บทที่ 3

มุมมองของเอเลน่า

พื้นกระเบื้องพอร์ซเลนของโถสุขภัณฑ์เย็นเฉียบแนบอยู่กับหน้าผากของฉัน ฉันนั่งอยู่บนพื้นห้องน้ำ รู้สึกเหนื่อยเกินกว่าจะพยายามลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ

ตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันเอาแต่บอกตัวเองว่ามันเป็นเพราะความเครียด

ความเครียดจากสงครามเย็นภายในบ้านของฉัน ความเครียดจากความลับที่ฉันกำลังเก็บซ่อนไว้ หรือบางทีอาจเป็นเพียงน้ำหนักของ “การแต่งงานแบบเปิด” ที่ตอนนี้ฉันต้องเผชิญด้วยหัวใจที่กลวงโบ๋

แต่เช้าวันนี้ อาการคลื่นไส้ไม่ได้เป็นเพียงสัญญาณเตือนอีกต่อไป

ฉันลุกขึ้นยืน ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับตะกั่ว ก่อนมองไปยังกระจกเหนืออ่างล้างหน้า

แท่งตรวจสามอันถูกวางเรียงอยู่ตรงนั้น

ฉันไม่จำเป็นต้องหยิบมันขึ้นมาดูด้วยซ้ำเพื่อรู้ผล

เส้นสีชมพูสองขีดบนทุกอัน

“ไม่” ฉันกระซิบกับห้องว่างเปล่า “ไม่ ไม่ ไม่”

ฉันคำนวณอยู่ในหัวเป็นครั้งที่ร้อย

จูเลียนกับฉันไม่ได้แตะต้องตัวกันมาหลายเดือนแล้ว เขาใช้เวลายามค่ำคืนในห้องรับรองหรือโรงแรม ส่วนฉันใช้เวลาของตัวเองจ้องเพดาน แสร้งทำเป็นว่าไม่สนใจ

มีเพียงคืนเดียว

คืนเดียวที่ฉันบุ่มบ่ามไปที่เซนต์รีจิส

ฉันทรุดตัวลงบนพื้นอีกครั้ง

ฉันท้องกับผู้ชายแปลกหน้า

ไม่ใช่แค่คนแปลกหน้า แต่เป็นผู้ชายที่ฉันจ่ายเงินให้

ผู้ชายที่ควรเป็นเพียงเงาเลือนรางในอดีตของฉัน เป็นเพียงธุรกรรมครั้งเดียวเพื่อทวงคืนศักดิ์ศรีของตัวเอง

“เอเลน่า? คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่า?”

เสียงของจูเลียนกระแทกผ่านประตูเข้ามา ทั้งแหลมคมและหงุดหงิด

ฉันสะดุ้ง รีบกวาดแท่งตรวจทั้งหมดใส่ลิ้นชักแล้วปิดมันดังปัง ฉันสาดน้ำเย็นใส่ใบหน้า สูดหายใจเฮือกเมื่อความเย็นกระทบผิว

“กำลังไป” ฉันตะโกนตอบ น้ำเสียงสั่นเครือ

ฉันเปิดประตูออก และจูเลียนก็ยืนอยู่ตรงนั้นในชุดทักซิโด้ ดูเนี้ยบไร้ที่ติและอันตราย

เขากำลังตรวจดูคัฟลิงก์ของตัวเอง โดยไม่แม้แต่จะสนใจใบหน้าซีดเผือดของฉัน

“งานกาล่าจะเริ่มในอีกหนึ่งชั่วโมง” เขาพูด “ผู้ว่าฯ จะมาด้วย ผมต้องการให้คุณคล้องแขนผมและทำตัวเหมือนภรรยาที่แสนเชื่อฟัง คุณทำได้ไหม หรือยังเอาแต่หมกมุ่นเรื่อง ‘ข้อตกลง’ ของเราอยู่?”

“ฉันไม่เป็นไร” ฉันตอบ มือกำขอบอ่างล้างหน้าไว้แน่น “แค่ท้องเสียหรืออะไรสักอย่าง”

ในที่สุดเขาก็หันมามองฉัน ดวงตาหรี่ลง

“ถ้าอย่างนั้นก็จัดการมันซะ เติมสีให้หน้าตัวเองหน่อย คุณดูเหมือนผี”

เขาเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก

ฉันพิงกรอบประตู มือเลื่อนลงไปแตะหน้าท้องโดยไม่รู้ตัว

ชีวิตของฉันกลายเป็นระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลัง

ถ้าจูเลียนรู้ว่าฉันท้อง เขาจะรู้ทันทีว่าเด็กไม่ใช่ลูกของเขา

เขาจะใช้เรื่องนี้พรากทุกอย่างไปจากฉัน—ชื่อเสียง หุ้นที่เหลืออยู่ของครอบครัว อิสรภาพของฉัน

ฉันต้องไป

ฉันต้องหาทางออกก่อนที่ท้องของฉันจะเริ่มแสดงออกมา

ห้องบอลรูมของโรงแรมแกรนด์อิมพีเรียลเต็มไปด้วยทะเลผ้าไหมระยิบระยับและเสียงแก้วแชมเปญกระทบกัน

ฉันรู้สึกราวกับกำลังเดินอยู่ในความฝัน

หรือไม่ก็ฝันร้าย

ทุกกลิ่น—ทั้งน้ำหอมเข้มข้น เป็ดย่างที่ถูกเสิร์ฟบนถาดเงิน และกลิ่นโคโลญจน์ของจูเลียน—ทำให้ท้องของฉันปั่นป่วน

“ยิ้มหน่อย เอเลน่า” จูเลียนกระซิบลอดไรฟันข้างหูฉัน ขณะที่เราจับมือกับเจ้าพ่อธุรกิจสิ่งทอคนหนึ่ง “คุณดูเหมือนกำลังอยู่ในงานศพ”

“บางทีฉันอาจกำลังอยู่ในงานศพก็ได้” ฉันพึมพำ

“อย่าทำตัวน่ารำคาญ” เขาตวาด มือที่เอวของฉันบีบแน่นจนเจ็บขณะดึงฉันเข้าไปกลางห้อง “ดูสิ กลุ่มแบล็กวูดมาแล้ว ถ้าผมได้ประชุมกับซีอีโอของพวกเขา ตัวเลขคาดการณ์ไตรมาสสี่ของเราจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า อยู่ตรงนี้และทำตัวสวย ๆ ไว้ ขณะที่ผมไปหาตัวแทนของพวกเขา”

เขาทิ้งฉันไว้ข้างเสาหินอ่อน

ฉันคว้าแก้วน้ำโซดาจากบริกรที่เดินผ่าน จิบทีละน้อยเพื่อกดความรู้สึกคลื่นไส้เอาไว้

ฉันแค่ต้องผ่านคืนนี้ไปให้ได้

พรุ่งนี้ ฉันจะไปธนาคาร

พรุ่งนี้ ฉันจะเริ่มย้ายทรัพย์สินส่วนตัวของตัวเอง

ฉันกวาดตามองไปรอบห้อง กำลังมองหามุมเงียบ ๆ สำหรับหลบซ่อน เมื่อฉันเห็นเขา

แก้วแทบหลุดจากมือ

เขายืนอยู่อีกฟากหนึ่งของห้อง ท่ามกลางกลุ่มชายในชุดสูทที่ดูเหมือนกำลังตั้งใจฟังทุกคำพูดของเขา

เขาไม่ได้อยู่ในลุคสบาย ๆ และครุ่นคิดเหมือนคืนที่โรงแรมอีกแล้ว

เขาสวมทักซิโด้สีน้ำเงินเข้มราวกับรัตติกาล ซึ่งน่าจะมีราคาแพงกว่ารถของจูเลียนเสียอีก

เขาดูทรงอำนาจ มั่งคั่ง และน่าสะพรึงกลัวด้วยสายตาเย็นเยียบนั่น

เป็นไค

หัวใจของฉันหยุดเต้น

ชีพจรเริ่มเต้นแรงจนฉันได้ยินมันในหู

ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?

ผู้ชายรับจ้างไม่ควรอยู่ในงานกาลาสวมชุดราตรีของชนชั้นสูงในเมือง

เขาควรอยู่ในเพนต์เฮาส์ รอรับโทรศัพท์ ไม่ใช่ยืนอยู่ใจกลางวงคนที่ทรงอิทธิพลที่สุดในห้องนี้

ฉันพยายามหันหนี ซ่อนตัวอยู่หลังกลุ่มสาวสังคม แต่สายเกินไป

ดวงตาของเขาเลื่อนมา และพบฉันทันที ราวกับเขากำลังจับตาดูฉันอยู่ตลอด

เขาไม่ได้ดูประหลาดใจ

ไม่ได้ดูกังวล

เขามองฉันด้วยความหิวกระหายที่ทำให้หัวเข่าของฉันแทบหมดแรง

เขาพึมพำบางอย่างกับผู้ชายรอบตัว ก่อนเริ่มเดินตรงมาหาฉัน

ฉันตื่นตระหนก รีบหันหลังและเดินเร็ว ๆ ไปยังระเบียง ส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังถี่รัว

ฉันผลักประตูกระจกบานหนักออก แล้วก้าวเข้าสู่อากาศเย็นยามค่ำคืน พลางสูดหายใจอย่างหอบเหนื่อย

ระเบียงว่างเปล่า

ฉันพิงราวหิน มองออกไปยังแสงไฟของเมือง

“หนีเร็วไปหน่อยไหม เอเลน่า?”

เสียงนั้นทุ้มต่ำ สั่นสะเทือนอยู่ในอากาศราวกับเสียงเชลโล

ฉันชะงัก

ฉันไม่จำเป็นต้องหันกลับไปก็รู้ว่าเขายืนอยู่ด้านหลัง

“คุณไม่ควรอยู่ที่นี่” ฉันกระซิบ โดยยังหันหลังให้เขา

“ตรงกันข้ามเลย” เขาพูด

ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาหยุดลงห่างจากฉันเพียงไม่กี่นิ้ว

“ผมได้รับเชิญ ครอบครัวของผมมีที่นั่งอยู่ในบอร์ดบริหารแห่งนี้มาสามสิบปีแล้ว”

คราวนี้ฉันหันกลับไป ดวงตาเบิกกว้าง

“ครอบครัวของคุณ? คุณ... คุณไม่ใช่ผู้ชายรับจ้าง”

เขาก้าวเข้ามาในแสงไฟ

เมื่ออยู่ใกล้กัน อำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขาช่างกดดันจนแทบหายใจไม่ออก

เขาไม่ใช่บริการที่ฉันซื้อมา

เขาคืออเล็กซานเดอร์ ธอร์น ชายที่หนังสือพิมพ์เรียกว่า **“ราชาเงา” แห่งวงการขนส่ง**

ชายผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมในธุรกิจ และอันตรายยิ่งกว่าในชีวิตส่วนตัว

เขาวางมือข้างหนึ่งลงบนราวระเบียง กักฉันไว้ระหว่างแขนของเขากับก้อนหินเย็นเยียบ

“ผู้ชายรับจ้างงั้นเหรอ?” เขาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขบขันอันมืดมน

“ฉัน... เว็บไซต์” ฉันพูดติดอ่าง สมองกำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง “The Obsidian Tier คุณอยู่ที่นั่น ฉันจองตัวคุณ”

อเล็กซานเดอร์หัวเราะเบา ๆ แห้งแล้ง

“เดอะ ออบซิเดียน เทียร์เป็นของบริษัทโฮลดิ้งของผม เอเลน่า คืนนั้นผมกำลังเบื่อพอดี ผมเห็นคำขอของคุณเข้ามา—ผู้หญิงที่มีฐานะอย่างคุณ ขอ ‘ไม่ต้องมีความรู้สึก แค่การแก้แค้น’”

เขาหยุดเล็กน้อย

“มันทำให้ผมสนใจ ผมเลยตัดสินใจจัดการ ‘นัดหมาย’ นั้นด้วยตัวเอง”

ฉันรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอีกครั้ง

ฉันไม่ได้จ้างคนรับใช้

ฉันเชื้อเชิญผู้ล่าเข้ามาบนเตียงของตัวเอง

“คุณโกหกฉัน” ฉันพูด น้ำเสียงสูงขึ้น

“ผมมอบสิ่งที่คุณต้องการให้คุณทุกอย่าง” เขาโต้กลับ

สายตาของเขาเลื่อนลงมายังเอวของฉัน และชั่วขณะอันน่าสะพรึงกลัว ฉันก็สงสัยว่าเขารู้หรือเปล่า

รู้หรือไม่ว่าเขาได้ทิ้งร่องรอยถาวรเอาไว้ในตัวฉัน

“คุณต้องการวิธีทำร้ายสามีของคุณ คุณต้องการรู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่ใช่การถูกปฏิเสธ ผมเชื่อว่าผมทำให้คุณได้ตามนั้น”

“อยู่ให้ห่างจากฉัน” ฉันพูด พยายามผลักผ่านเขาไป

เขาไม่ขยับ

มือของเขาพุ่งออกมาคว้าข้อมือฉัน

แรงจับของเขาไม่ได้ทำให้เจ็บ แต่ก็ชัดเจนพอจะเป็นเครื่องเตือนใจ

“ผมไม่คิดอย่างนั้นนะ” เขากระซิบ “รู้ไหม เอเลน่า ผมใช้เวลาหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาในการคิดถึง ‘ธุรกิจ’ ของเรา และผมตัดสินใจแล้วว่าผมยังไม่จบกับคุณ”

“ฉันเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว อเล็กซานเดอร์ และคุณ... คุณเป็นคนหลอกลวง”

“ผมคือผู้ชายที่รู้ดีว่าคุณมีเสียงแบบไหนตอนที่คุณสูญเสียการควบคุม” เขาเตือน น้ำเสียงลดต่ำลงจนฟังดูอันตราย “และผมคือผู้ชายที่สามีของคุณกำลังพยายามอย่างหนักที่จะพบ เขาส่งอีเมลมาที่สำนักงานของผมมาหนึ่งเดือนแล้ว อ้อนวอนขอควบรวมธุรกิจ”

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้อีก

“ลองจินตนาการดูสิว่าเขาจะทำหน้าแบบไหน ถ้าผมบอกเขาว่าเราเคยพบกันมาก่อนแล้ว”

“คุณไม่ทำหรอก” ฉันอ้าปากค้าง

“ไม่ทำงั้นเหรอ?”

เขาก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม แผงอกของเขาเสียดสีกับตัวฉัน

“คุณเล่นเกมที่อันตรายมาก เอเลน่า คุณคิดว่าคุณสามารถจ้างผู้ชายสักคนมาทำลายคำสาบานของตัวเอง แล้วเดินจากไปอย่างสะอาดหมดจดได้”

เขาหยุด

“แต่ไม่มีอะไรได้มาฟรี”

ความคิดของฉันแล่นกลับไปยังแท่งตรวจสามอันในลิ้นชักห้องน้ำ

ความลับยังคงทับถมกันมากขึ้นทุกวินาที

ถ้าฉันอยู่ต่อ จูเลียนจะทำลายฉัน

ถ้าอเล็กซานเดอร์รู้เข้า ฉันไม่รู้เลยว่าเขาจะทำอะไร

“คุณต้องการอะไร?” ฉันถาม เสียงสั่น

อเล็กซานเดอร์ก้มลง ริมฝีปากแตะข้างหูของฉัน

ความร้อนจากร่างกายของเขาท่วมท้นจนแทบหายใจไม่ออก

“ผมต้องการให้คุณเลิกแกล้งทำเป็นภรรยาที่แสนเชื่อฟัง”

เขากระซิบต่อ

“และผมต้องการให้คุณมาที่สำนักงานของผมพรุ่งนี้เช้า มาคนเดียว”

เขาเว้นจังหวะ

“ถ้าคุณไม่มา ผมอาจต้องบอกจูเลียนว่าภรรยาของเขาเป็นลูกค้าคนหนึ่งที่ใจกว้างมาก... มากจริง ๆ”

เขาปล่อยข้อมือฉัน แล้วถอยออกไป พลางจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ราวกับเมื่อครู่นี้เรากำลังคุยกันเรื่องสภาพอากาศ

“แล้วเจอกันนะ เอเลน่า” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มคมกริบและชั่วร้าย

เขาหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องบอลรูม ทิ้งให้ฉันยืนสั่นอยู่ท่ามกลางความมืด

ฉันแตะหน้าท้องตัวเอง ความจริงของสถานการณ์ถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง

ฉันติดอยู่ระหว่างสัตว์ประหลาดสองตัว

และฉันกำลังอุ้มทายาทของหนึ่งในนั้นอยู่

ฉันเคยพยายามทำลายคำสาบานของตัวเองเพื่อค้นหาอิสรภาพ

แต่สุดท้าย ฉันกลับเพียงแค่เปลี่ยนกรงหนึ่งไปสู่อีกกรงหนึ่ง

และกรงแห่งใหม่นี้...

อันตรายกว่ามากเหลือเกิน