ่งกับชีวิตคู่ของข้ากับท่าน จะได้ตอกกลับถนัดๆเสียหน่อย” สายตาคมเบิกกว้าง สตรีตรงหน้าเขาเป็นใคร เป็นพวกชอบท้าชนหรืออย่างไร เหตุใดจึงไม่เกรง

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาต้องขอตัวกลับเพราะต้องไปคำนับบรรพบุรุษฝี่นสกุลหลิวต่อ ในขณะที่กำลังจะก้าวลงจากเรือนก็มีใครบางคนยกโขยงกันมาำม่น้อย”เคารพองค์ชายสิบเอ็ด“ สายตาคมมองเหล่าอาๆและลูกพี่ลูกน้องนิ่งๆ ไม่ตอบรับหรือยินดีใดๆทั้งนั้น”บ่าวไปแจ้งอาช้าไปหน่อยจึงมารับเสด็จไม่ทัน อาหญิงมาช้าไปองค์ชายโปรดอภัย” ท่าทางอ่อนน้อมเช่นนี้ทำเขาแสยะยิ้ม“ข้าก็คิดไว้แล้วว่าวันสองวันนี้อาหญิงคนเงียบเหงา เพราะข้าต้องเข้าพิธีแต่งงานถึงสามวันสามคืน จึงไม่ได้ไปที่โรงสุรา ทำอาหญิงไม่มีเรื่องไปโพนทนาเกี่ยวกับข้า” ฝีปากเจ็บแสบที่ตอกกลับ ทำหลิวซ่งหร่านห่อปาก“จะเปิดศึกหรือเพคะ” นางเอนตัวไปกระซิบถาม“ข้าไม่เปิดพวกเขาก็เปิดก่อน รอดูสิ” นางถอยกลับมายืนก่อนที่สายตาหลายคู่จ้องมองมา“เอ่อ เรื่องนั่นก็เป็นเรื่องเข้าใจผิด ว่าแต่ตามธรรมเนียบ หลานสะใภ้ต้องรินน้ำชายกให้ญาติสามีหรือไม่” เล่นงานเขาไม่ได้ก็หันมาเล่นงานนางทันที“เจ้าค่ะ อี้เหวิน น้ำชามา” นางหันไปแจ้งแก่สาวใช้ข้างกาย“พระชายาเกรงว่าจะไม่เหมาะ พระองค์ถูกแต่งตัั้งไปพร้อมพิธีแต่งงาน แม้มาจากสกุลหลิวแต่ศักดินาที่ได้รับบัดนี้สูงกว่าครอบครัวอนุในจวนเสิ่นอยู