All Chapters of ฝันอันหนาวเหน็บของเหยี่ยว: Chapter 21 - Chapter 24

วันที่เก้าเดือนแปด เป็นฤกษ์มงคล เหมาะแก่การแต่งงานจวนเซียวประดับประดาด้วยโคมและผ้าแพรสีสันสดใส ผ้าไหมสีแดงทอดยาวจากหน้าประตูไปจนถึงโถงใหญ่ ใต้ระเบียงแขวนโคมแดงเรียงราย พื้นลานปูด้วยพรมแดง กลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาผสมกับสายลมแห่งฤดูใบไม้ร่วง ลอยอบอวลไปทั่วทั้งจวนแขกที่มาร่วมงานมีไม่มาก เซียวหวยหย่วนบอกว่าเรียบง่ายหน่อยก็ดี เด็กทั้งสองคนผ่านอะไรมามาก ไม่จำเป็นต้องจัดงานใหญ่โตเสิ่นหยวนนั่งอยู่หน้ากระจกทองแดง ชุนเถากำลังหวีผมให้นางหวีครั้งแรก หวีจนสุดปลายผม หวีครั้งที่สอง ขอให้ครองคู่กันจนผมหงอก หวีครั้งที่สาม ขอให้ลูกหลานเต็มบ้านชุนเถาท่องไป น้ำเสียงก็ค่อย ๆ แหบลง ดวงตาแดงก่ำ แต่มือยังคงมั่นคง ไม่มีเส้นผมแม้แต่เส้นเดียวหลุดลุ่ย“คุณหนู วันนี้ท่านงดงามจริง ๆ”เสิ่นหยวนมองตัวเองในกระจกทองแดง นางสวมมงกุฎหงส์และอาภรณ์เจ้าสาว ชุดแต่งงานสีแดงสดปักลายเป็ดแมนดารินด้วยไหมทอง รอบคอเสื้อและปลายแขนเสื้อประดับด้วยไข่มุกอย่างแน่นหนาชุดนี้เซียวเหยี่ยนจือให้คนเร่งทำอยู่ครึ่งเดือน นางเคยลองสวมครั้งหนึ่ง ตรงเอวหลวมไปเล็กน้อยจึงนำไปแก้ใหม่ ตอนนี้พอดีตัวอย่างยิ่งนางก้มลง ลูบจี้หยกขาวที่ห้อยอยู่ตร

เหลียงโจวในฤดูหนาวหนาวเย็นมากลู่เฉิงเจ๋ออยู่ที่นี่มาสามปีเมื่อสามปีก่อน เขารับราชโองการแล้วเดินทางจากเมืองหลวงมุ่งหน้าสู่ตะวันตก ใช้เวลาเดินทางนานถึง 40 วันเต็ม วันที่มาถึงเหลียงโจวก็เป็นฤดูหนาวเช่นกัน ลมทรายพัดคลุ้งไปทั่ว จนในปากเต็มไปด้วยกลิ่นดินทรายเขาถูกส่งไปประจำการที่ค่ายทหารทางตะวันตกของเมือง มีเพียงห้องดินหนึ่งห้อง เตียงไม้กระดานหนึ่งหลัง ผ้าห่มบางหนึ่งผืน และกระถางถ่านหนึ่งใบถ่านในกระถางเป็นถ่านคุณภาพต่ำ พอจุดแล้วก็มีควันลอยโขมงจนสำลัก น้ำตาไหลไม่หยุดเขาอาศัยอยู่ที่นี่มาสามปีกลางวันฝึกทหาร กลางคืนออกตรวจเมือง ทำเช่นนี้วันแล้ววันเล่า เขาเดินผ่านกำแพงเมืองเหลียงโจวมานับครั้งไม่ถ้วน จากตะวันออกถึงตะวันตกมีหนึ่งพันสามร้อยก้าว จากตะวันตกถึงตะวันออกก็มีหนึ่งพันสามร้อยก้าวเช่นกัน ต่อให้หลับตาเขาก็เดินได้ รู้แม้กระทั่งว่าก้อนอิฐก้อนไหนหลวม เชิงเทินตรงไหนชำรุดแต่ไม่มีวันไหนที่เขาไม่คิดถึงเมืองหลวงคิดถึงเสิ่นยวนยามคิดถึงนาง เขาก็ไม่ออกไปตรวจเมือง นั่งอยู่ในห้องดิน มองกำแพงดินสีเหลืองตรงหน้า แล้วเหม่อลอยอยู่เพียงลำพังคิดถึงเรื่องราวในหลายปีที่ผ่านมาตอนเสิ่นยวนอายุแป