All Chapters of ฝันอันหนาวเหน็บของเหยี่ยว: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่เสิ่นชิงหว่านถูกนำตัวขึ้นศาล ลู่เฉิงเจ๋อชะงักไปครู่หนึ่งนางยังคงอ่อนแรงมาก ใบหน้าซีดขาว เวลาเดินต้องมีเจ้าหน้าที่สองคนคอยประคอง ฝีเท้าโซเซราวกับพร้อมจะล้มลงได้ทุกเมื่อ แต่แววตาของนางกลับแจ่มใส ไม่เหมือนคนที่เมื่อคืนยังนอนอยู่บนเตียงในสภาพร่อแร่ตอนที่เขาจากมา นางยังหมดสติไม่ฟื้น“ท่านซื่อจื่อไม่ต้องสงสัย” เสียงของเซียวเหยี่ยนจือดังมาจากด้านข้างอย่างไม่รีบร้อน “เช้านี้ข้านำยาถอนพิษไปให้นาง เรื่องในอดีต อย่างไรก็ควรพูดให้กระจ่าง คนต้นเรื่องเองก็ควรได้เห็นเรื่องทั้งหมดกับตาตัวเอง”ลู่เฉิงเจ๋อหันไปมองเขาเซียวเหยี่ยนจือไม่ได้มองเขา สายตาจับจ้องอยู่ที่เสิ่นชิงหว่านกลางศาล สีหน้าไร้อารมณ์ลู่เฉิงเจ๋อขยับริมฝีปาก คิดจะถามว่าเสิ่นหยวนอยู่ที่ไหน แต่คำพูดกลับถูกกลืนลงไป นี่ยังไม่ใช่เวลาจะถามเรื่องนี้เสิ่นชิงหว่านถูกกดให้คุกเข่าลงกับพื้น นางเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นลู่เฉิงเจ๋อ ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที“ท่านพี่” น้ำเสียงของนางเจือสะอื้น “นี่มันเกิดอะไรขึ้น พวกเขาพาข้ามาที่นี่ทำไม พี่สาวเล่า หรือว่าพี่สาวก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก”ลู่เฉิงเจ๋อไม่พูด เพียงมองนางเสิ่นชิงหว่านเริ่มรู้สึกไม่

เสิ่นชิงหว่านก้มหน้าลง มองมือของตนที่เปื้อนเลือดนางนึกถึงเรื่องราวเมื่อครั้งยังเด็กตอนนั้นนางเพิ่งเริ่มจำความได้ มารดายังเป็นอนุ และนางก็เป็นเพียงบุตรสาวอนุครั้งแรกที่นางไปเรือนหลัก นางเห็นเสิ่นหยวนสวมกระโปรงสีเหลืองอ่อน นั่งอยู่ในอ้อมกอดมารดา ในมือถือขนมกุ้ยฮวาชิ้นหนึ่ง กินจนเศษขนมติดเต็มปาก นางยืนอยู่หน้าประตู ไม่กล้าเดินเข้าไปเสิ่นหยวนเห็นนาง ก็วิ่งเข้ามา หักขนมกุ้ยฮวาในมือออกครึ่งหนึ่งแล้วยื่นให้นาง“เจ้ากินสิ”นางรับมา แต่ไม่ยอมกินขนมกุ้ยฮวาครึ่งชิ้นนั้น ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าแล้วซ่อนไว้ใต้หมอน ซ่อนไว้จนขึ้นรานั่นคือการให้ทานเสิ่นหยวนมีทุกอย่าง ทั้งฐานะบุตรสาวภรรยาเอก ความรักจากมารดา และลู่เฉิงเจ๋อ ส่วนนางไม่มีอะไรเลย มีเพียงขนมกุ้ยฮวาครึ่งชิ้นที่ขึ้นรานางเริ่มเกลียดเสิ่นหยวนจุดเปลี่ยนเกิดขึ้นตอนนางอายุแปดขวบมารดาของนางได้รับการเลื่อนจากอนุขึ้นเป็นภรรยารอง นางไม่ใช่บุตรสาวอนุอีกต่อไป แต่กลายเป็นคุณหนูรองแห่งตระกูลเสิ่นครั้งแรกที่นางไปคารวะบิดา บิดาจับมือนาง มองอยู่นาน ก่อนจะพูดว่า “หว่านเอ๋อร์หน้าตาเหมือนมารดาของเจ้าจริง ๆ”ตอนนั้นเสิ่นหยวนยืนอยู่ข้าง ๆ ในมือถือ

เสิ่นหยวนฟื้นขึ้นมาบนรถม้า“อย่าขยับ”เสิ่นหยวนหันหน้าไป เห็นใบหน้าหนุ่มคนหนึ่ง คิ้วดาบดวงตาคม ใบหน้าคมชัด มุมปากเม้มเล็กน้อย คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง นางชะงักไปครู่หนึ่ง จ้องใบหน้านั้นอยู่สองวินาที ก่อนจะนึกออกเซียวเหยี่ยนจือเด็กหนุ่มที่นางเคยช่วยไว้เมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นเขาถูกพิษ นอนอยู่บนกองฟางในวัดร้างทางเหนือของเมือง ริมฝีปากเปลี่ยนเป็นสีม่วง ทั้งตัวร้อนจัดนางไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เพียงเห็นเขาน่าสงสาร จึงถอดเสื้อคลุมของตนออกมาห่มให้ แล้วป้อนน้ำที่พกมาด้วยให้เขาดื่ม หลังจากนั้นนางไปตามหมอมา จ่ายค่ารักษา รอจนเขาฟื้นแล้วจึงแอบจากไป แม้แต่ชื่อก็ไม่ได้ทิ้งไว้นางคิดว่าชาตินี้คงไม่ได้พบเขาอีกแล้วเซียวเหยี่ยนจือมองนางแวบหนึ่ง ขานรับในลำคอโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ สายตาเลื่อนไปยังรอยเลือดที่ซึมออกมาจากหัวเข่าของนาง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกจากแขนเสื้อแล้วยื่นให้นางเสิ่นหยวนรับมา ก้มมองตัวเองแผลจากความหนาวบนมือแตกออก ซอกเล็บเต็มไปด้วยคราบเลือดแห้ง นางรู้ดีว่าตอนนี้ตนเองดูน่าเวทนาเพียงใด“ท่านแม่ของข้าอยู่ที่ไหน” นางถามเซียวเหยี่ยนจือจัดเสื้อคลุมที่ค

หลังการไต่สวน เสิ่นชิงหว่านถูกคุมขังไว้ในคุกของกรมอาญา รอประหารหลังฤดูใบไม้ร่วงเสิ่นหยวนพักรักษาบาดแผลอยู่ที่จวนเซียวหลายวัน “คุณชายเซียว ข้าอยากไปที่คุกกรมอาญาสักครั้ง”คุกของกรมอาญาทั้งมืดครึ้มและชื้นเย็นเสิ่นชิงหว่านขดตัวอยู่บนกองฟาง ใบหน้าเปรอะเปื้อนจนแทบไม่เหลือเค้าของฮูหยินน้อยแห่งจวนโหวผู้บอบบางอ่อนโยนเช่นในอดีตเมื่อเห็นเสิ่นหยวน นางก็ถอยหนีทันที “เจ้ามาทำอะไร”เสิ่นหยวนไม่พูดอะไร เดินเข้าไปในห้องขังเซียวเหยี่ยนจือยืนอยู่ตรงทางเดิน ไม่ได้ตามเข้าไปเสิ่นชิงหว่านตัวสั่นไปทั้งร่าง “เจ้า เจ้าคิดจะทำอะไร ข้าถูกตัดสินแล้ว เจ้ายังต้องการอะไรอีก”เสิ่นหยวนย่อตัวลง จับคางนางให้เงยหน้าขึ้น“เจ้าป้อนยาอะไรให้หว่านหนิง”ริมฝีปากของเสิ่นชิงหว่านสั่นระริก“เจ้าวางยาพิษอะไรให้ฮูหยินโหว”“เสิ่นหยวน เจ้า...”“เจ้าวางยาอะไรให้ท่านแม่ข้า”เสิ่นหยวนปล่อยมือ ก่อนหยิบห่อกระดาษเล็ก ๆ ออกจากแขนเสื้อเมื่อเห็นห่อกระดาษนั้น ใบหน้าของเสิ่นชิงหว่านก็ซีดเผือด นางจำมันได้ นั่นคือยาพิษจากดินแดนตะวันตกชนิดเดียวกับที่นางเคยใช้ในตอนนั้น“เจ้าจะทำอะไร เจ้าทำไม่ได้ ข้าถูกตัดสินแล้ว เจ้าไม่อาจ..

ลู่เฉิงเจ๋อพักอยู่ที่จวนเซียวเป็นเวลาสามวันวันที่สาม ลู่เฉิงเจ๋อสามารถลุกจากเตียงได้ เขาพยุงกำแพง ค่อย ๆ เดินทีละก้าวออกมาที่ลาน บาดแผลที่เข่าเพิ่งตกสะเก็ด ทุกครั้งที่เดินล้วนเจ็บจนต้องขบฟัน เขาเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องของเสิ่นหยวน ยืนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือเคาะประตูเสิ่นหยวนนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ในมือถือหนังสือเล่มหนึ่ง นางมองเขาครู่หนึ่ง สายตาหยุดอยู่ที่เข่าของเขาเพียงชั่วขณะ ก่อนเลื่อนออกไป“มีอะไร”“ข้าอยากไปจุดธูปให้ท่านแม่ของเจ้า”เสิ่นหยวนวางหนังสือลง มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง“ได้”เนินเขาเล็ก ๆ ทางตะวันตกของเมือง หน้าหลุมศพของฮูหยินเสิ่นเสิ่นหยวนย่อตัวลง วางขนมกุ้ยฮวาที่นำมาด้วยไว้หน้าป้ายหลุมศพ จากนั้นจุดธูปสามดอกแล้วปักลงในกระถาง ควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งขึ้น ก่อนถูกลมพัดกระจายลู่เฉิงเจ๋อยืนอยู่ด้านหลัง ไม่ได้เดินเข้ามาเสิ่นหยวนย่อตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นแล้วหันมามองเขา“เจ้าไม่ได้จะจุดธูปหรือ”ลู่เฉิงเจ๋อเดินไปหน้าป้ายหลุมศพแล้วคุกเข่าลง“ฮูหยินเสิ่น” เสียงของเขาแหบพร่าอย่างยิ่ง “ข้าขอโทษ”เสิ่นหยวนยืนอยู่ข้าง ๆ กอดอกมองเขา“เจ้าขอโทษท่านแม่ข้าเรื่องอะไร”ลู่เฉิงเจ