All Chapters of สามีของฉันต้องการการแต่งงานแบบเปิด : Chapter 1 - Chapter 5

มุมมองของเอเลน่ากลิ่นซิการ์ราคาแพงกับน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ที่แน่นอนว่าไม่ใช่ของฉัน โชยเข้าจมูกทันทีที่ฉันผลักประตูหนักของห้องนอนของเราเปิดออกเมื่อเห็นภาพตรงหน้า มันน่าประหลาดใจเหลือเกินที่ฉันไม่ได้ยืนนิ่งแข็งค้างหรือกรีดร้องออกมาร่างกายของฉันรู้สึกกลวงโบ๋อย่างประหลาด ราวกับอากาศถูกสูบออกจากปอด เหลือไว้เพียงความเงียบเย็นเยียบที่ก้องอยู่ในหูจูเลียนอยู่ที่นั่น เอนกายอยู่บนผ้าไหมที่ฉันเป็นคนเลือกซื้อให้สำหรับวันครบรอบของเราเมื่อเดือนก่อนแต่เขาไม่ได้อยู่เพียงลำพังผู้หญิงคนนั้นเป็นสาวผมบลอนด์ ดูอ่อนวัย และไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เธอไม่ได้คิดจะดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดตัวเองด้วยซ้ำเมื่อเห็นฉัน“จูเลียน” ฉันเอ่ย เสียงของฉันราบเรียบกว่าที่คิด เย็นชาและไร้ความรู้สึกเขาไม่ได้สะดุ้ง ไม่ได้รีบร้อนแก้ตัวกับสิ่งที่ตัวเองทำเขาเพียงเอนตัวพิงข้อศอก เปลือยท่อนบน และมองฉันด้วยดวงตาสีเทาเย็นชาแบบเดียวกับที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ แต่ตอนนี้มันกลับทำให้ฉันรู้สึกขนลุก“วันนี้คุณกลับบ้านเร็วนะ เอเลน่า” เขาพูดเขาฟังดูแม่งโคตรเบื่อหน่าย“วันนี้เป็นวันครบรอบของเรา” ฉันเตือนเขามือของฉันกำแน่นจนเ

มุมมองของเอเลน่าพื้นกระเบื้องพอร์ซเลนของโถสุขภัณฑ์เย็นเฉียบแนบอยู่กับหน้าผากของฉัน ฉันนั่งอยู่บนพื้นห้องน้ำ รู้สึกเหนื่อยเกินกว่าจะพยายามลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันเอาแต่บอกตัวเองว่ามันเป็นเพราะความเครียดความเครียดจากสงครามเย็นภายในบ้านของฉัน ความเครียดจากความลับที่ฉันกำลังเก็บซ่อนไว้ หรือบางทีอาจเป็นเพียงน้ำหนักของ “การแต่งงานแบบเปิด” ที่ตอนนี้ฉันต้องเผชิญด้วยหัวใจที่กลวงโบ๋แต่เช้าวันนี้ อาการคลื่นไส้ไม่ได้เป็นเพียงสัญญาณเตือนอีกต่อไปฉันลุกขึ้นยืน ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับตะกั่ว ก่อนมองไปยังกระจกเหนืออ่างล้างหน้าแท่งตรวจสามอันถูกวางเรียงอยู่ตรงนั้นฉันไม่จำเป็นต้องหยิบมันขึ้นมาดูด้วยซ้ำเพื่อรู้ผลเส้นสีชมพูสองขีดบนทุกอัน“ไม่” ฉันกระซิบกับห้องว่างเปล่า “ไม่ ไม่ ไม่”ฉันคำนวณอยู่ในหัวเป็นครั้งที่ร้อยจูเลียนกับฉันไม่ได้แตะต้องตัวกันมาหลายเดือนแล้ว เขาใช้เวลายามค่ำคืนในห้องรับรองหรือโรงแรม ส่วนฉันใช้เวลาของตัวเองจ้องเพดาน แสร้งทำเป็นว่าไม่สนใจมีเพียงคืนเดียวคืนเดียวที่ฉันบุ่มบ่ามไปที่เซนต์รีจิสฉันทรุดตัวลงบนพื้นอีกครั้งฉันท้องกับผู้ชายแปลกหน้าไม่ใช่แค่คนแป

มุมมองของเอเลน่าฉันเซออกจากรถ ขาทั้งสองข้างสั่นราวกับใบไม้ต้องพายุ กระเป๋าที่ฉันกอดแน่นไว้กับอกให้ความรู้สึกราวกับเป็นเกราะป้องกันเพียงอย่างเดียวที่ฉันเหลืออยู่ในโลกที่กำลังพังทลายส้นรองเท้าของฉันกระทบพื้นทางเข้าบ้านอย่างไม่เป็นจังหวะ ขณะที่ฉันรีบวิ่งไปยังตัวบ้าน กุญแจในมือสั่นจนแทบเสียบเข้ารูกุญแจไม่ได้เสียงล็อกดังคลิก ประตูเปิดออก และฉันกระแทกมันปิดด้านหลังตัวเองอย่างแรง เสียงดังสะท้อนไปทั่วโถงทางเดินอันว่างเปล่าฉันพิงแผ่นหลังกับบานประตูไม้เย็นเฉียบ หอบหายใจ หัวใจเต้นรุนแรงจนคิดว่ามันอาจกระแทกซี่โครงจนแตกออกมา“ขอบคุณพระเจ้าที่จูเลียนไม่ได้กลับมาด้วย”ความคิดนั้นนำมาซึ่งความโล่งใจเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกกระแสความขมขื่นที่เอ่อขึ้นในลำคอกลืนหายไปแทบจะทันทีฉันค่อย ๆ ทรุดตัวลงกับประตูจนขดตัวอยู่บนพื้น น้ำตาร้อน ๆ ไหลอาบแก้มทุกอย่างผิดพลาดจนเลวร้ายขนาดนี้ได้อย่างไร?เพียงคืนเดียวที่บุ่มบ่าม เพียงช่วงเวลาแห่งความอ่อนแอ และตอนนี้ทั้งชีวิตของฉันกำลังแขวนอยู่บนขอบเหวแห่งความพินาศ“ทำไม?” ฉันกระซิบถามบ้านที่เงียบงัน เสียงแตกพร่า “ทำไมฉันถึงปล่อยให้มันเกิดขึ้น?”โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้น