All Chapters of เขาไม่เคยรู้ว่าฉันกำลังอุ้มท้องลูกของเขา: Chapter 1 - Chapter 10

“ยาไม่ได้แก้ได้ทุกอย่างหรอกนะ”ฉันมองเดเมียน “เธอต้องการใครสักคนที่ใส่ใจ ใครสักคนที่อยู่ข้าง ๆ และใครสักคนที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย”แก้มของคลาร่าแดงขึ้นทันที “เอเลน่า ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ”สีหน้าของเดเมียนเคร่งขรึมลง “เธอโกรธมาตลอดตั้งแต่ฉันไปซิซิลี นั่นเป็นเรื่องงาน เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันต้องรายงานทุกความเคลื่อนไหวให้เธอรู้”เมื่อสองสัปดาห์ก่อน เป็นวันครบรอบแต่งงานของเราฉันใช้เวลาหลายวันเตรียมมื้อค่ำด้วยตัวเอง ทั้งไวน์ที่เขาชอบ และของหวานจานโปรดของเขาแม้แต่นาฬิกาวินเทจที่ฉันสั่งทำไว้เมื่อหลายเดือนก่อนก็เพิ่งมาถึงพอดีฉันรอจนเลยเที่ยงคืน แต่เขาก็ไม่กลับบ้านกลับเป็นอินสตาแกรมของคลาร่าที่มีโพสต์ใหม่ขึ้นมาในภาพ เธอยืนอยู่ข้างเดเมียนที่คฤหาสน์ของตระกูลแบล็กวูดในซิซิลีพร้อมข้อความใต้ภาพว่าปลอดภัย เพราะมีคุณอยู่ตรงนี้ตอนที่ฉันโทรหาเขา น้ำเสียงของเขายังคงสงบนิ่ง“มันเป็นเรื่องของตระกูล ไม่มีเวลาอธิบาย วันครบรอบของเรามีทุกปี แต่การประชุมครั้งนี้ไม่ได้มีทุกปี ฉันคิดว่าเธอน่าจะเข้าใจความแตกต่าง”จากนั้นเขาก็เสริมว่า “อย่าเอาตารางชีวิตของฉันมาเป็นศูนย์กลางชีวิตเธอ เธอควรมีชีวิตเป็นข

ฉันดึงข้อมือออกจากมือเขา“คุณไม่มีเรื่องของตัวเองต้องจัดการหรือไง ทำไมจู่ ๆ ถึงสนใจนักว่าฉันจะไปไหน”เดเมียนเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง ฉันเห็นแววตาราวกับนึกอะไรขึ้นได้ฉายผ่านใบหน้าของเขาหลายเดือนก่อน เขาเคยพูดคำเดียวกันนี้กับฉันไม่มีผิดหลังจากเงียบไปนาน ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้น“ฉันควรบอกเธอก่อนจะไปซิซิลี นั่นเป็นความผิดของฉันเอง ต่อไปจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีก” เขาลังเลเล็กน้อย “พรุ่งนี้ฉันมีเรื่องต้องจัดการ คลาร่ามีปัญหากับพวกผู้หญิงที่คฤหาสน์อีกแล้ว คราวนี้เรื่องค่อนข้างร้ายแรง สภาตระกูลต้องการสอบถามทุกคนที่เกี่ยวข้อง ฉันจะช่วยเธอจัดการเรื่องนี้”เขามองมาที่ฉัน“เลื่อนการผ่าตัดไปเป็นวันมะรืน ฉันจะไปอยู่กับเธอ”แม้กระทั่งตอนนี้ เมื่อต้องเลือกระหว่างฉันกับคลาร่า ฉันก็ยังเป็นตัวเลือกที่สองอยู่ดี“ไม่เป็นไร ฉันไม่จำเป็นต้องให้คุณไปด้วยหรอก”คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน ราวกับฉันไม่เข้าใจอะไรเลย “ฉันให้ศัลยแพทย์ที่เก่งที่สุดเตรียมพร้อมไว้ได้ ฉันจะดูให้ทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่น แล้วฉันจะอยู่กับเธอ”ก่อนที่ฉันจะทันตอบ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เดเมียนรับสายทันทีเสียงหวาดกลัวของคลาร่าดังออกมาจากลำโพง“เด

ฉันตอบกลับอย่างสงบนิ่ง“ต่อให้ฉันบอกคุณไป มันจะเปลี่ยนอะไรได้งั้นเหรอ”ปลายสายเงียบสนิท เดเมียนรู้ดีว่าฉันเอาคำพูดนั้นมาจากไหน เพราะเขาเคยใช้มันกับฉันมานับครั้งไม่ถ้วนน้ำเสียงของเขาอ่อนลง ราวกับกำลังเอ่ยคำขอโทษ“วันมะรืนเพื่อน ๆ ของฉันจะนัดเจอกัน ทุกคนจะพาคนรักไปด้วย ฉันจำได้ว่าเธออยากเจอพวกเขามาตลอด”“ไม่แล้ว” ฉันตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยเมื่อหลายเดือนก่อน ฉันเคยอยากเป็นส่วนหนึ่งในโลกของเขาเหลือเกินแต่เดเมียนมักบอกเสมอว่าเขาให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัว และต้องการพื้นที่ของตัวเองพอฉันจากมาแล้ว จู่ ๆ เขากลับเปิดประตูให้ฉันเข้าไปในโลกของเขาเขาเงียบไปครู่หนึ่ง “เธอเอาแต่ใช้เวลาอยู่กับเอวา ฉันเป็นแฟนของเธอนะ ถ้าเธออยากไปช้อปปิ้ง ดูหนัง หรือไปเที่ยวสุดสัปดาห์ ฉันจะไปกับเธอ”ฉันแทบหลุดหัวเราะ หลายปีที่ผ่านมา ฉันเคยขอให้เขาทำเรื่องพวกนี้กับฉันครั้งแล้วครั้งเล่าแต่เขาก็จะมีประชุมอีกนัด มีธุระต้องเดินทางอีกครั้ง และมีข้ออ้างใหม่เสมอท้ายที่สุด ร้านอาหารเหล่านั้นก็ปิด การแสดงที่อยากดูก็จบลง ส่วนสถานที่ที่เคยอยากไปก็ค่อย ๆ หายไปจากรายการของฉันฉันเลิกเอ่ยปากขอ เพราะไม่มีประโยชน์ที่จะเปิดบา

เจ้าบ่าวยิ้มให้เอวา “แล้วก็อีกอย่าง ผมไม่อยากให้คุณต้องคอยคิดว่าตัวเองกำลังรบกวนผมหรือเปล่า ถ้ามีอะไรทำให้คุณหัวเราะ ผมก็อยากฟัง ถ้ามีอะไรทำให้คุณกลัว ผมก็อยากรู้เหมือนกัน ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเล็กน้อยแค่ไหน ผมอยากเป็นคนแรกที่คุณนึกถึง”เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องท่ามกลางฝูงชน ฉันมองเห็นเดเมียนอยู่ฝั่งตรงข้ามเขายืนเงียบ ๆ อยู่เกือบด้านหลังห้องจัดเลี้ยง สายตาจับจ้องไปยังคู่บ่าวสาวจากนั้น ราวกับสัมผัสได้ว่าฉันกำลังมอง เขาก็หันมาสายตาของเราสบกันครั้งหนึ่ง เพียงแค่สบตากันแบบนี้ก็เพียงพอจะทำให้หัวใจฉันเต้นแรงแต่ตอนนี้ ฉันกลับไม่รู้สึกอะไรเลยหลังพิธีจบ ฉันเปลี่ยนออกจากชุดเพื่อนเจ้าสาว ก่อนจะไปร่วมรับประทานมื้อค่ำกับทุกคนมีการเปลี่ยนผังที่นั่งในนาทีสุดท้าย ทำให้ป้ายชื่อที่นั่งของฉันหายไปเด็กโปรยดอกไม้ตัวน้อยเข้ามาจับมือฉัน “หนูคิดว่าคุณนั่งทางนี้ค่ะ”เธอพาฉันไปยังโต๊ะที่อยู่หลบมุมด้านหนึ่งที่โต๊ะนั้นมีเด็ก ๆ นั่งอยู่เป็นส่วนใหญ่ กับผู้ใหญ่อีกหนึ่งคนที่ดูงุนงงเขาเงยหน้าขึ้น ผมสีบลอนด์เงิน ชุดสูทสั่งตัดราคาแพง และแว่นกรอบโลหะเส้นบางเขาดูเหมือนเพิ่งก้าวออกมาจากแคมเปญแฟชั่น มากกว่าจะ

หลายปีก่อน หลังจากกินมื้อค่ำเสร็จ เดเมียนก็มักจะหายเงียบไปเฉย ๆหลายชั่วโมงต่อมา ฉันถึงจะเป็นฝ่ายถามไปว่าทุกอย่างโอเคไหมคำตอบของเขาเหมือนเดิมทุกครั้งอืมเขาไม่เคยคิดจะบอกฉันเลยสักครั้งว่ากินเสร็จแล้ว หรือถามด้วยซ้ำว่าค่ำคืนของฉันเป็นอย่างไรบ้างถ้าฉันถามว่าทำไม เขาก็จะถอนหายใจแล้วพูดว่า “เธอไม่มีอะไรทำอย่างอื่นนอกจากรอข้อความจากฉันหรือไง”ฉันเลิกใส่ใจไปนานแล้วว่าใครจะตอบข้อความกลับมาภายในไม่กี่นาทีหรือไม่แต่พอได้อ่านข้อความอธิบายของเลียม ความอบอุ่นบางอย่างกลับค่อย ๆ แผ่ซ่านขึ้นในอกอย่างเงียบงันฉันพิมพ์ตอบกลับไปไม่เป็นไรค่ะทำธุระของคุณให้เสร็จก่อนเถอะค่ะแทบจะทันที ข้อความด้านบนของหน้าจอก็เปลี่ยนเป็น “กำลังพิมพ์...”ข้อความยาวเหยียดปรากฏขึ้นไม่มีใครยุ่งจนไม่มีเวลาบอกคนที่ตัวเองใส่ใจหรอกว่าตัวเองกำลังคิดถึงพวกเขาอยู่ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีเพื่อบอกว่า “ผมจะยุ่งอยู่สักพักนะ”หรือ “เดี๋ยวผมโทรหาคุณทีหลัง”คนสำคัญสมควรได้รับความใส่ใจขนาดนั้นเลยล่ะผมหวังว่าสักวัน คุณจะยอมให้ผมเป็นคนคนนั้นสำหรับคุณนะฉันจ้องหน้าจอ แต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปช่วงบ่าย ฉันเลิกงานเร็วกว่าปกติส่วนใหญ่เป็นเพ