เซี่ยอวิ๋นกุยใจกระตุกวาบ ยืดแผ่นหลังขึ้นตรงโดยสัญชาตญาณ ถึงขั้นเตรียมใจรับสายตาที่อาจจะตัดพ้อ อาลัยอาวรณ์ หรืออย่างน้อยก็ต้องมีความรู้สึกที่ซับซ้อนจากนางเขาคิดว่านางจะต้องตกใจ จะต้องลุกลี้ลุกลนทว่า กลับไม่มีเลยสายตาของซูหวู่หยุดอยู่บนใบหน้าเขาไม่ถึงชั่วพริบตาแววตานั้นสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้าที่บังเอิญเดินผ่านมาในสายตาเท่านั้นไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ไม่มีความเกลียดชัง ไม่มีความแค้น ไม่มีความรัก กระทั่งระลอกคลื่นความไหวหวั่นแม้เพียงน้อยนิดก็ยังไม่ปรากฏให้เห็นทันใดนั้น นางก็หันหน้ากลับไปอย่างเป็นธรรมชาติและแนบเนียน แล้วพูดคุยเสียงเบากับสาวใช้ต่อไป ฝีเท้าไม่หยุดชะงัก เดินสวนทางผ่านเขาไปอย่างเป็นธรรมชาติตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีการหยุดชะงักแม้แต่น้อย ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ใดๆเซี่ยอวิ๋นกุยตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา คำเรียกญาติผู้น้องที่มาจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก ถูกกลืนติดอยู่ในลำคออย่างฝืนทน จะคายก็คายไม่ออก จะกลืนก็กลืนไม่ลงกีบเท้าม้าตะกุยพื้นดินด้วยความกระสับกระส่าย ส่วนเขา ทำได้เพียงเบิกตามองแผ่นหลังสีขาวบริสุทธิ์นั้นเดินห่างออกไปเรื
Read more
LOGIN
