LOGINShare
บทที่ 4
Latest chapter
เขาไม่เคยรู้ว่าฉันกำลังอุ้มท้องลูกของเขา บทที่ 10
หลายปีก่อน หลังจากกินมื้อค่ำเสร็จ เดเมียนก็มักจะหายเงียบไปเฉย ๆหลายชั่วโมงต่อมา ฉันถึงจะเป็นฝ่ายถามไปว่าทุกอย่างโอเคไหมคำตอบของเขาเหมือนเดิมทุกครั้งอืมเขาไม่เคยคิดจะบอกฉันเลยสักครั้งว่ากินเสร็จแล้ว หรือถามด้วยซ้ำว่าค่ำคืนของฉันเป็นอย่างไรบ้างถ้าฉันถามว่าทำไม เขาก็จะถอนหายใจแล้วพูดว่า “เธอไม่มีอะไรทำอย่างอื่นนอกจากรอข้อความจากฉันหรือไง”ฉันเลิกใส่ใจไปนานแล้วว่าใครจะตอบข้อความกลับมาภายในไม่กี่นาทีหรือไม่แต่พอได้อ่านข้อความอธิบายของเลียม ความอบอุ่นบางอย่างกลับค่อย ๆ แผ่ซ่านขึ้นในอกอย่างเงียบงันฉันพิมพ์ตอบกลับไปไม่เป็นไรค่ะทำธุระของคุณให้เสร็จก่อนเถอะค่ะแทบจะทันที ข้อความด้านบนของหน้าจอก็เปลี่ยนเป็น “กำลังพิมพ์...”ข้อความยาวเหยียดปรากฏขึ้นไม่มีใครยุ่งจนไม่มีเวลาบอกคนที่ตัวเองใส่ใจหรอกว่าตัวเองกำลังคิดถึงพวกเขาอยู่ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีเพื่อบอกว่า “ผมจะยุ่งอยู่สักพักนะ”หรือ “เดี๋ยวผมโทรหาคุณทีหลัง”คนสำคัญสมควรได้รับความใส่ใจขนาดนั้นเลยล่ะผมหวังว่าสักวัน คุณจะยอมให้ผมเป็นคนคนนั้นสำหรับคุณนะฉันจ้องหน้าจอ แต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปช่วงบ่าย ฉันเลิกงานเร็วกว่าปกติส่วนใหญ่เป็นเพ
เขาไม่เคยรู้ว่าฉันกำลังอุ้มท้องลูกของเขา บทที่ 9
ไม่รู้ว่าคลาร่ายืนอยู่หน้าห้องมานานแค่ไหนแล้วเธอก้าวเข้ามาข้างในพร้อมรอยยิ้มอย่างลังเล“ไม่ได้” คลาร่าดูตกตะลึง“แต่ที่ผ่านมาคุณช่วยฉันเรื่องพวกนี้มาตลอดเลยนี่”สีหน้าของเดเมียนยังคงเย็นชา “ถ้าอย่างนั้นก็ถึงเวลาที่เธอต้องเรียนรู้ด้วยตัวเองแล้ว”คลาร่ากะพริบตา รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไปเธอเหลือบมองมาที่ฉัน“เอเลน่า อย่าโกรธเดเมียนเพราะฉันเลยนะ”ฉันยิ้มอย่างสุภาพ “เธอไม่ต้องกังวลหรอก เราเลิกกันแล้ว”ชั่วพริบตาหนึ่ง บางอย่างฉายผ่านสีหน้าของคลาร่าความโล่งใจ ก่อนจะเลือนหายไปแทบจะในทันที“ฉันไม่เคยอยากให้พวกคุณสองคนทะเลาะกันเพราะฉันเลยนะ”ในที่สุดเดเมียนก็เงยหน้าขึ้นจากเอกสารตรงหน้า“ถ้ามีอะไรสงสัยเรื่องการจัดที่นั่ง ก็ไปถามเลขานุการประจำตระกูล”คลาร่าจ้องเขา เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำตอบแบบนี้“ฉันปล่อยให้เธอพึ่งพาฉันในเรื่องที่เธอควรเรียนรู้จะจัดการด้วยตัวเองมานานเกินไปแล้ว”น้ำเสียงของเขายังคงสงบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกเสียใจ“ฉันบอกตัวเองว่านี่คือความรับผิดชอบ บอกตัวเองว่าที่ดูแลเธอก็เพราะครอบครัวของเรา แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันเริ่มแยกไม่ออกว่าความรับผิดชอบควรส
เขาไม่เคยรู้ว่าฉันกำลังอุ้มท้องลูกของเขา บทที่ 8
เจ้าบ่าวยิ้มให้เอวา “แล้วก็อีกอย่าง ผมไม่อยากให้คุณต้องคอยคิดว่าตัวเองกำลังรบกวนผมหรือเปล่า ถ้ามีอะไรทำให้คุณหัวเราะ ผมก็อยากฟัง ถ้ามีอะไรทำให้คุณกลัว ผมก็อยากรู้เหมือนกัน ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเล็กน้อยแค่ไหน ผมอยากเป็นคนแรกที่คุณนึกถึง”เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องท่ามกลางฝูงชน ฉันมองเห็นเดเมียนอยู่ฝั่งตรงข้ามเขายืนเงียบ ๆ อยู่เกือบด้านหลังห้องจัดเลี้ยง สายตาจับจ้องไปยังคู่บ่าวสาวจากนั้น ราวกับสัมผัสได้ว่าฉันกำลังมอง เขาก็หันมาสายตาของเราสบกันครั้งหนึ่ง เพียงแค่สบตากันแบบนี้ก็เพียงพอจะทำให้หัวใจฉันเต้นแรงแต่ตอนนี้ ฉันกลับไม่รู้สึกอะไรเลยหลังพิธีจบ ฉันเปลี่ยนออกจากชุดเพื่อนเจ้าสาว ก่อนจะไปร่วมรับประทานมื้อค่ำกับทุกคนมีการเปลี่ยนผังที่นั่งในนาทีสุดท้าย ทำให้ป้ายชื่อที่นั่งของฉันหายไปเด็กโปรยดอกไม้ตัวน้อยเข้ามาจับมือฉัน “หนูคิดว่าคุณนั่งทางนี้ค่ะ”เธอพาฉันไปยังโต๊ะที่อยู่หลบมุมด้านหนึ่งที่โต๊ะนั้นมีเด็ก ๆ นั่งอยู่เป็นส่วนใหญ่ กับผู้ใหญ่อีกหนึ่งคนที่ดูงุนงงเขาเงยหน้าขึ้น ผมสีบลอนด์เงิน ชุดสูทสั่งตัดราคาแพง และแว่นกรอบโลหะเส้นบางเขาดูเหมือนเพิ่งก้าวออกมาจากแคมเปญแฟชั่น มากกว่าจะ
เขาไม่เคยรู้ว่าฉันกำลังอุ้มท้องลูกของเขา บทที่ 7
ฉันจ้องหน้าจอ พลางเรียบเรียงคำอธิบายอย่างระมัดระวังอยู่ในใจก่อนที่ฉันจะทันพิมพ์ ข้อความอีกข้อความก็ปรากฏขึ้นคุณกำลังพยายามจะบอกอะไรผมหรือเปล่าวินาทีต่อมา โทรศัพท์ของฉันก็สั่นขึ้นอีกครั้งเป็นการแจ้งเตือนจากธนาคาร มีเงินโอนเข้ามาดวงตาของฉันเบิกกว้าง เงินจำนวนห้าหลัก ฉันชะงักไปทันทีจากนั้นข้อความอีกข้อความก็ตามมาไม่ได้โอนผิดวันเสาร์นี้ไปงานแต่งงานกับผมที่นิวยอร์กหน่อยญาติห่าง ๆ คนหนึ่งของผมกำลังจะแต่งงานครอบครัวผมคงใช้เวลาทั้งวันถามว่าทำไมผมถึงยังโสดผมยอมมีคู่เดตปลอม ๆ ดีกว่าต้องนั่งตอบคำถามพวกนั้นคุณโสดอยู่ใช่ไหม ถือว่าเงินนี่เป็นค่าตอบแทนความเสี่ยงก็แล้วกันฉันอดหัวเราะไม่ได้ แต่น่าเสียดายที่งานแต่งงานของเอวาจัดขึ้นในวันเดียวกันพอดีเป็นครั้งแรกตั้งแต่เราเป็นเพื่อนกันที่เงินก้อนโตต้องมาแข่งกับความภักดีของฉันที่มีต่อเอวาฉันจ้องจำนวนเงินบนหน้าจอ มันมากพอจะจ่ายค่าเช่าได้หลายเดือน หรืออาจนานกว่านั้นด้วยซ้ำฉันถอนหายใจ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปขอบคุณค่ะคุณคาร์เตอร์แต่เพื่อนสนิทของฉันกำลังจะแต่งงานวันเสาร์นี้ที่บ้านเกิดไม่มีที่ไหนที่ฉันอยากอยู่มากไปกว่าที่นั่นแล้วค่ะทันทีที่กดส่ง
เขาไม่เคยรู้ว่าฉันกำลังอุ้มท้องลูกของเขา บทที่ 6
ฉันตอบกลับอย่างสงบนิ่ง“ต่อให้ฉันบอกคุณไป มันจะเปลี่ยนอะไรได้งั้นเหรอ”ปลายสายเงียบสนิท เดเมียนรู้ดีว่าฉันเอาคำพูดนั้นมาจากไหน เพราะเขาเคยใช้มันกับฉันมานับครั้งไม่ถ้วนน้ำเสียงของเขาอ่อนลง ราวกับกำลังเอ่ยคำขอโทษ“วันมะรืนเพื่อน ๆ ของฉันจะนัดเจอกัน ทุกคนจะพาคนรักไปด้วย ฉันจำได้ว่าเธออยากเจอพวกเขามาตลอด”“ไม่แล้ว” ฉันตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยเมื่อหลายเดือนก่อน ฉันเคยอยากเป็นส่วนหนึ่งในโลกของเขาเหลือเกินแต่เดเมียนมักบอกเสมอว่าเขาให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัว และต้องการพื้นที่ของตัวเองพอฉันจากมาแล้ว จู่ ๆ เขากลับเปิดประตูให้ฉันเข้าไปในโลกของเขาเขาเงียบไปครู่หนึ่ง “เธอเอาแต่ใช้เวลาอยู่กับเอวา ฉันเป็นแฟนของเธอนะ ถ้าเธออยากไปช้อปปิ้ง ดูหนัง หรือไปเที่ยวสุดสัปดาห์ ฉันจะไปกับเธอ”ฉันแทบหลุดหัวเราะ หลายปีที่ผ่านมา ฉันเคยขอให้เขาทำเรื่องพวกนี้กับฉันครั้งแล้วครั้งเล่าแต่เขาก็จะมีประชุมอีกนัด มีธุระต้องเดินทางอีกครั้ง และมีข้ออ้างใหม่เสมอท้ายที่สุด ร้านอาหารเหล่านั้นก็ปิด การแสดงที่อยากดูก็จบลง ส่วนสถานที่ที่เคยอยากไปก็ค่อย ๆ หายไปจากรายการของฉันฉันเลิกเอ่ยปากขอ เพราะไม่มีประโยชน์ที่จะเปิดบา
เขาไม่เคยรู้ว่าฉันกำลังอุ้มท้องลูกของเขา บทที่ 5
สัปดาห์แรกของฉันในลอนดอนไม่ได้เป็นอย่างที่จินตนาการไว้เลยเอกสารสำหรับเริ่มงานของฉันหายไปอย่างไร้ร่องรอย บัตรพนักงานก็ยังมาไม่ถึง ส่วนสิทธิ์เข้าใช้งานระบบก็ล่าช้าไปหลายวันกว่าทุกอย่างจะจัดการเรียบร้อย ฉันก็ถูกมอบหมายให้ดูแลบัญชีลูกค้าที่ไม่มีใครในแผนกอยากรับไปเสียแล้ว ทั้งกำหนดส่งที่แทบเป็นไปไม่ได้ และเป้าหมายที่แทบไม่มีทางทำสำเร็จไม่นานฉันก็รู้ว่าทำไม ตามตำแหน่งแล้ว ทีมนี้อยู่ภายใต้การดูแลของลูกชายผู้ก่อตั้ง ทั้งหนุ่ม ทั้งเก่งกาจ และแทบไม่เคยเข้าออฟฟิศดังนั้น การตัดสินใจเรื่องงานในแต่ละวันจึงตกเป็นของผู้อำนวยการประจำภูมิภาคแทนสองคนนั้นมีความเห็นไม่ตรงกันแทบทุกเรื่องโดยไม่ทันรู้ตัว ฉันก็กลายเป็นผู้รับเคราะห์จากความขัดแย้งของพวกเขาไปเสียแล้วคำขออนุมัติของฉันติดค้างอยู่กับอีกแผนกหนึ่งอีกครั้งไม่มีทั้งคำตอบและคำอธิบาย ฉันเปิดแชตที่ปักหมุดไว้ด้านบนสุดด้วยความหงุดหงิดก่อนจะทันห้ามตัวเอง ฉันก็ส่งอีโมจิแมวร้องไห้ออกไปฉันตั้งใจจะบ่นให้เอวาฟัง แต่กลับได้รับข้อความตอบแทบจะทันทีฉันอยู่นี่เกิดอะไรขึ้นฉันขมวดคิ้ว ปกติเอวาไม่ได้ตอบแบบนี้นี่นาจากนั้นฉันก็มองชื่อบนหน้าจอ หัวใจแทบหล่นวูบฉ
You May Also Like
เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า
เบเกิล13.6K viewsเด็กสาวที่พวกเขาพามาแทนที่ฉัน
คาเรน ดับเบิ้ลยู2.5K viewsงานวิวาห์ที่ไม่มีวันมาถึง
ส้ม8.6K viewsทายาทที่หายไปของดอนมาเฟีย
คริสตัล เค7.2K viewsฉันตอบตกลงหย่า แต่เจ้าพ่อมาเฟียกลับเสียสติ
เซเรน เอ็ม863 viewsคู่หมั้นมาเฟียเลือกเพื่อนวัยเด็ก แต่ฉันคือเจ้าหญิงมาเฟีย
แอสเทอเรีย1.7K viewsเพื่อนรักแผนร้าย
เฟอร์รารี่640 viewsสายเกินไปนายหัว: ความรักของคุณไม่มีค่าอะไรอีกแล้ว
เบเกิล508 views
