แชร์

ซ่างจื่อเยวี่ย

ผู้เขียน: ภัสสพิชชา
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-20 01:28:01

“กรุณาเปลี่ยนชุด!!” เสียงในระบบยังดังขึ้นต่อเนื่องจนเธอปวดหัว

“รีบไปเถอะ!! อีกราวหนึ่งราตรีทหารรักษาการจะมาที่นี่!!” นี่ก็ไล่เก่งจริงๆจะตายอยู่แล้ว!! คนที่กำลังสับสนได้แต่ค่อนขอดในใจ

“ที่นี่บ้านนายเหรอ” เมื่อเห็นคิ้วมังกรขมวดเข้าหากันก็กระแอ่มไอในลำคอ

“อะแฮ่ม เอ่อ ที่นี่บ้านเจ้าเหรอ” คนที่บาดเจ็บกวาดตามองสตรีตรงหน้าก่อนจะขยับปากพูดช้าๆ

“เจ้าเป็นใส้ศึกรึ!” ฉิ่ง!! ดาบที่ไม่รู้ว่ามีอยู่ข้างกายเขาถูกมือที่ชุ่มไปด้วยเลือดหยิบออกมาพร้อมสายตาไม่ไว้ใจ

“ไม่ๆ ไม่ๆ หยุด!! ไม่ใช่!!” สองมือบางที่เลอะไปด้วยโคลนรีบยกขึ้นมาโบกสะบัดให้เขาเชื่อ

“เหตุใดจึงแต่งตัวเช่นนี้!” คราวนี้เป็นเธอที่อ้ำอึ้ง

“คือ เรามาจากอนาคต มั้ง!! ก็ใช่แหละในเมื่อที่นี่มันคือยุคโบราณ งั้นที่จากมาก็คืออนาคต!!” ยิ่งพูดคนฟังยิ่งหายใจแรงขึ้น มือข้างนึงกดบาดแผลที่ท้อง เธอจึงรู้ว่าเขามีแผลตรงนั้นอีก

“เปิดระบบยารักษา” เสียงระบบในหัวยังดังเข้ามาไม่หยุด

“ข้า!! เอ่อ…ข้ารักษาท่านได้ ใช่!! บางทีองค์เทพที่ข้าไหว้ทุกวันอาจจะส่งข้ามารักษาท่าน!!” นึกถึงเทพแห่งสงครามที่อยู่กลางหมู่บ้านแล้วมีความคิดหนึ่งแว่บขึ้นมา เธอเคยขอพรว่า…หากเทพเจ้าแห่งสงครามมีจริง ช่วยไปถามบรรพบุรุษที เหตุใดข้าจึงยากจนเช่นนี้ เธอเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว… แต่เทพคงไม่ได้ถาม จึงส่งนางมาถามเองถึงที่นี่!

“ข้าไม่อยากรักษา!!“ คนสิ้นหวังล้มตัวลงนอนอย่างไม่ใยดี จนนางต้องเดินเข้าไปใกล้

”เจ้าท้อแท้เพียงเพราะมีบ้านผุพังงั้นเหรอ โถ่เอ้ย…มีที่ซุกหัวนอนก็ยังดีกว่าไม่มีอะไร เจ้าโชคดีแล้วที่มาเจอข้า ข้ารักษาเจ้าหาย เจ้าให้ที่กินข้า เท่านั้นคือการแลกเปลี่ยน“ นาทีนี้มีใครผ่านมานางต้องขอความช่วยเหลือไว้ก่อน

“ให้ที่หลบฝนข้า ให้ข้าได้พึ่งพาเจ้าข้ายินดีรักษาเจ้าจนหาย” สายตาหมดหวังมองนางก่อนยิ้มเย้ยยัน

“เจ้าเห็นขาข้าหรือไม่ ข้าโดนม้าศึกสะบัดจนกระดูกผิดรูป แผลที่ไหล่นี่ข้าโดนธนูของข้าศึก แผลที่ท้องนี้ข้าโดนคมดาบ สภาพเยี่ยงข้าจะเอาอะไรมาดูแลเจ้ากัน!!” นางส่งยิ้มแหย…หนักหนาจริงๆ!! เมื่อคิดหาทางออกได้ไม่นาน จู่ๆกระเป๋าที่นางสะพายก็หนักอึ้ง

“โอ๊ะ!! อยู่ๆก็หนัก เป็นบ้าอะไร!!” นางรีบปลดกระเป๋าเป้ออกจากหลังก่อนรีบรูดซิบเปิดดูข้างใน ตอนวิ่งหนีเจ้าหนี้ไม่เห็นหนักเท่านี้

แต่เมื่อเปิดดูก็ต้องตกตะลึง อุปกรณ์ทำแผล ชุดที่ดูเหมือนจะเข้ากับที่นี่ และอาหารอีก2-3อย่าง

“อย่าบอกนะว่า เป็นไอ้เสียงที่ได้ยินในหัวหน่ะ บ้าไปแล้วฉันมีพลังวิเศษหรือไง” คนที่ดีใจจนน้ำตาไหลแทบกระโดดกลางห้องแต่เมื่อเห็นดวงตาเรียวรีมองมาก็เก็บอาการดีใจเอาไว้ก่อน

“เอ่อ ข้ามียา นี่ไง ทุกสิ่งตรงนี้รักษาท่านได้ นี่…เจ้าเคยได้ยินหรือไม่ คนเราเสียอะไรก็ได้ แต่อย่าเสียชีวิต!”

“เสียชีวิต คืออะไร ไอ้ชีวิตที่เจ้าว่าหน่ะ”

“ตาย หมายถึงตาย ชีวิตนี้เจ้าจะพลัดพลากจากสิ่งใดก็ตามหากมีชีวิตอยู่ย่อมหาได้ใหม่หมด ทีนี้ เจ้าให้เข้าทำแผลสักที แล้ว…จะให้ข้าอยู่ที่นี่ต่อหรือไม่ค่อยว่ากัน” เอาก็เอา ยังไงก็ข้ามมาที่นี่แล้ว หากเขาไม่อนุญาตให้อยู่ที่นี่ ได้ช่วยชีวิตคนก็ยังดี!!

แครก!! ชุดที่ชุ่มด้วยเลือดถูกมือบางใช้กรรไกรตัด จนขาดวิ้น มัดกร้ามเนื้อที่อยู่ใต้ร่มผ้าทำนางตาพล่าจนแทบหยุดหายใจ

”เกิดมายี่สิบห้าปี ไม่เคยใกล้ชิดใคร นี่มัน…สวรรค์ให้รางวัลที่ฉันเป็นเด็กดีกับยายมาตลอดใช่ไหม!” คนที่กลั้นเสียงกรี๊ดมองคนเจ็บตาปรอยจนเขายกมือสบัดด้านหน้า

“เป็นสตรี ใครเขาสอนให้มองบุรุษเช่นนั้นกัน เจ้านี่มัน…” ท่าทางเข็ญเขี้ยวทำนางยิ้มแหย

“อะเอ่อ ข้าลืมตัว เอาเป็นว่า เรามาแนะนำตัวกันดีกว่า”

“เหตุใดการพูดจาของเจ้าแปลกประหลาดนัก!!” เขายังคงสงสัย เธอได้แต่ถอนหายใจ

“ข้ามาจากที่ที่ไกลมากๆ การพูดของเมืองข้าไม่เหมือนที่นี่ เมืองที่ข้าจากมากมัน…ศิวิไลกว่านี้เจ้าเข้าใจหรือไม่” เขามองหน้านางก่อนส่ายหัว

“ชั่งมันเถอะ ว่าแต่เจ้าชื่ออะไร ข้าชื่อซูจิ่นเหยา“ นางมองหน้าเขาที่ยังจ้องอยู่ไม่หยุด ก่อนจะถอนหายใจและเอ่ยช้าๆชัดๆ

”ซ่าง จื่อ เยวี่ย!!“

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ทะลุมิติไปดูแลสามีพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง   ตอนพิเศษ3

    “เรื่องนั้นไม่ต้องลำบาก แค่เห็นเธอมีความสุขดีก็ดีใจแล้ว ว่าแต่พ่อหนุ่มคนที่ไหนหล่ะ” คนแก่ยังเอื้อเฟื้อถามหากับชายหนุ่มที่เอาแต่มองเด็กสาวอีกด้วย“ผม…คนปักกิ่งคับ” ดีที่ท่องมาหลายชั่วโมง คนที่เห็นว่าคุณยายเป็นมิตรรีบเอ่ยบอกจนซูจิ่นเหยาแอบยิ้ม“จริงหรอ!! ดีๆ คนในเมืองย่อมให้โอกาสในชีวิตที่ดีกว่า ไปเถอะอย่าอาลัยอาวรณ์นัก มีชีวิตที่ดีแล้ว จะเสียดายทำไมกัน” คนที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็กมีแต่ความปราถนาดี รีบส่งเสริมให้กลับไปใช้ชีวิตดีๆที่ปักกิ่ง“ยายไว้หนูจะมาเยี่ยมใหม่นะคะ ยายดูแลตัวเองดีๆนะ” หลังจากรู้แน่แล้วว่าไม่มีทางได้บ้านคืนเธอพาเขานั่งรถไฟฟ้าเข้าเมืองทันที แต่ก่อนจะไปปักกิ่งเธอแวะที่เมืองซี เพื่อจัดการบางอย่าง“จื่อเยวี่ย นายอยากเก็บของอะไรพวกนี้ไว้เป็นที่ระลึกหรือไม่“ เขาเลิกคิ้วอย่างงงงวย จนกระทั่งดวงตากลมเหล่ไปที่กระเป๋าใบโตที่เขาเป็นคนถือ และกระเป๋าลากที่เธอพึ่งหาซื้อเมื่อเช้าเพื่อบรรจุชุดเกาะโดยเฉพาะ”ไม่หล่ะทุกอย่างอยู่ในหัวใจฉันเธอขายเถอะ“ เธอเผยยิ้มออกมาก่อนดึงแก้มเขาแรงๆ”ป้ายประจำตระกูลซานฉันจะเก็บไว้ยามนายคิดถึงพ่อแม่ ส่วนป้ายประจำตัวแม่ทัพ ก็เอาไว้เพื่อให้นายคิดถึงคนที่นั่น

  • ทะลุมิติไปดูแลสามีพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง   ตอนพิเศษ2

    ร่างหนาที่ผมยังเป็นทรงเดิมแต่อยู่ในชุดสมัยใหม่ แม้ไม่ชินแต่เขาก็พยายามไม่ขยับตัวมากเกินไป เพราะชุดที่นางเรียกว่า…ชุดนอน…“แบบนี้สบายตัวไหม” ทั้งคู่มาเปิดห้องในโฮเตลเล็กๆ เพื่อพักเอาแรงก่อน พรุ่งนี้จะลองเดินไปดูบ้านหลังเดิมดูเสียหน่อย“ข้า เอ่อ ฉัน…ก็ดี คือมันแปลก แต่มันก็ดี” พอได้อาบน้ำแต่งตัวใหม่เขารู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย แต่ตอนอาบน้ำมีเรื่องให้ตื่นตะหนกเหมือนกัน เพราะที่อาบน้ำในโรงแรมเล็กๆนี้เป็นแบบอาบน้ำรวม เขาไม่เขินอายแต่ใช้ฝักบัวไม่เป็น ยืนจ้องหน้าอุปกรณ์ต่างๆตั้งนาน จนเธอสงสัยจึงส่งเสียเรียก และทันทีที่เขาออกมาเธอพึ่งตะหนักได้ว่า…ที่นี่เขาไม่ได้คุ้นชิน จากนั้นจึงแอบดึงร่างหนาเข้าไปในห้องน้ำ จัดการสอนเขาเปิดน้ำฝักตัว สระผมด้วยแชมพู รวมถึงถูสบู่เหลว ความเขินอายวนในอากาศแต่เธอรีบเร้นกายออกมาก่อนที่ใครจะมาเห็น ปัญหาที่ตามมาคือเสื้อผ้าพวกนี้เขาใส่ไม่เป็น!! และ…มันน่ารักเกินไป!!“คริ คริ น่ารักเป็นบ้าเลย ไว้พรุ่งนี้ฉันจะพานายไปตัดผม เอาทรงไหนดี จางหลิงเฮ่อไหม หรือหยางหยาง หรือว่า…จะเป็น…แบบเกาหลีไปเลย ทำสีผมไปเลย” ท่าทางสนุกสนานของเธอที่จับเขาแต่งตัวและคิดทรงผมให้ทำร่างหนาที่นั่งอกผาย

  • ทะลุมิติไปดูแลสามีพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง   ตอนพิเศษ1

    วูบ ครึ่มมมมมม เสียงฟ้าร้องดังสนั่นทำสองร่างที่นอนกอดกันท่ามกลางสายฝนได้สติ“ข้าตายแล้วงั้นเหรอ” ร่างบางเปียกโชกจนเสื้อผ้าลู่ไปตามลำตัว นอนทับอยู่บนอกกว้างไม่ยอมขยับเขยื้อน“เจ้าตายข้าก็ตาย” เสียงแหบทุ้มที่ลืมตาขึ้นมามองดวงหน้างามทำนางรีบลุกขึ้น“อาเหยียน!”“ข้าเอง ดูเหมือนว่าตรงนี้…จะเป็นป่า…”นางมองไปรอบๆเห็นทางออกที่เมื่อหลายเดือนก่อนนางวิ่งทะลุออกมา“ใช่!! ใช่จริงๆด้วยท่านกลับมากลับข้า!! ท่านกลับมาด้วยจริงๆ” ร่างเล็กโถมเข้ากอดเขาจนเต็มแรง ทั้งยังหยิกแก้มเขาซ้ำๆให้รู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน“ฮ่าๆ ฮ่าๆ เจ้าไม่ไม่ได้ฝันไป ข้าอยู่ตรงนี้จริงๆ” นางถอยออกมามองเขาด้วยน้ำตา“คนที่นั่นรอดใช่หรือไม่” เขาประคองสองแก้มนวลก่อนจะพูดบางอย่างออกมา“รอด อาจารย์บอกข้าเอง ต่อจากนี้คงต้องเป็นข้าที่ต้องทำงานให้หนักขึ้นเพื่อขอให้เจ้าปรานีข้าแล้วหล่ะ” “เช่นนั้นข้าจะเลี้ยงดูเจ้าตลอดชีวิต” จบคำพูดเป็นนางที่ดึงเขาเข้ามากอด แต่เขากลับไม่ทำแค่กอด ริมฝีปากหนาทาบทับลงมาตามใจปราถนาอย่างไม่อาจหักห้ามจิตใจ“ก่อนหน้านี้มีเรื่องมากมายทำให้ข้าไม่ได้ผูกจองจำเจ้าไว้ทางกาย จิ่นเหยา…ชีวิตข้าตั้งแต่เสียท่านแม่ไป มีลมหายใจต่อ

  • ทะลุมิติไปดูแลสามีพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง   หวนคืน

    ขาแกร่งชะงักงัน“ท่านรู้เรื่องนี้หรือขอรับ” ครานี้เขาหันหน้ากลับมาเต็มตัว ชายชราที่หนวดเครารุงรังพยักหน้าช้าๆ“หากไม่มีนางแล้วชีวิตข้าจะมีประโยชน์อะไร ข้ารอคอยนางมานานเท่าไหร่หากอาจารย์รู้ต้องเห็นใจข้าหรือไม่ นางมาที่นี่เพื่อเสียสละชีวิตตนเองงั้นหรือขอรับ ข้า…ปล่อยนางไปไม่ได้จริงๆ” แววตาแน่วแน่ของเขาพร้อมที่จะสละชีพหากทำให้นางมีชีวิตอยู่ต่อได้และไม่ยากลำบาก“เห้อ…ความรักหนุ่มสาว คนแก่ๆอย่างข้าคงจะดันทุรังห้ามไม่ไหว” ห่อผ้าผือเล็กขนาดเท่าฝ่ามือถูกยื่นให้เขา“เก็บไว้อย่าเปิดออกมาเชียว หากมั่นใจว่าเจ้ามีชีวิตรอดแน่ๆค่อยหยิบมันออกมาเปิด ไปเถอะไปจัดการพวกหนักแผ่นดินให้ราบคราบ แต่ว่าหลังจากเจ้าเดินออกไปปากถ้ำนี้จะปิดผนึกทันที…เกาเหยียนโจว อย่าหาว่าข้าใจร้ายเลย ทุกสิ่งล้วนเป็นไปตามกรรม“ เขาพยักหน้าก่อนคุกเข่าลงคำนับ ”บุญคุณนี้ศิษย์จะไม่ลืมขอรับ กวนซีซี ฟู่กุ่ย คุ้มกันองค์รัชทายาท จากนี้จนกว่าจะรุ่งอรุณฟ้าใหม่หากข้าไม่กลับมา ดูแลพระองค์เท่าชีวิต!!“”ขอรับ/ขอรับ ท่านแม่ทัพ!“ เหล่าทหารและศิษย์ร่วมสาบารรวมถึงชาวบ้านต่างมีน้ำตา แม้รู้ว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกันแต่ความแน่วแน่ของท่านแม่ท

  • ทะลุมิติไปดูแลสามีพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง   ศึกสุดท้าย

    ”ช่วยองค์รัชทายาทได้หรือไม่“ องค์รัชทายาทเป็นความหวังเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตรใจชาวบ้านและทวงคืนแผ่นดิน”พระองค์บาดเจ็บ“ นางพยักหน้าก่อนจะมองแสงไฟที่ระเบิดไกลๆรู้ดีว่าที่นั่นคือวังหลวง ระหว่างที่นางมองดูทหารนับร้อยที่วิ่งวุ่นดับเพลิงและควานหาตัวคนทำด้วยแววตาอ่านยาก นางกำลังใช้หมอกพลางตา”เหมือนกับศึกครั้งนี้จะมาไวกว่าที่คิด“ นางรู้ดีว่าจบจากการโจมตีครั้งนี้ศึกใหญ่ต้องยกกำลังพลมาแน่นอนเพราะนางทำลายอู่ข้าวอู่น้ำจนย่อยยับ”ทุกคนถึงที่ภูเขาผีแล้ว“ นี่แหละเหตุผลที่นางผิดสัญญากับทุกคน นางไม่ได้ตามไปอย่างที่รับปากกู่เหยา นางเพียงอยากให้ทุกคนปลอดภัยเท่านั้น”แผนต่อไปเลย“ ก่อนพระอาทิตย์จะขึ้นนางต้องทำลายอาวุธที่ร้ายแรงที่สุดเสียก่อน“ปีนใหญ่มีกี่ที่” นางเดินขึ้นไปบนกำแพงเมือง ไล่เรียงดูปืนใหญ่บนกำแพงอย่างนึกเสียดาย ที่นี่ทำเลดีจริงๆ เป็นจุดยุทธศาสตร์ของใต้หล้าเลยก็ว่าได้ เป็นเมืองด่านหน้าของวังหลวงที่ใครๆก็ต้องการครอบครอง แต่ถึงอย่างไร ที่นี่ก็จะไม่มีอีกแล้ว“ระเบิด” นางสั่งระเบิดลูกเล็กออกมาก่อนจุดไฟและหย่อนมันลงไปทีละลูก แรงระเบิดที่มหาศาลทำนางบาดเจ็บ แม้จะมีระบบคอยป้องกันแต่นางอาจจะใช้งานมากเก

  • ทะลุมิติไปดูแลสามีพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง   โจมตี

    แม้คนอื่นจะยังงงๆแต่นางกลับแย้มยิ้มออกมา“เพียงพอแน่นอนเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้เราต้องจัดการสำนักคุนหลุนเสียก่อน” เท่านั้นทุกคนรีบพยักหน้าขันแข็ง ก่อนจะมารวมตัวกันอยู่ที่หมู่บ้านชายป่ารอคนที่จะมาช่วยเพิ่ม“บางทีรอโจมตีไปทีละที่อาจไม่ทันการ ข้าว่า…เราต้องวางแผนใหม่” ตราบใดที่ระบบยังไม่รายงานว่าเขาบาดเจ็บหรือตาย นางคิดว่าเขาเอาตัวรอดได้พอสมควร“ชาวบ้านหลังเขาที่อาจารย์ไปเจรจา ตกลงจะเข้าร่วมขอรับ” นางพยักหน้ายินดี “เช่นนั้นเด็กและสตรีให้อยู่ที่นี่ก่อน หากจัดการที่คุนหลุนได้ ค่อยจัดแจงที่ทาง ข้าจะไปโจมตีที่เมืองลั่ว พาเชลยศึกออกมากับเราและนำเสบียงออกมาให้ได้มากที่สุด ฟู่กุ่ยเจ้าบาดเจ็บรับหน้าที่ดูแลทุกคนไป“ นางเตรียมอาวุธมากมายนำมาจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบให้ได้เลือกใช้ ก่อนจะเดินไปหาอาจารย์ม่อเยวี่ยที่ใต้ต้นไม้ใหญ่”ท่านตาข้าคิดว่าจะลงมือกับเมืองลั่วในสองวันนี้เจ้าค่ะ ตั้งใจจะไปซุ่มดูกำลังพลตั้งแต่คืนนี้เลย ที่นี่ให้ศิษย์ที่มีกำลังจัดการ ข้าพาชาวบ้านกวงไปไม่กี่คนก็เพียงพอ“ ชายชราพยักหน้าก่อนหลับตาลงนับลูกปะคำเพียงอึดใจเดียว”อีกสองคืนเหมาะสมแล้ว จำเอาไว้ว่าเมื่อเจอเชลยศึกให้ออกมาพร้อมกันอย่าแตก

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status