All Chapters of บุปผาแดง ลมพัดดั่งเมามาย: Chapter 21 - Chapter 24

นางยืนนิ่งอย่างเหม่อลอย มองริมฝีปากของทหารที่มารายงานข่าวขยับขึ้นลง ทว่าในหูกลับมีเพียงเสียงอื้ออึง จนไม่ได้ยินอะไรเลย มีเพียงถ้อยคำไม่กี่คำอย่าง "ร่วงหล่นลงสู่หน้าผา" และ "เป็นตายไม่อาจทราบ" ที่กระแทกกระทบแก้วหูของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่านางค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่ง ท่ามกลางความยุ่งเหยิงตรงนั้น โดยไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย นั่งตั้งแต่ยามกลางวัน จวบจนยามค่ำคืนดึกดื่นแล้วก็นั่งจากยามค่ำคืนดึกดื่น จวบจนกระทั่งยามรุ่งสางยามเย็นของวันที่สาม เสิ่นหวยจิ่นกลับมาถึงค่ายใหญ่พร้อมบาดแผลทั่วร่างและความเหนื่อยล้า เขาพบฉู่เซ่อห้อยติดอยู่กับต้นไม้แห้งต้นหนึ่งตรงช่วงกลางหน้าผา ร่างของฉู่เซ่อเต็มไปด้วยเลือด กระดูกหักหลายแห่ง ลมหายใจโรยแรงจนแทบสัมผัสไม่ได้ทว่าภายในมือของเขา กลับกุมปิ่นหยกที่เปรอะคราบเลือดเล่มหนึ่งไว้แน่นเสิ่นหวยจิ่นจำได้ว่า นั่นเป็นของของซ่งซูฉือเสิ่นหวยจิ่นช่วยฉู่เซ่อกลับมาด้วยความรู้สึกซับซ้อน ก่อนส่งคนเสี่ยงชีวิตไปเก็บสมุนไพรหายากที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดจากหน้าผาสูงชันบนภูเขาหิมะ เพื่อใช้ยื้อชีวิตเขา ยามที่ฉู่เซ่อถูกแบกกลับมา ก็อยู่ในช่วงเวลาใกล้สิ้นลมหายใจแล้วหมอทหารส่ายห

“ฝ่าบาท! จะทำเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ! พระองค์ทรงเป็นองค์เหนือหัวผู้สูงศักดิ์ ร่างกายของพระองค์เกี่ยวพันกับความมั่นคงของแผ่นดิน! วิธีการอันชั่วร้ายเช่นนี้อาจทำร้ายร่างกายของพระองค์ได้ กระหม่อมมิกล้าทำเช่นนั้น ต่อให้ต้องตายหมื่นครั้งก็ตาม!”“ข้าบอกว่า ให้ใช้ของข้า” ฉู่เซ่อเอ่ยย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงเด็ดขาดจนไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง “ไม่ต้องพูดให้มากความ รีบเตรียมการเดี๋ยวนี้ หากช่วยชีวิตเขาไม่ได้ เจ้าก็เตรียมตัวตายตามไปได้เลย และหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปแม้เพียงคำเดียว ข้าจะสั่งประหารเก้าชั่วโคตร!”หมอหลวงหน้าซีดเผือด ร่างกายอ่อนแรงจนทรุดลงกับพื้น ตลอดเจ็ดวันต่อจากนั้น ฉู่เซ่ออ้างว่าจะปิดตำหนักบำเพ็ญตน จึงไม่พบผู้ใดทั้งสิ้น ทุกวัน หมอหลวงจะตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ก่อนดึงเลือดสดอุ่นร้อนหนึ่งชามออกจากบริเวณหัวใจของเขา ในทุกๆ คราวที่กรีดเอาเลือด คล้ายกับได้ก้าวผ่านหน้าประตูนรกไปคราวหนึ่ง ความเจ็บปวดรุนแรง ความอ่อนแรง ความหนาวเย็น และสติที่พร่าเลือนถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ฉู่เซ่อขบฟันแน่น ไม่ส่งเสียงคร่ำครวญแม้แต่น้อยภาพที่ปรากฏตรงหน้าเขาคือภาพซ่งซูฉือกอดกระบี่ของเสิ่นหวยจิ่นไว้แน