جميع فصول : الفصل -الفصل 80

หลินตงหยางเก็บหีบทั้งสามใบเข้าไปในช่องเก็บของ จากนั้นก็สะกิดปลายเท้าใช้วิชาตัวเบากลับหมู่บ้านไป ทางด้านสิบสามกับสิบสี่ที่นั่งอยู่บนหลังคาจวนนายอำเภอกลับพบเข้ากับความลับของภรรยานายอำเภอเข้า เรื่องนี้ทั้งสองคนไม่รู้ว่าสมควรจะรายงานคุณชายใหญ่เช่นไรดี วันนี้ดูเหมือนว่านายอำเภอซ่งจะไม่อยู่ในจวน หากเขาอยู่ในจวนเหตุใดภรรยาของเขาถึงกล้าเอาชายชู้เข้าจวน และไม่ได้มีเพียงคนเดียว มีทั้งคนขับรถม้า และบ่าวที่ทำหน้าที่ตัดฟืนร่างใหญ่ บ่าวชายทั้งสองต่างช่วยกันปรนนิบัติภรรยาของนายอำเภออย่างถึงใจ ที่หอนางโลมในอำเภอ ซ่งเหอซีก็กำลังได้รับการเอาอกเอาใจจากนางคณิกาทั้งสองคนเช่นเดียวกัน หลังจากติดต่อคบหากับเจ้าเมืองและไปมาหาสู่กันบ่อยขึ้น ทั้งสองมักนัดแนะกันที่หอสิบบุปผาแห่งนี้เสมอ และมักจะจบลงด้วยการหลับนอนกับหญิงคณิกา ซ่งเหอซีติดใจรสสวาทที่ได้ร่วมหลับนอนกับหญิงคณิกาเหล่านี้ จนนานวันเข้าเขาไม่เคยแตะต้องภรรยาอีก นี่เป็นสาเหตุให้ภรรยาของเขามักจะเรียกบ่าวชายมาร่วมหลับนอนทุกครั้งที่สามีของนางไม่กลับจวน สิบสามกับสิบสี่เองได้แต่มองหน้ากันไปมาจากนั้นจึงตัดสินใจกลับโรงเตี๊ยมที่พวกเขา

“บ่าวไม่มีครอบครัวขอรับ บ่าวเป็นเพียงเด็กกำพร้า คุณชายไปที่ใดบ่าวก็จะไปที่นั่นด้วยขอรับ”“ดี เช่นนั้นเจ้าไปเก็บของให้เรียบร้อย พวกเราจะออกเดินทางทันทีหลังจากที่เจ้าทำงานนี้เสร็จ”“ขอรับคุณชาย บ่าวจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้”“ระวังอย่าให้ผู้ใดจับได้เล่า”“ขอรับ บ่าวจะระวัง”หลังจากนั้นไม่นานก็มีข่าวออกมาว่าเพราะนายอำเภอไปเที่ยวหอนางโลม จนทำให้ภรรยาทนเปล่าเปลี่ยวเดียวดายไม่ไหว จึงได้ร่วมหลับนอนกับบ่าวชายในเรือนไม่ซ้ำหน้าในแต่ละวัน ประหนึ่งว่าบ่าวชายในเรือนคือชายคณิกา ข่าวลือนี้แพร่กระจายออกไปเป็นวงกว้างในเวลาไม่นาน ก็มีข่าวลือที่สองตามมาติด ๆ นายอำเภอซ่งเหอซี คดโกงฉ้อราษฎร์บังหลวง ขูดรีดภาษี สมคบคิดกับต่างแคว้น โดยมีหลักฐานบางส่วนถูกโปรยลงมาจากด้านบนโรงน้ำชา แต่ไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นคนทำ ซ่งเหอซีที่กำลังกลับจากที่ทำการนายอำเภอ ระหว่างที่เขาเดินทางกลับจวน ชาวบ้านมากมายต่างชี้หน้าด่าทอ อีกทั้งยังขว้างปาสิ่งของไม่ว่าจะเป็นไข่เน่า ผักเน่า ก้อนหิน ตามแต่จะหาได้ ซ่งเหอซีไม่เข้าใจว่าชาวบ้านที่เกรงกลัวเขาในวันวานเหตุใดวันนี้ถึงได้กล้าก่อเรื่องเช่นนี้ขึ้น ไม่นานเขาก็ได้ยินชาวบ้านด่าทอสาปแช่ง และเรื่อง

“แล้วเหตุใดเจ้าไม่กลับไปอยู่กับท่านแม่กับน้องสาว ถึงอย่างไรคนในหมู่บ้านไม่เคยเห็นหน้าเจ้า เจ้าเองไม่ได้หน้าตาถอดแบบมาจากซ่งเหอซีกับนางเหยียนฟางหรู ตกลงเจ้าใช่ลูกของซ่งเหอซีหรือไม่” “ก็ไม่ใช่น่ะสิ ไม่มีอะไรปิดบังท่านได้เลยจริง ๆ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าข้าเป็นลูกของผู้ใด แต่ไม่ใช่ซ่งเหอซีแน่นอน เหยียนฟางหรูก่อนจะมาพบซ่งเหอซีนางตั้งครรภ์อ่อน ๆ อยู่แล้ว เรื่องนี้ข้าได้ยินนางคุยกับหญิงรับใช้ชรา เพื่อหาบิดาให้ข้ากับปกป้องชื่อเสียงของตนเอง นางจึงคว้าเอาซ่งเหอซีบัณฑิตที่ไร้อนาคต ฐานะยากจนและทะเยอทะยานมาเป็นสามี ท่านว่านางทำสิ่งที่โง่งมใช่หรือไม่ ตอนนี้นางยังตายด้วยน้ำมือของชายที่นางเลือกมาด้วยซ้ำ ท่านเห็นหรือไม่ ยังมีคนโง่กว่าข้า”“ข้าว่าเจ้ากลับไปอยู่กับท่านแม่เถอะ ตอนนี้เราไม่สามารถบอกความจริงท่านแม่กับน้องสาวได้ เจ้าไปกับข้าก่อน หรือจะกลับหมู่บ้านไปก่อน ข้าจะเขียนจดหมายแนะนำตัวให้เจ้า ข้าจะบอกท่านแม่ว่าข้ารับเจ้าเป็นน้องชายบุญธรรม ครอบครัวเจ้าไม่เหลือใครแล้ว ข้ามีงานต้องไปทำที่ชายแดน จึงไม่สะดวกพาเจ้าไปด้วย จึงให้เจ้ากลับมาอยู่ที่หมู่บ้านเป็นเพื่อนท่านแม่และน้องสาว เอาเช่นนี้ดีหร

“ใช่เจ้านั่นแหละอาเฟย เจ้ามีหน้าที่อาบน้ำให้เสี่ยวเฮยกับเสี่ยวไป๋แทนข้า”“ขอรับ บ่าวยินดีและเต็มใจเป็นอย่างยิ่งขอรับ”“ดีมาก เช่นนั้นไปดูห้องของพวกท่านกันก่อน”“ท่านแม่ขอรับ พี่ใหญ่ยังมีจดหมายอีกหนึ่งฉบับฝากให้ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านขอรับ”“เดี๋ยวแม่จะพาไปบ้านผู้ใหญ่บ้าน ตอนนี้เจ้าตามน้องสาวเอาข้าวของไปเก็บในห้องเสียก่อน”“ขอรับท่านแม่”ทางหมู่บ้านเจียชุนถือว่าเรียบร้อยดี หลินเหมยเจียงพาหลินเหวินหยางไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้านพร้อมกับจดหมายของหลินตงหยาง เมื่อผู้ใหญ่บ้านหลี่เจี้ยนผิงอ่านจดหมายจบ เขาเพียงบอกสองคนแม่ลูกว่าจะรีบจัดการให้เรียบร้อยทั้งเรื่องผังสกุลและทะเบียนบ้าน ให้ทั้งสองคนวางใจ มีหรือเรื่องที่ตงหยางไหว้วานมาเขาจะกล้าชักช้า ขบวนรถม้าได้วิ่งมาจนถึงค่ายทหาร เมื่อพวกเขามาถึง อี้เทียนหลงออกมารอรับพวกเขาที่ด้านหน้าค่ายทหาร พร้อมด้วยรองแม่ทัพเจียงโม่หยวน กุนซือมู่อวี้เชวียน ทหารที่ทำหน้าที่รักษาประตูค่ายทหารวันนี้ต่างก็แปลกใจมาก พวกเขาไม่ทราบว่าองครักษ์ประจำตัวท่านแม่ทัพเดินทางไปรับผู้ใดมา แต่พอจะเดาออกว่าคนผู้นี้ย่อมเป็นคนสำคัญแน่นอน หาไม่แล้วท่านแม่ทัพกับท่านรองแม่ทัพ ไหนจ

“ร้องอะไรของเจ้า เสียงหนวกหู มาขโมยอาหารของข้าแล้วยังมาร้องโวยวายใส่ข้าอีก เจ้าสัตว์หน้าขนนี่”“แว้ก แว้ก”หลินตงหยางหมดความอดทนจึงได้เก็บนกอินทรีทองเข้ากระเป๋าเก็บสัตว์เลี้ยง จากนั้นก็ป้อนอาหารของระบบ ระบบอภิบาลสัตว์เลี้ยงเปลี่ยนพญานกอินทรีให้เป็นพญานกอินทรีทองที่มีจิตวิญญาณ สามารถสื่อสารกับเจ้าของได้เช่นเดียวกันกับพวกต้าหู่ หลังจากปรับเปลี่ยนเรียบร้อยแล้ว หลินตงหยางก็ปล่อยพญาอินทรีทองออกมา“แว้ก แว้ก ข้าอยากกินเนื้อย่างอีก เร็วเข้าย่างเนื้อให้ข้า ข้าไม่ได้กินอันใดมานานมากแล้ว ตอนนี้หิวมาก หิวมาก”“ตะกละ ต่อไปนี้เจ้ามีชื่อว่า ต้าจิน เข้าใจหรือไม่”“แว้ก แว้ก ต้าจินอยากกินเนื้อย่าง”“ได้ ได้ ย่อมได้ ไม่ว่าตัวไหน ๆ ก็ลำบากข้าทั้งนั้น”หลินตงหยางยังได้ปล่อยต้าหู่กับครอบครัวพวกมันออกมาด้วย 1 เด็ก 1 นก 5 เสือกำลังนั่งล้อมวงกินเนื้อย่างกันอย่างเอร็ดอร่อย สิบสามที่มาตามหาเขาเพราะมีเรื่องมารายงาน เมื่อตามกลิ่นเนื้อย่างมาจนถึงบริเวณที่หลินตงหยางอยู่เขาก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า เด็กชายที่เพิ่งอายุ 12 นั่งย่างเนื้อ โดยมีนกอินทรีทองตัวใหญ่สูง 1 จั้ง ขนสีทองอร่ามนั่งอยู่ข้าง ๆ ยังมีพ่อเสือ