All Chapters of ทะลุมิติไปดูแลสามีพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง: Chapter 1 - Chapter 10

เท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบเอาไว้ค่อยๆเดินลงมาจากเนินเขา ร่างกายที่เปียกมะล่อกมะแล่กรู้สึกหนาวนิดๆแต่เมื่อหันซ้ายแลขวาแล้ว ไม่เห็นช่องทางที่ตัวเองจากมา“ประกาศมาแล้วๆ อีกไม่นานจะมีคนของทางการมาตรวจสอบ!!” ชายแก่คนนึงถึงกระดาษหนึ่งแผ่น ร้องตะโกนทั่วหมู่บ้านอย่างตื่นเต้น เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมนั้นเหมือนที่เธอเคยดูซีรี่ย์จีนย้อนยุคชะมัด!!“ทะลุมิติงั้นเหรอ จะเป็นไปได้ยังไง…” พูดมาถึงตรงนี้ทำให้เธอนึกถึงสีหน้าของชายชราที่ชี้ทางให้เธอเข้ามาในป่า มันเป็นใบหน้าที่ยิ้มๆ มีความสุข ไม่ได้ตื่นเต้นกับเสียงโวยวายของเจ้าหนี้“หรือโดนฟ้าฝ่าตายไปแล้วกันแน่!!” แค่คิดก็กลัวจนน้ำตาปริ่มจะไหล แต่นาทีนี้ต้องหาทางรอดให้ได้ก่อนบ้านหลังเก่าซ่อมซ่อคือที่ที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้า ร่างเล็กค่อยๆตะเกียกตะกายลงจากเนินเขา ตรงดิ่งไปที่บ้านหลังนั่น เพราะมั่นใจว่าเก่าจนผุพังแบบนี้คงไม่มีใครอยู่แน่นอน แอ็ดดดดดประตูไม้ที่เหมือนไม่เคยหยอดน้ำมันดังขึ้นช้าๆตามแรงผลักของมือบาง ก่อนเธอจะกวาดสายตาสำรวจโดยรอบ ห้องๆนึงที่มีไอความร้อนพุ่งออกมาเป็นที่ที่เธอตัดสินใจเดินเข้าไปทันทีที่เข้ามาถึงพบกับหนุ่มน้อยนอนบาดเจ็บอยู่คนเดียว “รีบหนีไป!”

ร่างบางพยักหน้าพร้อมเช็ดทำความสะอาดแผลเขาต่อ จนคนเจ็บแปลกใจ“เจ้า…ไม่ตกใจหรือ?” ท่าทางของนางทำเพียงแค่รับรู้แต่ไม่ใส่ใจสักนิดว่า ~ซางจื่อเยวี่ย~นั้น ไม่ใช่ว่าใครก็ค้นพบตัวได้ง่ายๆ“ให้ข้าตกใจอะไรแผลเจ้าหรือ ใช่!! น่าตกใจจริงๆ หัวธนูที่คาอยู่นี่ข้าจะเอามันออกยังไง!!” ให้เธอผ่าเหรอ!ไม่มีทาง แค่เห็นเลือดก็จะเป็นลมอยู่แล้ว ฝืนใจทำอยู่ตอนนี้เพราะอยากแลกเปลี่ยนที่ซุกหัวนอนนี่ต่างหาก“ต้องใช้สายพิณค่อยๆขยับออก” คนที่เสียเลือดจนหน้าซีดปล่อยผ่านทุกความสงสัยในตัวนาง ตอนนี้เขาพร้อมหลับตลอดเวลา“ข้าไม่มี…อะไรที่เจ้าว่านั่นหรอก” แน่นอนหัวลูกศรที่เป็นแฉกยามเข้าไปง่ายกว่าการเอาออกเสมอ“หากเจ้าไม่ทำก็ปล่อยให้ข้าตายเสีย” นางเงยหน้าขึ้นมองคนพูดรู้ทันทีว่าเขานั้นพร้อมหลับได้ทุกเมื่อ“ไม่ๆ อย่าตายนะ หากท่านตายข้าคือผู้สงสัยนะไม่เอา การติดคุกในยุคโบราณเช่นนี้เป็นข้าเสียดีกว่าที่ตาย” ซีรี่ที่นางดู มีทั้งคุกขี้ไก่ คุกหลวง คุกเล้าหมู นางไม่อยู่เด็ดขาด“แล้วแต่เจ้าจะตัดสินใจ” เขาพิงกายลงบนหมอนด้วยความเหนื่อยอ่อน“เปิดระบบการรักษา” นางลองพูดตามที่เคยได้ยินมิติเอ่ย พบว่าตำราการแพทย์ขึ้นมาในหัวนางมากมาย“จิตใจตั

เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้นซูจิ่นเหยาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนเดินออกไปด้านนอก ขอโจ๊ก1ถ้วยและน้ำสะอาด1ชุด ระหว่างนั้นเตรียมน้ำเปล่าใส่กะละมังพร้อมยกเข้ามาหาเขา“ข้าจะเช็ดตัวให้ท่านเพียงด้านบน ส่วนที่เหลือยกให้เป็นหน้าที่ท่านจัดการ” เขาพยักหน้าเข้าใจดี จากนั้นนางจึงจัดการเช็ดหน้าเช็ดตาคนที่มีอาการตัวร้อนหน่อยๆด้วยความระมัดระวัง รวมถึงมัดผมเขาให้เรียบร้อยไม่พะรุงพะรังจนเกินไป จากที่ได้เห็นหน้าเขาชัดขึ้นเพราะเริ่มสว่าง ยิ่งรู้สึกว่าเขาหน้าตาดีจนหาตัวจับยากจริงๆ ดวงตาที่เฉียงขึ้นคล้ายเหยี่ยวนั้นดูทะนงตัวไม่น้อย คิ้วมังกรนี้หากบอกว่าเขาเป็นบุคคลชั้นสูงนางก็เชื่อ “แผลท่านแห้งดี ไม่มีเลือดออก แต่ต้องกินยาจึงจะสมานกันมากกว่านี้” เขาไม่ตอบแต่ยังคงนั่งมองนางทำหลายอย่างพร้อมกันอย่างคล่องแคล่วนิ่ง หลังเช็ดตัวเสร็จจัดการเปิดบาดแผลตรวจดู พร้อมทำแผลให้ใหม่ จากนั้นจึงสวมเสื้อให้ ยกน้ำออกไปเปลี่ยนและนำเข้ามาให้เขาจัดการตนเอง แม้จะทุลักทุเลพอสมควรแต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดีโดยที่นางไม่ได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือ“เตียงกองฟางนี้ไม่เหมาะกับช่วงหน้าฝน รวมถึงบาดแผลท่านหนักหนาพอดู ไว้กินข้าวเสร็จข้าจะขนไปทิ้ง” มองดูอย่า

“มารยาทพวกท่านไม่มีสักนิด เห็นข้าเป็นเพียงสตรีตัวเล็กคิดจะเอาเปรียบข้าเช่นนั้นรึ!!” แน่นอน ไม่ว่านางคิดสิ่งใด ปากพูดออกมาตามนั้นเรียบร้อย เป็นเพราะระบบในหัวแน่ๆ!“นี่!แม่นาง เจ้าอย่าพิธีรีตอง การที่เจ้ามาอยู่ที่นี่แน่นอนว่าไม่ยอมไปขึ้นบัญชีกับผู้ใหญ่บ้าน พวกข้ามีสิทธิ์ขับไล่เจ้าออกไปด้วยซ้ำ!!” คำพูดโอหังนี้มาจากชายที่อ้วนพร้อมมีแววตาขี้โกง“เหตุใด…จึงจะไล่เจ้าของบ้านออกจากบ้านหรือขอรับ” เสียงของคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะกลางบ้านเอ่ยช้าๆ ก่อนเขาจะหันไปมองซูจิ่นเหยา“มานี่!!” คำเดียวสั้นๆพร้อมตวัดสายตาให้นางมายืนเคียงข้าง“เจ้า…บุตรชายซานเซี่ยเหิงงั้นหรือ!!” เสียงใครคนนึงที่พุ่งตัวเข้ามาก่อนใครเอ่ยอย่างตกใจ นางคิดว่านี่คือผู้ใหญ่บ้าน หรืออาจจะเป็นผู้นำพาคนของทางการมาที่นี่“ขอรับ ต้องขออภัยท่านลุงผู้นำ ที่ข้าไม่ได้ไปขออนุญาตอย่างเป็นทางการ เพราะการเดินทางมาที่นี่เป็นวันที่ฝนตกหนัก และรถม้าที่ข้าเอามาด้วยโดนปล้น ข้าบาดเจ็บจึงไม่ได้พาภรรยาข้าไปลงบัญชีกับท่าน” นางเลิกคิ้วกับคำว่าภรรยา แต่เมื่อเขาตวัดสายตามาจึงจำเป็นต้องเงียบ“อาเหยียน เจ้าเองก็ควรรู้ คนร่างกายอ่อนแอเช่นเจ้าอยู่ที่นี่อาจ…“”หึ ใช่

หลังจากพูดคุยกันถึงปัญหารอบตัวที่อาจจะมีเพิ่มขึ้นจากกลุ่มคน ในช่วงเย็นมีคนของผู้ใหญ่บ้านนำเสบรยงมามอบให้ ไม่มีไมตรีที่ดี หน้าตาบึ้งตึงแต่นางไม่สน รวบทุกอย่างเข้าบ้านแล้วปิดประตูทันที นางไม่คิดว่าพวกเขาใจดี แต่คิดเพียงว่านี่คือสิ่งของที่พวกเขามอบให้เพื่อปิดปากนางและ ซ่านจื่อเยวี่ยให้ไม่ฟ้องนายอำเภอมากกว่า “แม้แสดงน้ำใจเล็กน้อย เจ้าก็อย่าได้วางใจเสียหล่ะ คนพวกนี้คล้ายงูที่มีพิษรอบตัว” จากที่นางสั่งให้เขาพักผ่อน นอนได้เพียง1ชั่วยามเท่านั้น เขาก็ลุกขึ้นมาจับตาดูนางอย่างระแวดระวัง …ไม่มีใครไว้ใจต่อใครจริงๆ อดีตคงบาดเจ็บมาไม่น้อย…ซูจิ่นเหยาได้แต่คิดพร้อมทำตัวอย่างเรียบง่าย ”แน่นอน คนอย่างข้ามองดูที่ผลประโยชน์เท่านั้น“ แม้ตอบไปเช่นนั้นแต่นางยังแยกธัญพืช ข้าวฟ่าง ถั่วแดง ไข่ไก่ เนื้อแดดเดียว และผักอีกเล็กน้อยออกจากกันอย่างตั้งอกตั้งใจ ของพวกนี้ไม่ได้มากมาย แต่ก็พอประทังชีวิตไปได้ในวันที่นางยังไม่รู้หนทางดีนัก ”อุปกรณ์ครัวเจ้านำมาจากที่ใด“ เมื่อจับตาดูนางต้มน้ำเพื่อทำถั่วแดงกวนก็อดใจไม่ไหวที่จะเอ่ยถาม ”โน้นไง เตาพวกนี้ข้าก็…เดินดูที่ใกล้เคียง มีแตกหักบ้างนำมาประกอบดีๆก็ใช้งานได้ดี ต