วูบ ครึ่มมมมมม เสียงฟ้าร้องดังสนั่นทำสองร่างที่นอนกอดกันท่ามกลางสายฝนได้สติ“ข้าตายแล้วงั้นเหรอ” ร่างบางเปียกโชกจนเสื้อผ้าลู่ไปตามลำตัว นอนทับอยู่บนอกกว้างไม่ยอมขยับเขยื้อน“เจ้าตายข้าก็ตาย” เสียงแหบทุ้มที่ลืมตาขึ้นมามองดวงหน้างามทำนางรีบลุกขึ้น“อาเหยียน!”“ข้าเอง ดูเหมือนว่าตรงนี้…จะเป็นป่า…”นางมองไปรอบๆเห็นทางออกที่เมื่อหลายเดือนก่อนนางวิ่งทะลุออกมา“ใช่!! ใช่จริงๆด้วยท่านกลับมากลับข้า!! ท่านกลับมาด้วยจริงๆ” ร่างเล็กโถมเข้ากอดเขาจนเต็มแรง ทั้งยังหยิกแก้มเขาซ้ำๆให้รู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน“ฮ่าๆ ฮ่าๆ เจ้าไม่ไม่ได้ฝันไป ข้าอยู่ตรงนี้จริงๆ” นางถอยออกมามองเขาด้วยน้ำตา“คนที่นั่นรอดใช่หรือไม่” เขาประคองสองแก้มนวลก่อนจะพูดบางอย่างออกมา“รอด อาจารย์บอกข้าเอง ต่อจากนี้คงต้องเป็นข้าที่ต้องทำงานให้หนักขึ้นเพื่อขอให้เจ้าปรานีข้าแล้วหล่ะ” “เช่นนั้นข้าจะเลี้ยงดูเจ้าตลอดชีวิต” จบคำพูดเป็นนางที่ดึงเขาเข้ามากอด แต่เขากลับไม่ทำแค่กอด ริมฝีปากหนาทาบทับลงมาตามใจปราถนาอย่างไม่อาจหักห้ามจิตใจ“ก่อนหน้านี้มีเรื่องมากมายทำให้ข้าไม่ได้ผูกจองจำเจ้าไว้ทางกาย จิ่นเหยา…ชีวิตข้าตั้งแต่เสียท่านแม่ไป มีลมหายใจต่อ
최신 업데이트 : 2026-08-20 더 보기