جميع فصول : الفصل -الفصل 20

เมื่อเขาพูดเช่นนั้นนางก็ตาวาว เข็มนาฬากาที่ไม่หยุดเดินทำนางนึกสงสัย เหตุใดเวลายังเดินต่อไปปกติ แต่เมื่อพอจะมีทางสว่างให้นางได้หาเงิน จึงวิ่งกลับไปหยิบกระเป๋าเป้ใบใหญ่มาควานหาของต่างๆอีกครั้ง“นี่น่าจะขายได้ นี่ก็ด้วย นี่ก็อีก” ช้อน ส้อม แก้วน้ำแคมปิ้งค์แบบพับได้ รวมถึงกระจกบานเล็กที่เอาไว้ส่องดูหน้านางเองก็ตั้งใจจะขาย“ของพวกนี้คืออะไร เหตุใดข้าจึงไม่เคยเห็น จิ่นเหยา เจ้ามาจากที่ไหนกันแน่” ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยมากขึ้น นางจึงฉีกยิ้มออกกว้างก่อนกระแอ่มไอ2-3ที“ข้าก็บอกท่านแล้ว ข้ามาจากโลกอนาคต คือเหตุการณ์มันก็ง่ายๆ ข้าหนีเจ้าหนี้มาทางด่านหลังป่านี่ไง จู่ๆก็มีชายแกชี้ให้ข้าเข้ามา เข้ามาไม่ทันไรฝนตกฟ้าผ่าเปรี้ยง!! ข้าหาทางกลับไม่เจอ” นางสบตาเขาไม่ยอมหลบสายตา อยากให้เขารู้ว่านางพูดเรื่องจริง!!“ข้าปีนเขาลงมาเจอบ้านท่านเป็นหลังแรก เดิมทีคิดว่าไม่มีใครอยู่ แต่ดันมาเจอท่านบาดเจ็บ ชีวิตข้าเหนื่อยมาทั้งชีวิต หนีตายก็หลายหน ตั้งใจทำดีกับท่านมากๆ ไม่อยากออกไปตายเอาดาบหน้าอีกแล้ว” ไหนๆก็ไหนๆแล้วหากไม่เปิดอกพูดคุยกันเห็นทีว่าเขาคงไม่อาจวางใจนาง และที่สำคัญการใช้ชีวิตในบ้านหลังนี้คงลำบากเพราะมีแต่ควา

“เฮ้ พี่ชาย การประลองตรงหน้านี้มีกฏกติกาหรือไม่” นางเดินแหวกฝูงชนเข้าไปถามชายตัวโตรายนึง ก่อนมองไปยังบุรุษตัวใหญ่ฝ่ายตรงข้ามที่มีลูกเมียมาเชียร์ เด็กหน้าตามอมแมมผอมโซทำนางขมวดคิ้ว“กฏข้อเดียว ล้มคู่ต่อสู้ให้ได้ หากทำได้ เจ้าก็รับอาหารพวกนั้นไป” เสียงเหี้ยมเกียมพร้อมชี้นิ้วไปที่กองอาหารที่มีทั้งข้าวขาว เนื้อแดดเดียว แป้งขาว และอีกหลายอย่างจนนางตาลุกวาว“เจ้าจะส่งสามีเจ้าลงแข่งหรือ” ชายชราที่มายืนเชียร์หันมาถาม“ไม่…ข้าจะแข่งเอง” ท่าทางที่ตอบด้วยความมั่นใจทำผู้คนเหล่านั้นต่างหัวเราะเยาะ“เจ้าหาเรื่องตาย กู่เหยาไม่เคยพ่ายใคร อาชีพหลักของเขาคือประลองกำลังเลี้ยงดูลูกเมีย เจ้าอย่าลนหาที่ตายเลยหน่า”“นั่นสิ คนที่นี่ไม่มีใครอยากประลองกับเขา แน่นอนว่าหากวันใดไม่มีคู่ต่อสู้อาหารพวกนั้นได้เป็นของเขาโดยทันที เจ้าเองคงพึ่งย้ายเข้ามาใหม่” สงสัยเรื่องของนางและซ่านจื่อเยวี่ยคงพูดถึงกันไม่น้อยสินะ“เห็นว่าเป็นภรรยาคนอ่อนแออย่างอาเหยียนหรอกนะข้าถึงเตือน” นางส่ายหัวให้คนพวกนั้นไม่คิดโต้เถียง ยืนฟังคนประกาศเรียกบุรุษที่ชื่อกู่หยางด้วยเสียงชื่นชม ผู้คนต่างปรบมือให้เขา ชายที่ตัวโตดั่งควายป่ายืนอยู่ท่ามกลาง

บรรยากาศยามเช้าที่แสนสดใส วันนี้ซูจิ่นเหยาตื่นมาพร้อมความสดขื่น เมื่อวานหลังกลับมาจากตลาดนางต้องรีบเข้าป่าไปตัดต้นไผ่เอามาทำเล้าไก่เล็กๆ ก่อนจะนำตะกร้าพร้อมฟางออกมาจัดเตรียมให้แม่ไก่ฟัก การเลี้ยงแบบนี้คนสมัยนี้ไม่ทำกัน แต่สำหรับนางนั้นคิดว่ามันดูแลง่ายกว่าปล่อยให้หากินเองและตามเก็บไข่ หลังจากจัดการไก่ไข่เสร็จก็ค่ำมืดนางรีบเข้าครัวทำอะไรง่ายๆกินก่อนจะรีบเข้านอนเพื่อตื่นเช้ามาทำแปลงผัก บางทีซ่านจื่อเยวี่ยก็นึกทึ่ง นางเอาพลังมาจากไหนเยอะแยะ ทุกอย่างที่นางทำล้วนแปลกใหม่ และดูเป็นคนเอาการเอางานจนเขาเองกระดากอาย แม้อยากช่วยแต่ร่างกายกลับไม่เอื้ออำนวยสักนิด“ข้าทำเสียงดังหรือ” ในขณะที่นางแยกประเภทเสบียงจู่ๆเขาก็ค้ำไม้เท้าเดินออกมา“ไม่หรอก ข้าแค่อยากช่วยเจ้าทำแปลงผัก” เขาเอ่ยด้วยใบหน้านิ่งๆจากนั้นจึงเดินไปล้างหน้าแปรงฟันแบบที่นางเคยยื่นให้เขา1อัน มันไม่ใช่ไม้ซี่เล็กๆแบบที่เขาเคยแปรง แปรงที่นางมอบให้นั้นมีขนอ่อนนุ่ม แปลกจริงๆ นางมีของวิเศษเต็มไปหมด!!“อย่าลำบากเลยหน่า ท่านยังไม่หายดี เรื่องนั้นให้เป็นหน้าที่ข้า อย่างไรช่วงนี้ก็ยังปลูกข้าวไม่ได้ เพราะน้ำมีน้อยเกินไปยิ่งเป็นปลายฤดูฝนเช่นนี้ ข

หลังจากโดนซูจิ่นเหยาบังคับให้ดื่มชาสาบานเป็นสหาย ตอนนี้นางออกไปจัดการเก็บฟืนที่ชายป่าหลังบ้าน โดยมีเขายืนมองอยู่ไกลๆ พึบ! เหยี่ยวตัวนึงบินมาเกาะที่แขนเขาพร้อมจดหมายฉบับเล็ก ส่วนตัวเขานั้นแนบจดหมายกลับไปเช่นกัน ใจความในจดหมายเขามีเพียงสั้นๆ~ใช้ชีวิตเรียบง่ายกับนาง~ ทันทีที่ผูกเชือกเสร็จลูบหัว2ครั้งเหยี่ยวตัวใหญ่ก็บินออกไปทันที ส่วนจดหมายที่เขาได้รับมา ตัวเขาเองไม่ได้เปิดอ่านแต่เก็บมันเข้าอกเสื้อ“หากข้าหายไป แล้วเจ้าจะใช้ชีวิตที่นี่ได้คนเดียวหรือ” สายตาคมหันมองรอบๆบ้านก่อนถอนหายใจ“ข้าต้องเริ่มต้นทำอะไรบางอย่าง!“ผ่านมาราวๆสามเดือนกับการมาอยู่ที่นี่ โลกที่แปลกใหม่สำหรับซูจิ่นเหยา บางวันก็เหงา บางวันก็สนุกสนาน อยู่ที่นี่นางไม่อดอยาก ทั้งยังเริ่มปรึกษากับซ่านจื่อเยวี่ยได้ในทุกเรื่อง เป็นเพื่อนคู่คิด และฝึกวรยุทธกับเขาตามที่ตกลงกันหลังจากจัดเตรียมข้าวของเพื่อต้อนรับหน้าหนาว ผักที่ปลูกไว้เริ่มเห็นผล หากมีสองมือนี้นางไม่เคยกลัวสิ่งใดอยู่แล้ว“เหตุใดจึงอยากให้ข้าพันผ้านี่ต่อ” เขามองนางที่ก้มลงไปพันผ้าที่ขาและดามไม้ให้เหมือนเดิม แม้บาดแผลจะหายจนเป็นปกติแล้วแต่นางก็ยังใช้ชีวิตเช่นเขาบาดเจ็บ

ตลอดทั้งคืนนั้นเขาไม่ได้กลับไปนอนที่นอนตัวเอง เลือกที่จะตีมึนนอนเคียงข้างนาง คนที่ง่วงจัดเอ่ยไล่เขาจนเผลอหลับ“หากข้า…หายไปจริงๆ แล้วเจ้าติดอยู่ที่นี่ เจ้าจะใช้ชีวิตต่อไปเช่นไร” ไม่ใช่ว่าเขาไม่กังวล แน่นอนว่า ความกังวลเกาะกินจิตใจจนไม่เป็นอันทำอะไร แต่เพราะเขาถูกฝึกให้อยู่กับความทรมานมาหลายครั้ง เขาเองคิดว่า ก่อนจากไปอาจจะต้องหาที่ที่ปลอดภัยให้นางอยู่เช้าวันนี้ซูจิ่นเหยาเลือกตื่นตั้งแต่เช้ามืด หลังจากนอนหลับพักสมองเต็มที่ ตอนนี้นางคิดหาวิธีดีๆออกแล้ว แม้รอบบ้านจะมีกับดักที่ซ่านจื่อเยวี่ยจัดการไว้ก่อนหน้า แต่นางคิดว่า…นักฆ่าพวกนั้นนอกจากฝีมือดีแล้ว ต้องมีความรอบครอบไม่น้อย“ระบบ น้ำมันหมูหรือน้ำมันยางมะตอยอุ่นดี สำหรับดักมนุษย์ที่จะปีนขึ้นมาทุบหลังคาบ้านข้า” เมื่อไม่มีใครให้ปรึกษา นางเลือกจะปรึกษาระบบแทน“แน่นอนน้ำมันยางมะตอยอุ่นเป็นตัวทำลายล้างและที่สำคัญมันล้างไม่ออก” ซูจิ่นเหยาฉีกยิ้มกว้าง“เช่นนั้น เจ้าก็เตรียมออกมาสัก20ถุง ถุงละ1กิโล พร้อมด้วยเชือกชักลอก และที่สำคัญ เข็มสำหรับเจาะรู!!” เพียงพริบตาเดียวของทุกอย่างลงมากองตรงหน้า“ระบบป้องกันข้าด้วย” ร่างเล็กปีนขึ้นบนหลังคาได้อย่างท