เขาไม่เคยรู้ว่าฉันกำลังอุ้มท้องลูกของเขา

“พรุ่งนี้เลยเหรอ” คุณหมอประจำครอบครัวเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มประวัติของฉันด้วยความประหลาดใจ

“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ แน่ใจนะว่าไม่อยากรออีกสักสองสามวัน”

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเสริมว่า “คุณแบล็กวูดจะบินกลับมาพรุ่งนี้ เขาคงอยากมาอยู่ข้าง ๆ คุณนะ”

ฉันค่อย ๆ ปิดแฟ้มลง

“นี่เป็นการตัดสินใจของฉันเอง ก็แค่ผ่าตัดเข่า ฉันจัดการคนเดียวได้”

คุณหมอมองฉันอย่างไม่อยากเชื่อ

ทุกคนในองค์กรของตระกูลแบล็กวูดรู้ดีว่าเมื่อก่อนฉันเป็นคนแบบไหน

แค่เป็นหวัด ฉันก็อยากให้เดเมียนอยู่ข้าง ๆ ครั้งหนึ่งฉันถึงกับร้องไห้เพราะถูกกระดาษบาดตอนเปิดแฟ้มเอกสารของเขา ฉันพึ่งพาเขามาโดยตลอด

เพราะฉะนั้น การได้ยินฉันพูดว่าจะจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองจึงแทบเป็นเรื่องไม่น่าเชื่อ

ทันทีที่ก้าวออกจากห้องตรวจ ฉันก็ชะงักอยู่กับที่

เดเมียน แบล็กวูดเพิ่งเดินเข้ามาทางประตูโรงพยาบาล มือข้างหนึ่งจับกระเป๋าเดินทางไว้

ส่วนอีกข้างยื่นกลับไปด้านหลังโดยสัญชาตญาณ เพื่อช่วยคลาร่าก้าวขึ้นบันไดหินอ่อน

เธอสวมเสื้อโค้ทแคชเมียร์สีดำอยู่บนตัว

มันคือของขวัญที่ฉันให้เดเมียน เสื้อโค้ทที่ฉันใช้เวลาหลายเดือนตามหาก่อนวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของเรา

สายตาของเขาหยุดลงที่ฉัน คิ้วขมวดเข้าหากัน “เธอมาทำอะไรที่นี่”

เขาเว้นไปครู่หนึ่ง “เธอป่วยอีกแล้วเหรอ”

อีกแล้ว ราวกับฉันเป็นเพียงปัญหาอีกเรื่องที่กองรอให้เขาจัดการอยู่บนโต๊ะทำงาน

เขาดึงแฟ้มไปจากมือฉันก่อนที่ฉันจะทันห้าม

สายตาของเขากวาดผ่านรายงานอย่างรวดเร็ว “พรุ่งนี้ฉันไม่ว่าง เลื่อนนัดไปก่อน เราค่อยจัดการเรื่องนี้สัปดาห์หน้า”

คำพูดหลุดออกจากปากฉันก่อนจะทันได้คิดเสียอีก

“ไม่เป็นไร ฉันจัดการเองได้ ขอบคุณนะ”

ความเงียบเข้าปกคลุม

เดเมียนดูตกใจขึ้นมาจริง ๆ

เมื่อสองสัปดาห์ก่อน ฉันยังตัดสินใจไม่ได้ด้วยซ้ำว่าจะใส่ชุดไหน หากไม่ได้ส่งข้อความถามเขาก่อน

แต่ตอนนี้ ฉันกลับนัดผ่าตัดโดยไม่บอกเขาสักคำ

ถ้าเราไม่ได้บังเอิญเจอกัน เขาก็คงไม่มีวันรู้

ขณะที่ฉันเอื้อมมือไปรับแฟ้มคืน บางอย่างก็หล่นออกมาจากกระเป๋าของเดเมียน

มันคือยาฮอร์โมนชนิดที่มักใช้เพื่อบรรเทาอาการจากการตั้งครรภ์

เขารีบก้มลงเก็บทันที

“อย่าเข้าใจผิด” น้ำเสียงของเขายังคงสงบนิ่ง

“คลาร่าไม่ค่อยสบาย ฉันเลยไปรับยามาให้เธอ”

คลาร่ารีบก้มหน้าลง

“ขอโทษนะเอเลน่า จริง ๆ เขาตั้งใจจะกลับบ้านก่อน แต่ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีจนมาเองคนเดียวไม่ไหว” จากนั้นเธอก็ยิ้มอย่างเกรงใจ

“ฉันอยากพึ่งพาตัวเองได้เหมือนเธอบ้างจัง คุณแบล็กวูดจะได้ไม่ต้องคอยดูแลฉันอยู่เรื่อยแบบนี้”

พึ่งพาตัวเอง คำนั้นแทบทำให้ฉันหลุดหัวเราะออกมา

หนึ่งเดือนก่อน ตอนที่ฉันปวดท้องอย่างหนักจนนอนไม่หลับทั้งคืน ฉันโทรหาเดเมียน

ฉันคิดว่าอย่างน้อยเขาคงเป็นห่วงบ้าง แต่คำถามแรกของเขากลับเป็น “มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ”

ฉันบอกเขาว่าฉันไม่รู้ ฉันกลัว และแค่อยากให้เขากลับบ้าน

แต่เดเมียนกลับพูดเพียงว่า “เอเลน่า โทรหาหมอสักคนเถอะ เธอไม่จำเป็นต้องพึ่งฉันในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ทุกอย่างหรอกนะ”

พอฉันต่อว่าเขาว่าเย็นชาเกินไป เขาก็ตอบกลับว่า “เธอเป็นผู้ใหญ่แล้วนะเอเลน่า เรื่องง่าย ๆ แค่นี้จัดการเองไม่ได้เหรอ เธอพึ่งฉันไปเสียทุกอย่าง ฉันเป็นแฟนของเธอ ไม่ใช่คนคอยดูแลเธอ”

ตลกดี ผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในนิวยอร์กสามารถแก้ปัญหาให้ใครต่อใครได้ ยกเว้นแฟนสาวของตัวเอง

แต่แค่น้องสาวของฉันเอ่ยเบา ๆ ว่ารู้สึกไม่สบาย ดอนแห่งตระกูลแบล็กวูดผู้เป็นที่หวาดเกรงก็ถึงกับพาเธอมาส่งโรงพยาบาลด้วยตัวเอง

ใครที่มองจากภายนอกคงคิดว่าคลาร่าต่างหากที่เป็นคนแต่งงานกับเขา

ถ้าเป็นเมื่อหลายเดือนก่อน ฉันคงทะเลาะกับเขา คาดคั้นเอาคำอธิบาย และร้องไห้จนกว่าเขาจะยอมอยู่กับฉัน

แต่ตอนนี้ ฉันเพียงพยักหน้า

“โอเค”

ไม่มีความโกรธ ไม่มีความหึงหวง ไม่มีน้ำตา

มีเพียงคำตอบสั้น ๆ ที่เอ่ยออกมาอย่างสงบนิ่ง

เพราะยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่เดเมียนยังไม่รู้

ฉันหลุบตาลง พลางยกมือแตะหน้าท้องผ่านเสื้อโค้ทโดยไม่รู้ตัว

ชีวิตน้อย ๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ในตัวฉัน จะไม่มีวันได้ยินฉันเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากเขา

ลูกคนนี้จะเติบโตขึ้นมาโดยมีเพียงฉันคนเดียว