All Chapters of ตัวประกอบอย่างข้า ขอลาออกจากการเป็นภรรยาของท่านโหว: Chapter 1 - Chapter 10

แสงตะวันยามสายทอดผ่านฉากกั้นไม้สะท้อนเงาของใบไผ่ที่ไหวระริกอยู่ริมหน้าต่าง ภายในห้องนอนใหญ่ของจวนหนิงหย่วนโหวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของชาหลงจิ่งชั้นดี ผสมผสานกับกลิ่นเปลือกส้มที่ถูกจุดเผาในกระถางกำยาน บนเตียงไม้แกะสลักลวดลายมงคล สตรีผู้หนึ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตาหงส์ที่เคยหม่นหมองกะพริบขึ้นลงรับแสงสว่างที่แยงตา ก่อนที่คิ้วเรียวจะขมวดเข้าหากันแน่น ความปวดร้าวแล่นริ้วขึ้นมาในหัวราวกับถูกเข็มนับพันทิ่มแทง พร้อมกับความทรงจำมากมายที่หลั่งไหลเข้ามาหลี่มู่หรงยกมือขึ้นนวดขมับตนเอง นางสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามตั้งสติกับสิ่งที่เกิดขึ้นนางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ ฮูหยินจวนหนิงหย่วนโหว นามว่าหลี่มู่หรง ซึ่งมีชื่อและแซ่เดียวกันกับนางในชาติก่อน ทว่าชะตากรรมกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ในขณะที่หลี่มู่หรงคนเดิมเป็นถึงนักบริหารจัดการมือทองผู้หยิบจับสิ่งใดก็เป็นเงินเป็นทอง ทว่าหลี่มู่หรงในโลกนี้กลับเป็นเพียงสตรีหัวอ่อนที่บิดามารดายัดเยียดให้แต่งงานกับ เซี่ยอวิ๋นเจิง แม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพฉีหลินและผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์หนิงหย่วนโหวหากเป็นเพียงการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ทั่วไปก็คงไม่น่าตกใจมา

แสงตะวันในยามเช้าขับไล่ความมืดมิดของราตรีไปจนสิ้น ทว่าความหงุดหงิดในใจของหลี่มู่หรงกลับยังคงสว่างดุจคบเพลิงที่พร้อมแผดเผาทุกสิ่ง หลี่มู่หลงนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง ปล่อยให้จวี๋หว่านสางผมยาวสลวยให้อย่างเบามือ นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ก้อนหินเดินได้อย่างเซี่ยอวิ๋นเจิงแสร้งทำเป็นฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ซ้ำยังปัดหนังสือหย่าของนางทิ้งราวกับเป็นเพียงเศษกระดาษเปื้อนฝุ่น ยิ่งคิดไฟโทสะก็ยิ่งลุกโชน ในเมื่อพูดจากันด้วยเหตุผลแล้วไม่รู้ความ ขืนดึงดันขอหย่าต่อไป เขาก็คงหาทางบ่ายเบี่ยงด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดิม นางไม่ยอมจนมุมเพียงแค่นี้ หากวิธีปัญญาชนใช้ไม่ได้ผล ก็ต้องงัดวิชามารขึ้นมาสู้! บุรุษล้วนชื่นชอบสตรีที่อ่อนหวาน ว่านอนสอนง่าย และรู้จักประหยัดมัธยัสถ์ ดูแลจวนให้รุ่งเรือง หากนางพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ ทำตัวเป็นฮูหยินผู้ล้างผลาญ จองหองพองขน และไร้กิริยามารยาท วันทั้งวันเอาแต่ผลาญเงินทองจนจวนโหวแทบสิ้นเนื้อประดาตัว ต่อให้เซี่ยอวิ๋นเจิงจะใจกว้างดั่งแม่น้ำ เขาก็ต้องมีวันหมดความอดทนและโยนหนังสือหย่าใส่หน้านางอย่างแน่นอน! "จวี๋หว่าน" หลี่มู่หรงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตาหงส์กลับทอปร

แสงแดดในยามเช้าทอประกายสาดส่องลงมากระทบกระเบื้องหลังคาบนหลังคาจวนหนิงหย่วนโหว ทว่าความแจ่มใสของทิวทัศน์ภายนอกกลับสวนทางกับอารมณ์ขุ่นมัวของสตรีผู้เป็นนายหญิงแห่งเรือนอวิ๋นลั่วอย่างสิ้นเชิงหลี่มู่หรงนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนตั่งไม้ตัวใหม่ที่เพิ่งใช้เงินซื้อมาเมื่อวานซืน นางสวมชุดผ้าไหมสีกลีบบัว ขอบแขนเสื้อปักดิ้นเงินเป็นลวดลายบุปผาพลิ้วไหว เรือนผมสีหมึกถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีต ปักด้วยปิ่นระย้าทองคำประดับมุกเม็ดงาม ทุกกระเบียดนิ้วล้วนแสดงออกถึงความมั่งคั่งและฐานะอันสูงส่งของฮูหยินเอกจวนหนิงหย่วนโหว ทว่าดวงตาหงส์คู่นั้นกลับฉายแววหงุดหงิดงุ่นง่านจนบ่าวไพร่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง"ฮูหยินเจ้าคะ ชาหลงจิ่งต้มเสร็จแล้วเจ้าค่ะ"จวี๋หว่าน สาวใช้คนสนิทก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวัง สองมือยกถาดไม้ประคองป้านชาดินเผาใบเล็กพร้อมถ้วยเคลือบสีหยก ควันสีขาวลอยกรุ่นพัดพากลิ่นหอมสดชื่นของยอดชาเขียวให้กระจายไปทั่วบริเวณห้อง กลิ่นหอมอันคุ้นเคยนี้ช่วยเจือจางความอึดอัดลงได้บ้าง ทว่าก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้นหลี่มู่หรงรับถ้วยชามาถือไว้ ไอร้อนที่แผ่ซ่านออกมา ทำให้นางต้องเป่าเบาๆ ก่อนจะจิบลงคอ รสชาติฝาดเฝื่อนที่ปลายลิ

เสียงไก่ขันแว่วมาจากที่ไกลๆ ท้องฟ้าเพิ่งจะทอแสงสีทองอ่อน ทว่าภายในเรือนอวิ๋นลั่วกลับมีความเคลื่อนไหวตั้งแต่ยามเหม่าหลี่มู่หรงนั่งหลับตาพริ้มอยู่หน้าคันฉ่อง ปล่อยให้จวี๋หว่านสางผมและเกล้ามวยผมให้อย่างเบามือ วันนี้นางมิได้สวมชุดสีสันฉูดฉาดดั่งเช่นทุกวัน ทว่าเลือกสวมชุดผ้าไหมสีฟ้าอมเทาที่ทะมัดทะแมงขึ้น แขนเสื้อถูกรวบให้กระชับเพื่อความสะดวกในการขยับเขยื้อน เรือนผมเกล้าเพียงครึ่งศีรษะปักด้วยปิ่นหยกขาวเรียบง่าย ไร้ซึ่งเครื่องประดับระย้าให้รุ่มร่าม"ฮูหยินเจ้าคะ ท่านโหวช่างใจร้ายนัก ให้ท่านไปตรวจบัญชีที่ค่ายทหาร สถานที่เช่นนั้นมีแต่บุรุษหยาบกระด้างและกลิ่นเหงื่อไคล สตรีสูงศักดิ์เช่นท่านจะทนได้อย่างไรเจ้าคะ" จวี๋หว่านบ่นกระปอดกระแปดขณะจัดคอเสื้อให้ผู้เป็นนายหลี่มู่หรงลืมตาขึ้น ดวงตาหงส์ทอประกายเด็ดเดี่ยว "ใจร้ายแล้วอย่างไร ข้าหาได้สนใจไม่ ในเมื่อเขากล้าท้าทาย ข้าก็กล้ารับคำท้า ขอเพียงทำงานนี้สำเร็จ ข้าก็จะได้หนังสือหย่ามาครอง ถึงเวลานั้นต่อให้ต้องนั่งทำงานกลางดงโจร ข้าก็จะยอมทำ!"นางลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองสมุดบัญชีกองโตที่บ่าวไพร่ช่วยกันบรรจุลงในหีบไม้ "ไปกันเถิด อย่าให้ท่านแม่ทัพใหญ่ต้องรอ

สายลมยามอู่พัดผ่านทิวไผ่เขียวหลังเรือนอวิ๋นลั่ว เสียงใบไผ่เสียดสีกันดังกราวราวกับเสียงกระซิบของเกลียวคลื่น กลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาที่เริ่มผลิบานโชยมาตามสายลม ผสมผสานกับกลิ่นชาหลงจิ่งที่ถูกต้มจนได้ที่ บรรยากาศภายในจวนหนิงหย่วนโหววันนี้ดูสงบร่มรื่นยิ่งนัก ทว่าความสงบนั้นกลับเป็นเพียงคลื่นใต้น้ำที่รอเวลาปะทุหลังจากที่หลี่มู่หรงได้แสดงฝีมือตรวจสอบบัญชีและจับตัวคนทุจริตอย่างเถ้าแก่เฉียนได้คาหนังคาเขาที่ค่ายทหารกองทัพฉีหลิน ชื่อเสียงความเก่งกาจของฮูหยินโหวก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งกองทัพ เหล่าทหารที่เคยเคลือบแคลงสงสัยในตัวสตรีที่เอาแต่เก็บตัวในห้องหอ ต่างพากันเปลี่ยนมุมมองและให้ความเคารพยำเกรงนางมากขึ้น ทว่าสำหรับหลี่มู่หรงแล้ว ชื่อเสียงเกียรติยศเหล่านั้นหาได้มีค่าอันใดไม่ สิ่งเดียวที่นางปรารถนาคือการสะสางบัญชีให้ครบทุกร้าน เพื่อแลกกับหนังสือหย่าจากบุรุษหน้าหนาผู้นั้นต่างหากวันนี้หลี่มู่หรงอ้างว่าปวดศีรษะ จึงขอพักผ่อนอยู่ที่เรือนอวิ๋นลั่วไม่ได้ติดตามเซี่ยอวิ๋นเจิงไปยังค่ายทหาร นางสวมชุดผ้าไหมสีขาวปักลวดลายดอกเหมยสีแดงชาดที่ชายกระโปรง ขับเน้นให้ผิวพรรณดูขาวผ่องดุจหิมะแรกในฤดูเหมันต์ เรือนผมสีหมึก