All Chapters of บุปผาแดง ลมพัดดั่งเมามาย: Chapter 11 - Chapter 20

“ใช่!” ฉู่เซ่อเบิกตาขึ้นทันที ก่อนตวาดตัดบทนาง เสียงของเขาแหบพร่าและแตกพร่า ทว่าหนักแน่นอย่างถึงที่สุด “ข้ารักนางเข้าแล้ว! ข้ารักซ่งซูฉือ! รักนางจนแทบคลั่ง! ในหัวใจของข้ามีเพียงนางคนเดียว! ข้ากลับขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมรับ ใช้คำสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าเพื่อหลอกตัวเอง และใช้การทำร้ายนางเพื่อพิสูจน์ว่าข้ารักเจ้ามากเพียงใด! ยามนี้นางตายแล้ว ถูกข้าบีบจนต้องตาย! เจ้าพอใจหรือยัง?!” ชุยเหวินอิงราวกับถูกฟ้าผ่า ยืนตะลึงงันอยู่ที่นั้น สีเลือดบนใบหน้าซีดหายไปจนหมด "ไม่... ไม่จริง... พระองค์หลอกหม่อมฉัน... พระองค์จะไปรักนางได้อย่างไร... นางเป็นเพียงตัวแทน เป็นเพียงเครื่องมือให้กำเนิดลูกเท่านั้น..." นางส่ายหัว พึมพำกับตนเอง คล้ายกับไม่อาจยอมรับความจริงนี้ได้"เครื่องมืออย่างนั้นหรือ?" ฉู่เซ่อหัวเราะอย่างสมเพช หัวเราะไป น้ำตากลับไหลลงมา "ใช่แล้ว ข้าเห็นนางเป็นเพียงเครื่องมือ ทว่าหัวใจดวงนี้ของข้า กลับไม่ยอมฟังคำสั่ง ยามเห็นนางโศกเศร้า ข้ากลับหงุดหงิด ยามเห็นนางบาดเจ็บ ข้ากลับเจ็บปวดใจ ยามเห็นนางยิ้มให้ข้า ข้ากลับมีความสุข ยามเห็นนางรำให้ผู้อื่นดู ข้ากลับโกรธเกรี้ยว! แต่ข้าไม่กล้ายอมรับ! ข้ากลัวจะรู้ส

เขาหันหลังกลับโดยไม่แม้แต่จะมองนางอีก ก่อนเอ่ยคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ่ายทอดคำสั่งของข้า พระชายาชุยมีความประพฤติบกพร่อง ทั้งริษยาและเย่อหยิ่ง นับตั้งแต่วันนี้ ให้ปลดจากตำแหน่งพระชายาและส่งตัวไปตำหนักเย็น หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ห้ามก้าวออกจากตำหนักแม้แต่ก้าวเดียว” ชุยเหวินอิงเบิ่งตากว้างอย่างรุนแรง ไม่อยากจะเชื่อหูตนเอง "ไม่! พระองค์ทำเช่นนี้ไม่ได้! หม่อมฉันเป็นสตรีแห่งตระกูลชุย! ท่านพ่อของหม่อมฉันไม่ปล่อยพระองค์ไว้แน่! เหล่าขุนนางในราชสำนักก็ไม่มีวันเห็นด้วย!"ฉู่เซ่อหัวเราะเยาะ "เจ้าคิดว่า เจ้ายังคงเป็นชุยเหวินอิงคนเดิมที่มีตระกูลชุยคอยหนุนหลัง มีเสด็จพ่อเสด็จแม่เอ็นดูรักใคร่อยู่อีกหรือ? หลักฐานที่บิดาของเจ้าสมคบคิดกับขุนนางภายนอก ยักยอกเสบียงกองทัพ อยู่ในมือของข้านานแล้ว ส่วนเหล่าขุนนางน่ะรึ? พระชายาถูกปลดเนื่องจากไร้บุตร ประพฤติเสื่อมเสีย ทั้งยังวางแผนทำร้ายพระมารดาแท้ๆ ผู้ให้กำเนิดเชื้อพระวงศ์ ใครจะยอมเอ่ยปากช่วยเจ้า?"ชุยเหวินอิงทรุดลงกับพื้น ใบหน้าดำราวกับขี้เถ้า“อีกเรื่องหนึ่ง” ฉู่เซ่อเดินมาถึงหน้าประตูตำหนัก ก่อนหยุดฝีเท้าโดยไม่หันกลับมา ทว่าน้ำเสียงของเขายังคงดังชัด

หน้าจวนแม่ทัพ ฉู่เซ่อถูกทหารส่วนตัวของเสิ่นหวยจิ่นขัดขวางไว้ภายนอกเสิ่นหวยจิ่นยังสวมเกราะเงินเต็มยศ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งกลับมาจากค่ายทหาร เขายืนอยู่บนขั้นบันได มองฉู่เซ่อที่แม้จะมีสภาพสะบักสะบอม แต่ยังคงมีท่าทีเกรี้ยวกราดอย่างเย็นชา “องค์รัชทายาทเสด็จมาถึงที่นี่ทั้งที กระหม่อมกลับไม่ได้ออกมาต้อนรับ ต้องขอประทานอภัย ไม่ทราบว่าบาดแผลของพระองค์ยังไม่หายดี เหตุใดจึงรีบร้อนมาถึงที่นี่ มีธุระอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”ฉู่เซ่อจ้องเขาเขม็ง สายตาราวกับต้องการทะลวงร่างของอีกฝ่ายให้ได้ “เสิ่นหวยจิ่น ซ่งซูฉืออยู่ที่ไหน? ส่งนางออกมา!” เสิ่นหวยจิ่นยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่งไม่ได้ยอมถอยแม้แต่น้อย "องค์รัชทายาทตรัสสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ? คู่หมั้นคู่หมายของกระหม่อมกำลังพักผ่อนอยู่ภายในจวน แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับองค์รัชทายาท?""คู่หมั้นคู่หมายอย่างนั้นรึ?" ฉู่เซ่อกัดฟัน ทุกคำราวกับเค้นออกมาจากซอกฟัน "นางคือพระชายารองของข้า! เป็นพระสนมที่มีนามอยู่ในราชสกุลวงศ์! เจ้าแอบซ่อนพระสนม ล่อลวงองค์จักรพรรดิหลอกลวงเบื้องสูง ควรได้รับโทษเช่นไร?!"เสิ่นหวยจิ่นได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะเสียงต่ำขึ้นมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยา

เขาคลายมือที่ปิดปากนางออก ทว่ากลับยังคงคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ก่อนจะคว้ามือนางที่เย็นเฉียบเอาไว้เขากำมือของนางแน่นและออกแรงเสียจนเหมือนกำลังคว้าขอนไม้ท่อนสุดท้ายเอาไว้ ก่อนจะจมน้ำตายซ่งซูฉือพยายามดึงมือกลับ ทว่ากลับถูกเขากุมเอาไว้แน่นจนไม่อาจขยับได้“ซูฉือ...” เขาเงยหน้ามองนาง แสงเทียนสลัวสะท้อนอยู่ในดวงตา เผยประกายชื้นคล้ายคนกำลังจะร้องไห้ “ข้ารู้แล้วว่าข้าผิด...”“ข้าตาบอดเอง... เป็นข้าที่ทำผิดต่อเจ้า...”เสียงของเขาเริ่มสะอึกสะอื้น มองนางด้วยท่าทีต่ำต้อย แทบจะเป็นการวิงวอนขอร้อง“ดูสิ ข้าส่งชุยเหวินอิงไปอยู่ตำหนักเย็นแล้ว... ต่อจากนี้ในตำหนักบูรพาจะมีเพียงเจ้า ข้าจะคืนลูกๆ ให้เจ้าด้วย เรามาเริ่มต้นกันใหม่ดีหรือไม่?”“เหมือนกับว่า... ตลอดห้าปีที่ผ่านมาไม่มีอะไรเกิดขึ้น เรามาเริ่มต้นกันใหม่... ข้าสัญญาว่าจะดีกับเจ้า จะชดเชยทุกสิ่งที่ข้าติดค้างเจ้าให้หมด...”ซ่งซูฉือมองเขาอย่างเงียบงันมองดูเส้นเลือดฝอยแดงก่ำในดวงตาของเขา มองใบหน้าที่ดูอิดโรย และท่าทีที่ต่ำต้อยราวกับยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดลงกับพื้นในยามนี้ทว่าในใจของนางกลับไม่มีคลื่นความรู้สึกแม้แต่น้อยอย่างน่าประหลาดเหลือ

ความโกรธที่ไร้ชื่อปนกับความกังวลอย่างรุนแรงพลันพุ่งขึ้นในใจ ฉู่เซ่อไม่ทันคิดให้มากความ ควบม้าพุ่งไปทางนั้นทันที หมายจะลากตัวนางออกมาแล้วส่งกลับไปยังพื้นที่ด้านหลังที่ปลอดภัย ทว่าในชั่วขณะที่เขากำลังควบม้าพุ่งไปข้างหน้า เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็บังเกิดขึ้น!ลูกธนูเย็นเฉียบดอกหนึ่งถูกยิงออกมาอย่างเงียบเชียบจากกลุ่มทหารที่กำลังชุลมุนทางด้านข้าง พุ่งตรงเข้าใส่กลางหลังของเสิ่นหวยจิ่น! เสิ่นหวยจิ่นกำลังทุ่มกำลังทั้งหมดรับมือกับทหารม้าศัตรูหลายนายด้านหน้า จึงไม่ทันรู้ตัวแม้แต่น้อย!“หวยจิ่น!” ม่านตาของซ่งซูฉือหดเกร็ง นางร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะพุ่งไปข้างหน้าโดยไม่คิดชีวิต ทว่ากลับถูกฝูงชนที่กำลังชุลมุนขวางเอาไว้ ในชั่วพริบตา ร่างในชุดสีดำสนิทพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง ก่อนจะกระแทกเสิ่นหวยจิ่นจนตกจากหลังม้าลงไปกับพื้นอย่างแรง! "ฉึก!"เสียงลูกธนูแทงทะลุเนื้อดังขึ้นอย่างชัดเจน ลูกธนูที่เดิมควรพุ่งทะลุกลางหลังของเสิ่นหวยจิ่น กลับปักลึกเข้าไปที่สะบักขวาของฉู่เซ่อ ตำแหน่งนั้น...แทบจะตรงกับจุดที่ซ่งซูฉือเคยรับลูกธนูแทนเขาในวันนั้น ราวกับเวลาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เสิ่นหวยจิ่นถูกกระแทกล้มลง