ทะลุมิติไปดูแลสามีพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

“ข้าต่างหากที่เป็นผู้ล่า และวันนี้มันหมดเวลาของเจ้าแล้ว“ ร่างสูงใหญ่สวมชุดแม่ทัพเต็มตัวหยิบตราประทับออกมาจากอก เดินตรงเข้าไปหาเล่อหยางด้วยฝีเท้าที่มั่นคง”เจ้าไม่ได้พิการ! เจ้าหลอกข้า! เหยียนโจว…เจ้าคนหลอกลวง!!” เสียงแห่งความโกรธแค้นถูกเค้นออกมาจากลำคอของเล่อหยาง แม้อยากขยับแค่ไหนแต่ตอนนี้ น้ำมันยางมะตอยกำลังแห้ง เพราะพื้นที่มีแต่น้ำแข็ง ทำมันแห้งได้ง่ายดาย เขาไม่สามารถขยับตัวได้อีกแล้ว“แม้องค์รัชทายาทจะถูกใส่ร้าย แต่ตราประทับที่เจ้าต้องการกลับยังอยู่ในมือของคนไร้ประโยชน์เช่นข้า เช่นนั้นสิ่งที่เจ้าควรรู้ก่อนตาย คนของข้ากำลังเผาจวนที่มีบรรดาเมียรักของเจ้าที่เมืองลั่ว และข้า…จะขึ้นเป็นแม่ทัพใช้เมืองลั่วที่เจ้าฝันว่าจะได้ครอบครองมาเป็น…ของข้า“ ฉึบ! ดาบเดียวเท่านั้นที่เขาจะใช้ปลิดชีพคนชั่ว ร่างใหญ่ที่ไม่ทันกระพิบตากระตุกเกร็งก่อนคุกเข่าลงตรงหน้าเขา ปราศจากลมหายใจทหารหลายคนเริ่มดิ้นรนให้มีชีวิตรอด ฉึบ ฉึบ ฟิ้ว ฉึบ”ฮึก/อึก/ อ๊ากกก/“แต่ไม่ทันได้ขยับ ปลายคมมีดที่ไร้ความปรานีตัดลมหายใจพวกเขาหายไปในดาบเดียวไม่มีโอกาสให้ร้องขอชีวิต ที่ใครเขาลือกันว่า แม่ทัพน้อยเกาเหยียนโจวไร้หัวใจมันเป็นเช่น

“เอามันออกมา!!”ตุ๊บ ร่างหนาของบุรุษผู้นึงถูกหิ้วปีกมาทิ้งไว้ตรงหน้าเขา ดวงตาดุคมเบิกตากว้าง“ฟู่กุ่ย!!” ซูจิ่นเหยาหันมองด้วยความตกใจ นี่ไม่ใช่ทหารคู่ใจของเขาหรือ เหตุใดเลือดจึงท่วมตัวเช่นนั้น”ท่านแม่ทัพท่านหนีไปอย่าได้ห่วงชีวิตข้า คนของเรานัดรวมพลทีี่เมืองลั่ว ถูกพวกเขาดักเล่นงาน!“ คนที่บาดเจ็บแม้เลือดท่วมตัวแต่ยังพยายามบอก“ข้ารอดเจ้าก็รอดต่อให้เหลือเพียงเจ้าและข้า…ชาวบ้านก็ต้องปลอดภัย“ พูดแค่นั้นแต่เหมือนคำมั่นสัญญา ร่างใครบางคนพุ่งตรงมาเป็นเขาที่รับคมดาบนั้นได้ทัน ส่วนนางนั้นตวัดปลายดาบเพียงนิดเดียวก็ความคมของมันพรากลมหายใจอีกฝั่งไปทันที”หากเจ้าอวดเก่งเช่นนี้ เรามาดูกัน ฆ่า!!” เท่านั้นคนพวกนั้นพุ่งตรงเข้ามาดั่งผีห่าที่หมายเอาชีวิต “อย่าต่อกร หาจุดตายฟันลงไปเพียงดาบเดียว อย่าได้ลังเล” นางพยักหน้าตามที่เขาบอก ปลายดาบที่นางถือพรากลมหายใจใครไปอีกหลายคน บาดแผลมีบ้างแต่นางทนได้“เจ้ามาอยู่ทางนี้” จังหว่ะที่อีกฝั่งบางตาลงนางดึงร่างฟู่กุ่ยที่บาดเจ็บหนักออกมาจากหลังต้นไม้ที่เขาคลานไปหลบเพื่อให้อยู่ในที่ปลอดภัย“ช่วยท่านแม่ทัพด้วยขอรับฮูหยิน” นางพยักหน้าก่อนทิ้งมีดสั้นไว้นับยี่สิบเล่ม“ข

คำพูดของเขายิ่งทำนางกอดรัดร่างสูงใหญ่แน่นขึ้น“หากข้าอายุเพียงห้าหนาว ข้าจะลงไปดีดดิ้นที่พื้น ขอร้องให้ท่านไม่ไปและหนีไปซ่อนตัวกับข้าที่ปลอดภัย” คำพูดนี้ทำเขาตื้นตันใจไม่น้อย “โชคดีจริงๆที่ชีวิตนี้ได้เจอเจ้า ได้กอดเจ้า ได้จูบเจ้าแบบนี้ จิ่นเหยา…แม้ข้าไม่รู้ว่าเมืองเดิมของเจ้าเป็นเช่นไรแต่ข้ามั่นใจว่าดีกว่าที่นี่แน่นอน หากเจอท่านอาจารย์ ช่วยบอกให้เขาช่วยเจ้าภาวนาเถอะนะ ข้าจะได้สบายใจ” แผ่นทอง เครื่องทองพระราชทานมีการประทับตราราชวงศ์ถูกเขาหยิบออกมาจากอก ทั้งยังใส่ถุงผ้าอย่างดีให้นาง ตราประทับประจำตระกูลและตราประทับอันเดิมของบิดาเขามอบให้นางทั้งหมด “ของพวกนี้หากมีประโยชน์กับเจ้าข้าก็หมดห่วง” “อาเหยียนสิ่งเดียวที่ข้าจะขอ ท่าน…ช่วยปลอดภัยกลับมาได้หรือไม่ แม้ชีวิตนี้ข้ามีโอกาสได้เข้ามาช่วยท่านแล้ว ข้า…อยากให้ท่านใช้ของวิเศษพวกนี้ ปกป้องชีวิตท่าน” นางมันใจว่าสมุนไพรและน้ำพุวิญญาณจะช่วยให้เข้ารอด หากภารกิจที่เข้ามาในนี้ เพื่อช่วยคนที่ทำคุณเพื่อแผ่นดินเช่นซ่านจื่อเยวี่ยให้รอดพ้นจากความตาย นางยินดีจะไม่เจอรักแท้อีกเลยตลอดชีวิต“ข้ารับปาก รับปากเจ้าผู้เดียว”บุรุษร่างสูงใหญ่สวมชุดแม่ทัพจนเต็ม

แม้คนอื่นจะยังงงๆแต่นางกลับแย้มยิ้มออกมา“เพียงพอแน่นอนเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้เราต้องจัดการสำนักคุนหลุนเสียก่อน” เท่านั้นทุกคนรีบพยักหน้าขันแข็ง ก่อนจะมารวมตัวกันอยู่ที่หมู่บ้านชายป่ารอคนที่จะมาช่วยเพิ่ม“บางทีรอโจมตีไปทีละที่อาจไม่ทันการ ข้าว่า…เราต้องวางแผนใหม่” ตราบใดที่ระบบยังไม่รายงานว่าเขาบาดเจ็บหรือตาย นางคิดว่าเขาเอาตัวรอดได้พอสมควร“ชาวบ้านหลังเขาที่อาจารย์ไปเจรจา ตกลงจะเข้าร่วมขอรับ” นางพยักหน้ายินดี “เช่นนั้นเด็กและสตรีให้อยู่ที่นี่ก่อน หากจัดการที่คุนหลุนได้ ค่อยจัดแจงที่ทาง ข้าจะไปโจมตีที่เมืองลั่ว พาเชลยศึกออกมากับเราและนำเสบียงออกมาให้ได้มากที่สุด ฟู่กุ่ยเจ้าบาดเจ็บรับหน้าที่ดูแลทุกคนไป“ นางเตรียมอาวุธมากมายนำมาจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบให้ได้เลือกใช้ ก่อนจะเดินไปหาอาจารย์ม่อเยวี่ยที่ใต้ต้นไม้ใหญ่”ท่านตาข้าคิดว่าจะลงมือกับเมืองลั่วในสองวันนี้เจ้าค่ะ ตั้งใจจะไปซุ่มดูกำลังพลตั้งแต่คืนนี้เลย ที่นี่ให้ศิษย์ที่มีกำลังจัดการ ข้าพาชาวบ้านกวงไปไม่กี่คนก็เพียงพอ“ ชายชราพยักหน้าก่อนหลับตาลงนับลูกปะคำเพียงอึดใจเดียว”อีกสองคืนเหมาะสมแล้ว จำเอาไว้ว่าเมื่อเจอเชลยศึกให้ออกมาพร้อมกันอย่าแตก

ขาแกร่งชะงักงัน“ท่านรู้เรื่องนี้หรือขอรับ” ครานี้เขาหันหน้ากลับมาเต็มตัว ชายชราที่หนวดเครารุงรังพยักหน้าช้าๆ“หากไม่มีนางแล้วชีวิตข้าจะมีประโยชน์อะไร ข้ารอคอยนางมานานเท่าไหร่หากอาจารย์รู้ต้องเห็นใจข้าหรือไม่ นางมาที่นี่เพื่อเสียสละชีวิตตนเองงั้นหรือขอรับ ข้า…ปล่อยนางไปไม่ได้จริงๆ” แววตาแน่วแน่ของเขาพร้อมที่จะสละชีพหากทำให้นางมีชีวิตอยู่ต่อได้และไม่ยากลำบาก“เห้อ…ความรักหนุ่มสาว คนแก่ๆอย่างข้าคงจะดันทุรังห้ามไม่ไหว” ห่อผ้าผือเล็กขนาดเท่าฝ่ามือถูกยื่นให้เขา“เก็บไว้อย่าเปิดออกมาเชียว หากมั่นใจว่าเจ้ามีชีวิตรอดแน่ๆค่อยหยิบมันออกมาเปิด ไปเถอะไปจัดการพวกหนักแผ่นดินให้ราบคราบ แต่ว่าหลังจากเจ้าเดินออกไปปากถ้ำนี้จะปิดผนึกทันที…เกาเหยียนโจว อย่าหาว่าข้าใจร้ายเลย ทุกสิ่งล้วนเป็นไปตามกรรม“ เขาพยักหน้าก่อนคุกเข่าลงคำนับ ”บุญคุณนี้ศิษย์จะไม่ลืมขอรับ กวนซีซี ฟู่กุ่ย คุ้มกันองค์รัชทายาท จากนี้จนกว่าจะรุ่งอรุณฟ้าใหม่หากข้าไม่กลับมา ดูแลพระองค์เท่าชีวิต!!“”ขอรับ/ขอรับ ท่านแม่ทัพ!“ เหล่าทหารและศิษย์ร่วมสาบารรวมถึงชาวบ้านต่างมีน้ำตา แม้รู้ว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกันแต่ความแน่วแน่ของท่านแม่ท