ตลอดหนึ่งปีหลังจากนั้น นางงัดเอาทุกกลเม็ดที่มีออกมาใช้จนหมดสิ้นตอนที่เขาอ่านคัมภีร์ก็ “เผลอ” ปล่อยให้เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเผยไหล่เนียน ตอนที่เขาอาบน้ำก็ “พลัดหลง” เข้าไปในบ่อน้ำพุร้อน ตอนที่เขานั่งสมาธิก็ใช้ทรวงอกนุ่มหยุ่นแนบชิดแผ่นหลังของเขาพร้อมเป่าลมหายใจหอมกรุ่น…ทว่าสีหน้าของเขากลับราบเรียบเย็นชาประดุจพระพุทธองค์ที่เข้าฌานไปแล้วจริงๆ ไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อยจวบจนกระทั่งคืนก่อนที่เขาจะตัดสินใจออกบวชอย่างเป็นทางการนางอับอายจนถึงขีดสุด และสิ้นหวังจนถึงขีดสุด ในที่สุดก็ยอมเปลื้องผ้าออกจนหมดสิ้น แล้วมุดเข้าไปในผ้าห่มอันหนาวเหน็บของเขาเมื่อเขากลับมาและเลิกผ้าห่มขึ้น เห็นเรือนร่างขาวผ่องทอดกายอยู่ แววตาของเขากลับไร้ซึ่งความตกตะลึง ไร้ซึ่งตัณหาราคะ มีเพียงความผิดหวังอันเย็นเยียบและ… ความรังเกียจจางๆเขากล่าวว่า “ซูหวู่ ทำเรื่องพรรค์นี้ ไม่รู้สึกไร้ค่าบ้างหรือ?”คำพูดประโยคนั้นราวกับมีดน้ำแข็งที่แทงทะลุศักดิ์ศรีทั้งหมดและความรักความหลงใหลตลอดสิบปีของนางจนยับเยินนางคว้าเสื้อผ้ามาห่อหุ้มร่างกายอย่างทุลักทุเลแล้ววิ่งหนีกลับห้อง ร้องไห้สะอึกสะอื้นไปทั้งคืนทว่าวันรุ่งขึ้น เขากลับไม่ได
Leer más
INICIAR SESIÓN
