บทที่ 2

“ยาไม่ได้แก้ได้ทุกอย่างหรอกนะ”

ฉันมองเดเมียน “เธอต้องการใครสักคนที่ใส่ใจ ใครสักคนที่อยู่ข้าง ๆ และใครสักคนที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย”

แก้มของคลาร่าแดงขึ้นทันที “เอเลน่า ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ”

สีหน้าของเดเมียนเคร่งขรึมลง “เธอโกรธมาตลอดตั้งแต่ฉันไปซิซิลี นั่นเป็นเรื่องงาน เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันต้องรายงานทุกความเคลื่อนไหวให้เธอรู้”

เมื่อสองสัปดาห์ก่อน เป็นวันครบรอบแต่งงานของเรา

ฉันใช้เวลาหลายวันเตรียมมื้อค่ำด้วยตัวเอง ทั้งไวน์ที่เขาชอบ และของหวานจานโปรดของเขา

แม้แต่นาฬิกาวินเทจที่ฉันสั่งทำไว้เมื่อหลายเดือนก่อนก็เพิ่งมาถึงพอดี

ฉันรอจนเลยเที่ยงคืน แต่เขาก็ไม่กลับบ้าน

กลับเป็นอินสตาแกรมของคลาร่าที่มีโพสต์ใหม่ขึ้นมา

ในภาพ เธอยืนอยู่ข้างเดเมียนที่คฤหาสน์ของตระกูลแบล็กวูดในซิซิลี

พร้อมข้อความใต้ภาพว่า

ปลอดภัย เพราะมีคุณอยู่ตรงนี้

ตอนที่ฉันโทรหาเขา น้ำเสียงของเขายังคงสงบนิ่ง

“มันเป็นเรื่องของตระกูล ไม่มีเวลาอธิบาย วันครบรอบของเรามีทุกปี แต่การประชุมครั้งนี้ไม่ได้มีทุกปี ฉันคิดว่าเธอน่าจะเข้าใจความแตกต่าง”

จากนั้นเขาก็เสริมว่า “อย่าเอาตารางชีวิตของฉันมาเป็นศูนย์กลางชีวิตเธอ เธอควรมีชีวิตเป็นของตัวเอง”

ในที่สุด บางอย่างในตัวฉันก็แตกสลาย “ที่แท้มันก็เป็นแบบนี้สินะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันก็จะมาเป็นคนสุดท้ายเสมอ”

ปลายสายเงียบไปนาน ก่อนเดเมียนจะถอนหายใจ “ไว้ฉันกลับไปแล้วเราค่อยคุยกัน”

จากนั้นสายก็ตัดไป

คืนนั้น ฉันเซ็นสัญญากับบริษัทแห่งหนึ่งในลอนดอน เจ้าหน้าที่ฝ่ายสรรหามองฉันด้วยความประหลาดใจ

“คุณจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศเหรอคะ แฟนของคุณรู้หรือเปล่า นี่เป็นการตัดสินใจครั้งใหญ่มากนะ”

ฉันเซ็นชื่อลงไป “ฉันไม่ต้องขออนุญาตใครหรอกค่ะ”

หลายเดือนก่อน ฉันเคยถามเดเมียนว่าควรรับตำแหน่งในฝ่ายการลงทุนของตระกูล หรือจะช่วยดูแลมูลนิธิต่อไปดี

เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง “ชีวิตของเธอ เธอก็ตัดสินใจเองสิ”

แต่กับคลาร่า เขากลับใช้เวลาหลายชั่วโมงสอนเธอด้วยตัวเองว่าควรวางตัวอย่างไรในตระกูล

เขาแนะนำเธอให้รู้จักหัวหน้าทุกคน ที่ปรึกษาทุกคน รวมถึงพันธมิตรทุกคนที่เธออาจต้องพึ่งพา

เขามักพูดเสมอว่าฉันพึ่งพาเขามากเกินไป

เวลาฉันอยากเล่าเรื่องน่าตื่นเต้นให้เขาฟัง เขาแทบไม่ละสายตาจากรายงานบนโต๊ะด้วยซ้ำ

เวลาฉันขอให้เขาขับรถไปส่งที่ไหนสักแห่ง เขาก็จะเตือนว่าตารางงานของเขาไม่อาจหมุนรอบตัวฉันได้

เวลาฉันอยากตามเขาไปงานเลี้ยงอาหารค่ำของตระกูล เขาก็จะบอกให้ฉันมีชีวิตของตัวเองที่ไม่ต้องยึดติดกับเขา

ฉันเคยคิดว่านั่นก็คือตัวตนของเดเมียน แบล็กวูด

เงียบขรึม เก็บตัว และยากจะเข้าถึง

ฉันเคยเชื่อว่าถ้าอยู่ข้างเขานานพอ สักวันฉันจะกลายเป็นข้อยกเว้นของเขา

แล้วคลาร่าก็กลับเข้ามาในชีวิตฉันอีกครั้ง เธอเป็นน้องสาวต่างพ่อของฉัน

เราไม่เคยสนิทกันมากนัก

หลังจากแม่ของเราเสียชีวิต เธอก็ไม่มีที่ไป

ฉันเป็นคนขอให้เดเมียนช่วยดูแลเธอ

ฉันคิดว่าเขาคงปฏิเสธ แต่เขากลับตกลงโดยไม่ลังเล

และก่อนที่ฉันจะรู้ตัว คลาร่าก็กลายเป็นข้อยกเว้นที่ฉันเฝ้ารอมาหลายปีว่าจะได้เป็น

เวลาเธอมาบ่นเรื่องมีปัญหากับผู้หญิงคนอื่นที่คฤหาสน์แบล็กวูด เขาก็นั่งฟังเธออย่างอดทน

เวลาเธอบ่นว่าอยากกินของหวานตอนดึก เขาก็ขับรถข้ามเมืองไปซื้อมาให้เธอด้วยตัวเอง

ในงานรวมตัวของตระกูล เขาเป็นคนแนะนำเธอให้ทุกคนรู้จักด้วยตัวเอง

“นี่คือคลาร่า ฝากดูแลเธอให้ดีด้วย”

ทุกครั้งที่ฉันถามถึงเรื่องนี้ เดเมียนจะขมวดคิ้วเสมอ

“เธอก็แค่เด็กคนหนึ่ง เธอจะหึงเรื่องแค่นี้จริง ๆ เหรอ อย่าทำเรื่องที่ไม่มีอะไรให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ไหม”

เด็กงั้นเหรอ เธออายุน้อยกว่าฉันเพียงสามปีเท่านั้น

ข้อแก้ตัวทุกอย่างที่ฉันเคยหาให้เขา เขาก็แค่เป็นคนเย็นชาและไม่ค่อยแสดงความรู้สึก

เขาแค่ยุ่งเกินไป เขาแค่ไม่เก่งเรื่องแสดงความรัก

ข้อแก้ตัวเหล่านั้นพังทลายลงทีละข้อ เพราะในที่สุดฉันก็ได้เห็นความจริง

เขาอ่อนโยนเป็น เพียงแต่ความอ่อนโยนนั้นไม่เคยมีไว้สำหรับฉัน

บางที แบบนี้อาจดีที่สุดแล้ว

พรุ่งนี้หลังผ่าตัดเสร็จ ฉันจะไปจากนิวยอร์ก

เดเมียนจะไม่มีวันรู้ว่าฉันจากไปพร้อมกับลูกของเขาที่อยู่ในท้อง

โทรศัพท์ของฉันดังขึ้น เป็นเอวาที่โทรมา

“เอเลน่า คืนนี้ฉันจะไปหาเธอ หลังผ่าตัดฉันจะอยู่เป็นเพื่อนด้วย ฉันรู้ว่าหมอบอกแล้วว่าไม่มีอะไรร้ายแรง แต่เธอกำลังท้องนะ เธอไม่ควรต้องผ่านเรื่องพวกนี้ด้วยตัวคนเดียว”

นิ้วของฉันกำโทรศัพท์แน่นขึ้น

“เอเลน่า” เธอลดเสียงลง “เธอตัดสินใจหรือยังว่าจะบอกเดเมียนเมื่อไหร่ ตอนงานเลี้ยงวันครบรอบแต่งงานเหรอ”

ฉันไม่ได้ตอบ เพราะตอนนี้ฉันเองก็ไม่รู้แล้วเหมือนกัน

“ช่างเถอะ เตรียมห้องรับแขกไว้ให้พร้อมก็แล้วกัน พี่เลี้ยงเด็กคนโปรดของเธอกำลังจะย้ายเข้าไปอยู่ด้วยแล้ว”

“ฉันให้คนทำความสะอาดไปสองรอบแล้ว แถมยังซื้อของใหม่ให้เธอ—”

ประตูห้องถูกผลักเปิดออกกะทันหัน

คำพูดของฉันชะงักค้างอยู่ในลำคอ