All Chapters of ฝันอันหนาวเหน็บของเหยี่ยว: Chapter 1 - Chapter 10

ลู่เฉิงเจ๋อนั่งตัวตรงอยู่บนหลังม้าตัวสูง สวมชุดเจ้าบ่าวสีแดงสด ใบหน้าหล่อเหลาราวหยกงาม มุมปากแต้มรอยยิ้มจางๆ เขามองเสิ่นยวนจากที่สูง สายตากวาดผ่านชุดไว้ทุกข์ผ้ากระสอบหยาบบนร่างของนาง ก่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เสิ่นยวน วันนี้เป็นฤกษ์มงคลในพิธีแต่งงานของข้า เจ้าแต่งชุดไว้ทุกข์มาขวางทาง มีเจตนาอันใด”เสิ่นยวนประคองโลงศพอยู่เงียบๆ ไม่พูดอะไรลู่เฉิงเจ๋อโบกมืออย่างหมดความอดทน “ใครก็ได้ ถอดชุดไว้ทุกข์ที่ขวางหูขวางตานั่นออกจากตัวนาง”องครักษ์สองคนรับคำแล้วก้าวเข้ามาเสิ่นยวนถอยกรูดไปหนึ่งก้าว กำคอเสื้อของตนไว้แน่น เสียงสั่นเครือ “ลู่เฉิงเจ๋อ เจ้าเสียมารยาทเกินไปแล้ว”“เสียมารยาทงั้นหรือ” ลู่เฉิงเจ๋อแค่นหัวเราะ “เจ้าแต่งชุดไว้ทุกข์มาขัดพิธีแต่งงานของข้า ข้ายังไม่เอาผิดเจ้าในข้อหาลบหลู่ ก็ถือว่าเมตตาอย่างที่สุดแล้ว ถอดออก”องครักษ์จับแขนของเสิ่นยวนจากทั้งซ้ายและขวานางดิ้นรนสุดแรง ผ้ากระสอบของชุดไว้ทุกข์ส่งเสียงฉีกขาดแสบแก้วหูท่ามกลางการยื้อยุด ชุนเถาพุ่งเข้าไปหมายปกป้องคุณหนูของตน แต่กลับถูกผลักจนล้มลงกับพื้นชุดไว้ทุกข์ผ้ากระสอบหยาบถูกกระชากออกจากร่างของนางอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็น

เมื่อเสิ่นยวนฟื้นขึ้นมา นางถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้ไม้ มือและเท้าถูกรัดจนเกิดรอยเลือดองครักษ์สองคนจับนางไว้จากซ้ายและขวา มือหยาบกร้านข้างหนึ่งกดท้ายทอยของนาง แล้วกดศีรษะลงไปในถังไม้ที่เต็มไปด้วยน้ำเย็นจัดอย่างแรงนางดิ้นรนสุดชีวิต เก้าอี้ไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ฟองอากาศผุดขึ้นจากผิวน้ำไม่หยุดภาพตรงหน้าจากสีขาวค่อยๆ มืดลง เมื่อนางถูกดึงขึ้นมาก็ไอสำลักจนพ่นน้ำออกมาครึ่งถัง ยังไม่ทันได้หายใจ ศีรษะก็ถูกกดลงไปอีกครั้งไม่รู้ว่าถูกกดลงไปเป็นครั้งที่เท่าไร องครักษ์คนหนึ่งจึงหยุดมือ แล้วกระซิบกับสหาย “น่าจะพอแล้วกระมัง หากท่านซื่อจื่อรู้เข้า เกรงว่าจะตำหนิพวกเรา”อีกคนเหลือบมองเขา ก่อนพยักพเยิดไปทางนอกหน้าต่างด้านนอก ดอกไม้ไฟสายหนึ่งพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าพอดี ก่อนระเบิดเป็นแสงสีงดงามเต็มผืนฟ้ายามราตรีเสียงฆ้องกลอง เสียงประทัด และเสียงโห่ร้องดังลอดผ่านเรือนหลายชั้นเข้ามา จวนโหวทั้งจวนอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งงานมงคล“วันนี้ท่านซื่อจื่อแต่งงาน” องครักษ์ผู้นั้นละสายตากลับมา ลดเสียงลงต่ำ “นับจากนี้ นายหญิงของจวนต่างหากที่สำคัญที่สุด ควรฟังคำสั่งของผู้ใด เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ”องครักษ์คนแรกชะงัก

ในความฝันคือมารดาเสิ่นยวนเห็นมารดานั่งอยู่ใต้ระเบียงของเรือนเก่า ในมือถือสะดึง ค่อยๆ ปักดอกบัวคู่ทีละเข็มทีละด้ายแสงแดดยามบ่ายสาดลงบนร่างของนาง ราวกับเคลือบทั้งร่างไว้ด้วยแสงสีทองอบอุ่น“ท่านแม่” เสิ่นยวนเรียกนางมารดาเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นนางก็ยิ้ม “ยวนเอ๋อร์ มานี่สิ” มารดากวักมือเรียกนางเสิ่นยวนวิ่งเข้าไป ซบลงในอ้อมกอดของมารดา “ท่านแม่ พาข้าไปด้วยเถิด” เสิ่นยวนเงยหน้ามองใบหน้าของมารดา “ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว”มารดาก้มลงมองนาง น้ำตาเอ่อคลอในดวงตา ใบหน้าของนางเริ่มเลือนราง ราวกับภาพวาดที่ถูกน้ำชโลม สีสันค่อยๆ เลือนกระจายออกไปน้ำเย็นหนึ่งถังสาดลงบนใบหน้าของเสิ่นยวนนางสะดุ้งตื่นพร้อมอาการไอสำลัก นอนหมอบอยู่บนพื้น ร่างทั้งร่างเปียกโชก บาดแผลบนหลังถูกน้ำเย็นกระทบจนเจ็บปวด นางงอตัวลงทั้งร่างนางเงยหน้าขึ้นเบื้องหน้าเป็นห้องอุ่นที่อบด้วยเครื่องหอมมีคนผู้หนึ่งนอนอยู่บนเตียง เสิ่นชิงหว่านใบหน้าของเสิ่นชิงหว่านซีดขาว ริมฝีปากคล้ำ มีกลุ่มเหงื่อเย็นเต็มหน้าผากมีหมอหลวงหลายคนยืนอยู่ข้างเตียง ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียดส่วนลู่เฉิงเจ๋อยืนอยู่ปลายเตียงหมอหลวงคนหนึ่งก้าวออกมา เ

ไม่มีชื่อผู้เขียน ไม่มีลายมือชื่อท้ายข้อความไม่รู้ว่าใครเป็นคนเขียน แต่จะเป็นใครได้อีกเสิ่นยวนหายตัวไป องครักษ์ลับไม่กลับมาแม้แต่คนเดียว ยาถูกนางส่งกลับมา และทันทีที่ชิงหว่านดื่มก็อาเจียนเป็นเลือด นอกจากนางแล้วจะเป็นใครได้อีกเขากำกระดาษโน้ตไว้แน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นทีละเส้นเขาช่างโง่เขลาเหลือเกินเมื่อคืนตอนที่นางถูกพยุงกลับมา ร่างทั้งร่างเต็มไปด้วยเลือด หัวเข่ามีแต่บาดแผลจากเศษกระเบื้องในวินาทีที่เห็นนาง หัวใจของเขากลับไหววูบขึ้นมาเขาถึงขั้นคิดว่า รอให้นางนำยาถอนพิษกลับมาช่วยชิงหว่านได้ เขาจะไม่ลงโทษนางอีก มอบฐานะให้นาง แล้วให้นางอยู่ในจวนโหวเขาคิดว่านางจะนำยาถอนพิษกลับมาอย่างดี คิดว่าลึกๆ แล้วนางยังคงนึกถึงความสัมพันธ์ตลอดหลายปีที่ผ่านมาแล้วผลเป็นอย่างไรนางกลับแทงเขาหนึ่งแผลนางเกลียดเขา เกลียดที่เขาแต่งงานกับชิงหว่าน เกลียดที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยเชื่อนาง เกลียดที่เขาโยนหยกของนางทิ้ง เกลียดที่เขาลงโทษให้นางคุกเข่าบนเศษกระเบื้อง ใส่เครื่องจองจำ และเดินประจานไปทั่วถนนดังนั้นนางจึงหนีไป และยังทิ้งกระดาษโน้ตแผ่นนี้ไว้ นางกำลังแก้แค้น นางยังคงร้ายกาจเช

สมองของลู่เฉิงเจ๋อส่งเสียงดังหึ่งขึ้นมาวันที่เขาแต่งงานเสิ่นหยวนสวมเสื้อผ้าป่าน ไม่ใช่เพราะต้องการมาขวางขบวนเกี้ยวเจ้าสาวของเขาแต่เพราะมารดาของนางเสียชีวิตจริง และนางกำลังจัดงานศพให้นางนางคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะ 99 ครั้ง ไม่ใช่เพราะรู้สึกผิด แต่เพราะนางรีบร้อนไปส่งมารดาเป็นครั้งสุดท้ายนางยืนขวางหน้าโลงศพ ไม่ยอมให้เขาเปิดโลง ไม่ใช่เพราะในโลงมีสิ่งที่ไม่ควรให้ใครเห็นซ่อนอยู่ แต่เพราะคนที่อยู่ในนั้นคือมารดาของนางส่วนเขา ในวันที่มารดาของนางกำลังจัดงานศพกลับฉีกชุดไว้ทุกข์ของนางบังคับให้นางเป็นที่วางเท้าให้น้องสาวต่างมารดาบังคับให้นางโขกศีรษะ 99 ครั้งลู่เฉิงเจ๋อยืนอยู่หน้าจวนเก่าตระกูลเสิ่น สมองขาวโพลนไปหมดของที่ถืออยู่ในมือร่วงลงพื้น ห่อกระดาษคลายออก เผยให้เห็นขนมกุ้ยฮวาที่อยู่ด้านในนั่นเป็นของโปรดของมารดาเสิ่นหยวนตอนยังมีชีวิตอยู่มารดาของเขากับมารดาของเสิ่นหยวนเคยเป็นสหายสนิทกันตั้งแต่ยังสาว ทั้งสองชอบชวนกันไปกินขนมกุ้ยฮวาจากร้านเก่าแก่ทางตะวันตกของเมืองหลังจากมารดาของเขาเสียชีวิต ทุกปีในวันครบรอบวันตาย มารดาของเสิ่นหยวนก็ยังให้คนนำขนมหนึ่งห่อไปส่งที่จวนโหว วา