ทะลุมิติไปดูแลสามีพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง

ทะลุมิติไปดูแลสามีพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง

last updateLast Updated : 2026-08-20
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
33Chapters
2.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ซูจิ่นเหยาวิ่งหนีเจ้าหนี้ของพีชายเข้าไปในป่า จู่ๆฟ้าที่ผ่าลงมาทำเธอเข้ามาอีกมิติหนึ่ง บ้านหลังเก่าซ่อมซ่อคือที่ที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้า ทันทีที่เข้ามาถึงพบกับหนุ่มน้อยนอนบาดเจ็บอยู่คนเดียว “รีบหนีไป!”

View More

Chapter 1

เจ้าหนี้

แฮก แฮก แฮก ก

ร่างเล็กที่วิ่งตามถนนในชนบททำชาวบ้านต่างมองด้วยความสงสาร ก่อนจะตามด้วยชายชุดดำราวสามคนที่วิ่งตามมา ทำให้เธอหยุดพักไม่ได้

“หยุดนะ! ตอบมาเดี๋ยวนี้พี่ชายแกไปไหน!”

“มันหนีไปแล้วโว้ย!! อย่ามาตามฉัน!!โอ้ยเหนื่อย!!” เธอมีชื่อว่าซูจิ่นเหยา ใช้ชีวิตในชนบทมา25ปี ทั้งชีวิตอยู่กับยายแค่สองคน เพราะพ่อแม่แยกทางกัน แม่ตายไปเมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นเธอได้มีโอกาสไปเคารพศพและได้เจอพี่ชายแท้ๆกับพ่อบังเกิดเกล้า จากนั้นไม่นานพี่ชายก็มาตามอีกแจ้งว่าพ่อตายด้วยโรคร้าย เธอก็เดินทางไปเคารพศพอีกเช่นกัน

พี่ชายที่พัดพรากเพราะครอบครัวพ่อเลือกจะเอาพี่ชายไปนั้น จู่ๆก็ติดต่อกันมากขึ้น และแน่นอนพี่ชายเธอขอเงินจากยายบ่อยๆเช่นกัน เธอที่มีอาชีพเกษตกร ขายพืชไร่ได้ต้องแบ่งเงินไว้ให้พี่ชายด้วย จนกระทั่งจู่ๆเขาก็มาที่นี่พร้อมกระเป๋าบอกว่าตกงานจึงมาขออาศัยด้วย ยายดีใจมากที่หลานชายจะมาอยู่ด้วย ตั้งแต่นั้นมาเธอเหมือนคนดวงกุด ถูกพี่ชายไถเงินทุกวัน!!

และแน่นอนปีนี้คงเป็นปีที่ดวงตกสุดๆ เพราะพี่ชายแอบเอาบ้านไปจำนอง ยายที่มารู้ทีหลังถึงกลับช็อกจนหามส่งโรงบาลไม่ทัน หลังฝังศพยาย ไอ้สามตัวนี้ก็มาทวงเงินกับเธอทุกวันจนชาวบ้านโดนข่มขู่ไปด้วย ไม่มีใครกล้ายื่นมือช่วยเหลือ

“มันเอาเงินฉันไป ถ้าหามันไม่เจอแกต้องรับผิดชอบ!!” คนวิ่งตามหลังยังตะโกนไม่หยุด

“โว้ยยย!! ก็บอกว่าไม่รู้เรื่องยังไงเล่า ไม่มีเงินให้ด้วยอย่ามาตามสิวะ!!” ดีที่เธอเตรียมจะหนีออกจากหมู่บ้านตอนนี้ทรัพย์สินที่แอบซ่อนไว้เล็กๆน้อยๆจึงอยู่ในกระเป๋าสะพายหลัง คนที่วิ่งจนเหลือแรงเฮือกสุดท้ายมองไปข้างหน้าอย่างสิ้นหวัง จู่ๆก็เห็นชายชราผมขาวคนนึงยืนอยู่ริมทาง

“นังหนู!!ทางนี้” มือเหี่ยวย่นภายมือเข้าไปในป่าที่มีโพลงอยู่นิดเดียว

“ปลอดภัยหรือคะ” ไม่มีเวลาให้คิดเมื่อชายชราพยักหน้าเธอตีโค้งเข้าไปทันที ก่อนสับเท้าสุดชีวิต!! แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ฝนตกหนักจนมองทางไม่เห็น มองไม่เห็นแม้กระทั่งว่ามีใครตามมาหรือไม่!!

เปรี้ยงงง!! เสียงสายฟ้าฟาดพร้อมแสงวาบเข้ามาในหัวทำเธอหลับตาปี๋ ก่อนที่สายฝนที่กระหน่ำเมื่อครู่จะหยุดลง!!

“นี่มัน…อะไรกัน!!”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
33 Chapters
เจ้าหนี้
แฮก แฮก แฮก กร่างเล็กที่วิ่งตามถนนในชนบททำชาวบ้านต่างมองด้วยความสงสาร ก่อนจะตามด้วยชายชุดดำราวสามคนที่วิ่งตามมา ทำให้เธอหยุดพักไม่ได้“หยุดนะ! ตอบมาเดี๋ยวนี้พี่ชายแกไปไหน!”“มันหนีไปแล้วโว้ย!! อย่ามาตามฉัน!!โอ้ยเหนื่อย!!” เธอมีชื่อว่าซูจิ่นเหยา ใช้ชีวิตในชนบทมา25ปี ทั้งชีวิตอยู่กับยายแค่สองคน เพราะพ่อแม่แยกทางกัน แม่ตายไปเมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นเธอได้มีโอกาสไปเคารพศพและได้เจอพี่ชายแท้ๆกับพ่อบังเกิดเกล้า จากนั้นไม่นานพี่ชายก็มาตามอีกแจ้งว่าพ่อตายด้วยโรคร้าย เธอก็เดินทางไปเคารพศพอีกเช่นกัน พี่ชายที่พัดพรากเพราะครอบครัวพ่อเลือกจะเอาพี่ชายไปนั้น จู่ๆก็ติดต่อกันมากขึ้น และแน่นอนพี่ชายเธอขอเงินจากยายบ่อยๆเช่นกัน เธอที่มีอาชีพเกษตกร ขายพืชไร่ได้ต้องแบ่งเงินไว้ให้พี่ชายด้วย จนกระทั่งจู่ๆเขาก็มาที่นี่พร้อมกระเป๋าบอกว่าตกงานจึงมาขออาศัยด้วย ยายดีใจมากที่หลานชายจะมาอยู่ด้วย ตั้งแต่นั้นมาเธอเหมือนคนดวงกุด ถูกพี่ชายไถเงินทุกวัน!!และแน่นอนปีนี้คงเป็นปีที่ดวงตกสุดๆ เพราะพี่ชายแอบเอาบ้านไปจำนอง ยายที่มารู้ทีหลังถึงกลับช็อกจนหามส่งโรงบาลไม่ทัน หลังฝังศพยาย ไอ้สามตัวนี้ก็มาทวงเงินกับเธอทุกวันจนชาวบ้าน
last updateLast Updated : 2026-08-20
Read more
ระบบป้องกันตัวเอง
เท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบเอาไว้ค่อยๆเดินลงมาจากเนินเขา ร่างกายที่เปียกมะล่อกมะแล่กรู้สึกหนาวนิดๆแต่เมื่อหันซ้ายแลขวาแล้ว ไม่เห็นช่องทางที่ตัวเองจากมา“ประกาศมาแล้วๆ อีกไม่นานจะมีคนของทางการมาตรวจสอบ!!” ชายแก่คนนึงถึงกระดาษหนึ่งแผ่น ร้องตะโกนทั่วหมู่บ้านอย่างตื่นเต้น เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมนั้นเหมือนที่เธอเคยดูซีรี่ย์จีนย้อนยุคชะมัด!!“ทะลุมิติงั้นเหรอ จะเป็นไปได้ยังไง…” พูดมาถึงตรงนี้ทำให้เธอนึกถึงสีหน้าของชายชราที่ชี้ทางให้เธอเข้ามาในป่า มันเป็นใบหน้าที่ยิ้มๆ มีความสุข ไม่ได้ตื่นเต้นกับเสียงโวยวายของเจ้าหนี้“หรือโดนฟ้าฝ่าตายไปแล้วกันแน่!!” แค่คิดก็กลัวจนน้ำตาปริ่มจะไหล แต่นาทีนี้ต้องหาทางรอดให้ได้ก่อนบ้านหลังเก่าซ่อมซ่อคือที่ที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้า ร่างเล็กค่อยๆตะเกียกตะกายลงจากเนินเขา ตรงดิ่งไปที่บ้านหลังนั่น เพราะมั่นใจว่าเก่าจนผุพังแบบนี้คงไม่มีใครอยู่แน่นอน แอ็ดดดดดประตูไม้ที่เหมือนไม่เคยหยอดน้ำมันดังขึ้นช้าๆตามแรงผลักของมือบาง ก่อนเธอจะกวาดสายตาสำรวจโดยรอบ ห้องๆนึงที่มีไอความร้อนพุ่งออกมาเป็นที่ที่เธอตัดสินใจเดินเข้าไปทันทีที่เข้ามาถึงพบกับหนุ่มน้อยนอนบาดเจ็บอยู่คนเดียว “รีบหนีไป!”
last updateLast Updated : 2026-08-20
Read more
ซ่างจื่อเยวี่ย
“กรุณาเปลี่ยนชุด!!” เสียงในระบบยังดังขึ้นต่อเนื่องจนเธอปวดหัว “รีบไปเถอะ!! อีกราวหนึ่งราตรีทหารรักษาการจะมาที่นี่!!” นี่ก็ไล่เก่งจริงๆจะตายอยู่แล้ว!! คนที่กำลังสับสนได้แต่ค่อนขอดในใจ “ที่นี่บ้านนายเหรอ” เมื่อเห็นคิ้วมังกรขมวดเข้าหากันก็กระแอ่มไอในลำคอ “อะแฮ่ม เอ่อ ที่นี่บ้านเจ้าเหรอ” คนที่บาดเจ็บกวาดตามองสตรีตรงหน้าก่อนจะขยับปากพูดช้าๆ “เจ้าเป็นใส้ศึกรึ!” ฉิ่ง!! ดาบที่ไม่รู้ว่ามีอยู่ข้างกายเขาถูกมือที่ชุ่มไปด้วยเลือดหยิบออกมาพร้อมสายตาไม่ไว้ใจ “ไม่ๆ ไม่ๆ หยุด!! ไม่ใช่!!” สองมือบางที่เลอะไปด้วยโคลนรีบยกขึ้นมาโบกสะบัดให้เขาเชื่อ “เหตุใดจึงแต่งตัวเช่นนี้!” คราวนี้เป็นเธอที่อ้ำอึ้ง “คือ เรามาจากอนาคต มั้ง!! ก็ใช่แหละในเมื่อที่นี่มันคือยุคโบราณ งั้นที่จากมาก็คืออนาคต!!” ยิ่งพูดคนฟังยิ่งหายใจแรงขึ้น มือข้างนึงกดบาดแผลที่ท้อง เธอจึงรู้ว่าเขามีแผลตรงนั้นอีก “เปิดระบบยารักษา” เสียงระบบในหัวยังดังเข้ามาไม่หยุด “ข้า!! เอ่อ…ข้ารักษาท่านได้ ใช่!! บางทีองค์เทพที่ข้าไหว้ทุกวันอาจจะส่งข้ามารักษาท่าน!!” นึกถึงเทพแห่งสงครามที่อยู่กลางหมู่บ้านแล้วมีความคิดหนึ่งแว่บขึ้นมา เธอเคยขอพรว่า…หากเทพเจ้
last updateLast Updated : 2026-08-20
Read more
เปิดระบบรักษา
ร่างบางพยักหน้าพร้อมเช็ดทำความสะอาดแผลเขาต่อ จนคนเจ็บแปลกใจ“เจ้า…ไม่ตกใจหรือ?” ท่าทางของนางทำเพียงแค่รับรู้แต่ไม่ใส่ใจสักนิดว่า ~ซางจื่อเยวี่ย~นั้น ไม่ใช่ว่าใครก็ค้นพบตัวได้ง่ายๆ“ให้ข้าตกใจอะไรแผลเจ้าหรือ ใช่!! น่าตกใจจริงๆ หัวธนูที่คาอยู่นี่ข้าจะเอามันออกยังไง!!” ให้เธอผ่าเหรอ!ไม่มีทาง แค่เห็นเลือดก็จะเป็นลมอยู่แล้ว ฝืนใจทำอยู่ตอนนี้เพราะอยากแลกเปลี่ยนที่ซุกหัวนอนนี่ต่างหาก“ต้องใช้สายพิณค่อยๆขยับออก” คนที่เสียเลือดจนหน้าซีดปล่อยผ่านทุกความสงสัยในตัวนาง ตอนนี้เขาพร้อมหลับตลอดเวลา“ข้าไม่มี…อะไรที่เจ้าว่านั่นหรอก” แน่นอนหัวลูกศรที่เป็นแฉกยามเข้าไปง่ายกว่าการเอาออกเสมอ“หากเจ้าไม่ทำก็ปล่อยให้ข้าตายเสีย” นางเงยหน้าขึ้นมองคนพูดรู้ทันทีว่าเขานั้นพร้อมหลับได้ทุกเมื่อ“ไม่ๆ อย่าตายนะ หากท่านตายข้าคือผู้สงสัยนะไม่เอา การติดคุกในยุคโบราณเช่นนี้เป็นข้าเสียดีกว่าที่ตาย” ซีรี่ที่นางดู มีทั้งคุกขี้ไก่ คุกหลวง คุกเล้าหมู นางไม่อยู่เด็ดขาด“แล้วแต่เจ้าจะตัดสินใจ” เขาพิงกายลงบนหมอนด้วยความเหนื่อยอ่อน“เปิดระบบการรักษา” นางลองพูดตามที่เคยได้ยินมิติเอ่ย พบว่าตำราการแพทย์ขึ้นมาในหัวนางมากมาย“จิตใจตั
last updateLast Updated : 2026-08-20
Read more
เตรียมตัว
“เจ้าเป็นใครกันแน่ หมอเทวดา บุตรขององค์เทพ หรือว่า…ปีศาจแปลงกายลงมา” ความคิดนั้นวนเวียนในหัวซ่างจื่อเยวี่ย แต่ตอนนี้ร่างกายไม่อาจฝืนความอ่อนล้าได้ นอนหลับไปอย่างง่ายดายอีกครั้ง“เห้ออ คิดถึงยายชะมัด” ฝั่งคนที่พึ่งเข้ามาอยู่ในอีกมิติ หลังอาบน้ำเสร็จพยายามใส่ชุดเองอย่างยากลำบาก คิดเพียงว่า ใส่พอให้ปกปิดร่างกายไปก่อน ค่อยถามเอาจากเขาพรุ่งนี้ ชุดนางจึงดูยุ่งเหยิงพิกล ร่างเล็กกำลังมองไปยังภูเขาด้านหลังด้วยความคิดถึง ความว้าเหว่เกาะกุมจิตใจ นางไม่รู้จักใครที่นี่ หากไม่เจอเขานางเองก็ไม่รู้ว่าจะไปทางไหน ภาษาโบราณที่ใช้ในการสื่อสาร นางจับจุดยังไม่ถูกนัก มีแต่เรื่องหนักใจเต็มไปหมด“หากซางจื่อเยวี่ยหายดี ขับไล่ข้าออกไปจะทำเช่นไร อุ๊บ!!“ นางยกมือขึ้นปิดปากเมื่อตอนนี้เริ่มพูดภาษาโบราณได้อย่างคล่องปากเหลือเกิน!!”กลไกลป้องกันตนเองสินะ“ นางนึกขอบคุณระบบพิเศษที่ช่วยนางหลายอย่าง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าคนป่วยอาจต้องการอาหารในตอนเช้า ครานี้นางจุดเทียนรอบบ้าน มองบ้านหลังเก่าอย่างตัดสินใจ”เปิดระบบสิ่งของอำนวยความสะดวก“ แค่คิดก็มีเสียงขึ้นมา”ขอมาได้เลย“ นางพยักหน้าก่อนนึกและไล่เรียงทีละอย่าง“ไม้กวาด ไม่ถูพ
last updateLast Updated : 2026-08-20
Read more
วิธีของข้า
เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้นซูจิ่นเหยาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนเดินออกไปด้านนอก ขอโจ๊ก1ถ้วยและน้ำสะอาด1ชุด ระหว่างนั้นเตรียมน้ำเปล่าใส่กะละมังพร้อมยกเข้ามาหาเขา“ข้าจะเช็ดตัวให้ท่านเพียงด้านบน ส่วนที่เหลือยกให้เป็นหน้าที่ท่านจัดการ” เขาพยักหน้าเข้าใจดี จากนั้นนางจึงจัดการเช็ดหน้าเช็ดตาคนที่มีอาการตัวร้อนหน่อยๆด้วยความระมัดระวัง รวมถึงมัดผมเขาให้เรียบร้อยไม่พะรุงพะรังจนเกินไป จากที่ได้เห็นหน้าเขาชัดขึ้นเพราะเริ่มสว่าง ยิ่งรู้สึกว่าเขาหน้าตาดีจนหาตัวจับยากจริงๆ ดวงตาที่เฉียงขึ้นคล้ายเหยี่ยวนั้นดูทะนงตัวไม่น้อย คิ้วมังกรนี้หากบอกว่าเขาเป็นบุคคลชั้นสูงนางก็เชื่อ “แผลท่านแห้งดี ไม่มีเลือดออก แต่ต้องกินยาจึงจะสมานกันมากกว่านี้” เขาไม่ตอบแต่ยังคงนั่งมองนางทำหลายอย่างพร้อมกันอย่างคล่องแคล่วนิ่ง หลังเช็ดตัวเสร็จจัดการเปิดบาดแผลตรวจดู พร้อมทำแผลให้ใหม่ จากนั้นจึงสวมเสื้อให้ ยกน้ำออกไปเปลี่ยนและนำเข้ามาให้เขาจัดการตนเอง แม้จะทุลักทุเลพอสมควรแต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดีโดยที่นางไม่ได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือ“เตียงกองฟางนี้ไม่เหมาะกับช่วงหน้าฝน รวมถึงบาดแผลท่านหนักหนาพอดู ไว้กินข้าวเสร็จข้าจะขนไปทิ้ง” มองดูอย่า
last updateLast Updated : 2026-08-20
Read more
เด็กหนุ่มผู้อ่อนแอ
“ระบบ ตอนนี้ข้าขออะไรได้บ้าง” เห็นทีว่ายังต้องพึ่งพาระบบพิเศษเพราะนางไม่รู้จักหนทาง ซ้ำท้องฟ้าขะมุกขะมัวเช่นนี้นางทำอะไรได้บ้างนอกจากทำความสะอาดและทำบ้านให้เป็นบ้านเพื่อตบตาคนอื่น“ทุกอย่างที่ท่านขอ มีให้เพียง3ครั้งเท่านั้น นั่นเท่ากับว่า ท่านต้องการอะไร…คิดดูให้ดีก่อนจะเอ่ยออกมา” คราวนี้เป็นนางที่หนักใจ บ้านหลังนี้แม้เก่าพอดู แต่หลังคายังถือว่าใช้ได้ ดูจากฝนที่ตกเมื่อคืนนั้นไม่มีรอยรั่วสักนิด“ไม่หล่ะ ข้าเอาไว้ใช้ยามจำเป็นดีกว่า” นางเดินกลับเข้าไปในบ้านพร้อมหยิบไม้กวาดทางมะพร้าวออกมาจัดการกวาดเศษใบไม้ ต่อด้วยปีนขึ้นไปตัดแต่งกิ่งต้นไม้ใหญ่หน้าบ้าน ส่วนกินที่ตัดลงมาได้นางเก็บเอาไว้ก่อฟืน “ข้าก็เด็กบ้านนอกมาก่อน ใช่ว่าเรื่องพวกนี้ไม่เคยลำบากนี่นา” ท่าทางเอาจริงเอาจังทำคนที่ไม่ได้พักตามที่นางบอกยืนดูร่างเล็กที่คล่องแคล่วผ่านหน้าต่าง“หากไม่ได้ศิษย์น้องช่วยไว้ ป่านนี้…ข้าคงตายอยู่ข้างทาง ได้กลับบ้านเกิดมาแบบนี้ถือว่า…กลับมาซ่อมแซมบ้านก็แล้วกัน” ถือว่ายาที่นางให้กินนั้นดีไม่น้อย เพราะตอนนี้อาการปวดและอาการไข้เบาบางลง รวมถึงนางยังมีแก่ใจนำไม้เท้ามาไว้ให้อีกด้วย แต่ร่างกายเขานั้น ทำได้เพียง
last updateLast Updated : 2026-08-20
Read more
เด็กหนุ่มผู้อ่อนแอ2
“มารยาทพวกท่านไม่มีสักนิด เห็นข้าเป็นเพียงสตรีตัวเล็กคิดจะเอาเปรียบข้าเช่นนั้นรึ!!” แน่นอน ไม่ว่านางคิดสิ่งใด ปากพูดออกมาตามนั้นเรียบร้อย เป็นเพราะระบบในหัวแน่ๆ!“นี่!แม่นาง เจ้าอย่าพิธีรีตอง การที่เจ้ามาอยู่ที่นี่แน่นอนว่าไม่ยอมไปขึ้นบัญชีกับผู้ใหญ่บ้าน พวกข้ามีสิทธิ์ขับไล่เจ้าออกไปด้วยซ้ำ!!” คำพูดโอหังนี้มาจากชายที่อ้วนพร้อมมีแววตาขี้โกง“เหตุใด…จึงจะไล่เจ้าของบ้านออกจากบ้านหรือขอรับ” เสียงของคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะกลางบ้านเอ่ยช้าๆ ก่อนเขาจะหันไปมองซูจิ่นเหยา“มานี่!!” คำเดียวสั้นๆพร้อมตวัดสายตาให้นางมายืนเคียงข้าง“เจ้า…บุตรชายซานเซี่ยเหิงงั้นหรือ!!” เสียงใครคนนึงที่พุ่งตัวเข้ามาก่อนใครเอ่ยอย่างตกใจ นางคิดว่านี่คือผู้ใหญ่บ้าน หรืออาจจะเป็นผู้นำพาคนของทางการมาที่นี่“ขอรับ ต้องขออภัยท่านลุงผู้นำ ที่ข้าไม่ได้ไปขออนุญาตอย่างเป็นทางการ เพราะการเดินทางมาที่นี่เป็นวันที่ฝนตกหนัก และรถม้าที่ข้าเอามาด้วยโดนปล้น ข้าบาดเจ็บจึงไม่ได้พาภรรยาข้าไปลงบัญชีกับท่าน” นางเลิกคิ้วกับคำว่าภรรยา แต่เมื่อเขาตวัดสายตามาจึงจำเป็นต้องเงียบ“อาเหยียน เจ้าเองก็ควรรู้ คนร่างกายอ่อนแอเช่นเจ้าอยู่ที่นี่อาจ…“”หึ ใช่
last updateLast Updated : 2026-08-20
Read more
ไม่สู้ก็ไม่รอด
สายตาของซูจิ่นเหยามองชายตรงหน้าที่เล่นไม่ซื่อนิ่งๆ หากนางเอาแต่เกรงกลัว ชีวิตในโลกนี้คงโดนข่มเหงไม่จบไม่สิ้น“พวกท่านเป็นคนของทางการแต่เหตุใดจึงรังแกเพียงชาวบ้านตัวเล็กๆกัน วางอำนาจบาดใหญ่เช่นนี้…จริงๆแล้วท่านนายอำเภอรู้เรื่องนี้หรือไม่” นางมองกระดาษที่คนพวกนั้นเผลอทำหลุดมือ ใช้สายตากวาดดูข้อความในนั้นแค่แปปเดียวก็จับใจความได้…ละเว้นคนที่ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่นที่ไม่ใช่สามีภรรยาหรือสายเลือดเป็นทุกข์!!…“หรือว่า…การที่ให้คนส่งคนแก่ คนพิการไปที่ภูเขาผี เพราะว่า…พวกท่านรับเงินที่ทางอำเภอมอบไว้ให้กลุ่มอ่อนแอจุนเจือกันไปหมดแล้ว” เพียงเท่านั้นคนตรงหน้าอยู่ไม่สุข“การดีใจที่ทางการมักให้ตรวจตราดู กลุ่มอ่อนแอพวกนี้ มันน่าสงสัยไม่น้อย ภูเขาผีมีสำนักสงฆ์มากมายก็จริง ส่งไปที่นั่นเท่ากับผลักภาระ ตอนนี้ข้าเองก็เริ่มสงสัย” ซ่านจื่อเยวียเอ่ยออกมาช้าๆชัดๆ”จะ จริงหรือ“ ท่านผู้ใหญ่บ้านที่เงียบมาตลอดเอ่ยถามคนของทางการอย่างตกอกตกใจ“งั้นดีเลย” นางเดินตรงไประฆังอันเล็ก พร้อมยกขึ้นมาเตรียมตี คนพวกนั้นเดาทางนางไม่ถูกได้แต่มองหน้ากันไปมา“หากข้าประกาศออกไป หมู่บ้านนี้โดนตรวจสอบทั้งหมู่บ้าน พวกท่าน
last updateLast Updated : 2026-08-20
Read more
ทุลัก ทุเล
หลังจากพูดคุยกันถึงปัญหารอบตัวที่อาจจะมีเพิ่มขึ้นจากกลุ่มคน ในช่วงเย็นมีคนของผู้ใหญ่บ้านนำเสบรยงมามอบให้ ไม่มีไมตรีที่ดี หน้าตาบึ้งตึงแต่นางไม่สน รวบทุกอย่างเข้าบ้านแล้วปิดประตูทันที นางไม่คิดว่าพวกเขาใจดี แต่คิดเพียงว่านี่คือสิ่งของที่พวกเขามอบให้เพื่อปิดปากนางและ ซ่านจื่อเยวี่ยให้ไม่ฟ้องนายอำเภอมากกว่า “แม้แสดงน้ำใจเล็กน้อย เจ้าก็อย่าได้วางใจเสียหล่ะ คนพวกนี้คล้ายงูที่มีพิษรอบตัว” จากที่นางสั่งให้เขาพักผ่อน นอนได้เพียง1ชั่วยามเท่านั้น เขาก็ลุกขึ้นมาจับตาดูนางอย่างระแวดระวัง …ไม่มีใครไว้ใจต่อใครจริงๆ อดีตคงบาดเจ็บมาไม่น้อย…ซูจิ่นเหยาได้แต่คิดพร้อมทำตัวอย่างเรียบง่าย ”แน่นอน คนอย่างข้ามองดูที่ผลประโยชน์เท่านั้น“ แม้ตอบไปเช่นนั้นแต่นางยังแยกธัญพืช ข้าวฟ่าง ถั่วแดง ไข่ไก่ เนื้อแดดเดียว และผักอีกเล็กน้อยออกจากกันอย่างตั้งอกตั้งใจ ของพวกนี้ไม่ได้มากมาย แต่ก็พอประทังชีวิตไปได้ในวันที่นางยังไม่รู้หนทางดีนัก ”อุปกรณ์ครัวเจ้านำมาจากที่ใด“ เมื่อจับตาดูนางต้มน้ำเพื่อทำถั่วแดงกวนก็อดใจไม่ไหวที่จะเอ่ยถาม ”โน้นไง เตาพวกนี้ข้าก็…เดินดูที่ใกล้เคียง มีแตกหักบ้างนำมาประกอบดีๆก็ใช้งานได้ดี ต
last updateLast Updated : 2026-08-20
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status