جميع فصول : الفصل -الفصل 70

วังหลวงไห่กงกงได้มารายงานผู้เป็นนายว่าคนที่เขาส่งไปตรวจสอบเรื่องกังหันวิดน้ำกลับมาแล้ว เมื่อฮ่องเต้ได้ยินเช่นนั้นก็รีบให้ไห่กงกงพาคนเข้ามา ตอนนี้เขาเพียงแค่อยากรู้ความจริงว่าสิ่งที่องค์ชายสามส่งฎีกามาเป็นเรื่องจริงหรือไม่“ฝ่าบาท คนที่ส่งออกไปกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“รีบให้เข้ามา เราอยากรู้ความจริงแทบแย่แล้ว”“พ่ะย่ะค่ะ”ไห่กงกงหันหลังออกไปจากห้องทรงพระอักษรเพื่อเรียกไป๋จิ้งอีให้เข้าไปรายงานข้อเท็จจริงที่เขาไปตรวจสอบในครั้งนี้ให้นายเหนือหัวฟัง ไป๋จิ้งอีไหนเลยจะกล้าชักช้าเขารีบเดินตามหลังไห่กงกงเข้าไปทันที“ถวาย…” ยังไม่ทันที่จะได้ทำความเคารพก็ถูกฮ่องเต้หยุดเอาไว้เสียแล้ว“ไม่ต้องมากพิธี รีบ ๆ พูดมา เป็นเรื่องจริงหรือไม่เราร้อนใจจะแย่อยู่แล้ว หากเป็นเรื่องจริงพรุ่งนี้ประชุมเช้าเราจะเล่นงานขุนนางเฒ่าพวกนั้นให้กระอักเลือดเลยคอยดู” “ทูลฝ่าบาทกระหม่อมได้เดินทางไปตรวจสอบแล้ว เป็นเรื่องจริง ในตอนที่กระหม่อมไปถึง คนจากหมู่บ้านเจียชุนได้ไปช่วยหมู่บ้านข้าง ๆ สร้างกังหันวิดน้ำและจัดการระบบน้ำในหมู่บ้านข้างเคียงด้วยพ่ะย่ะค่ะ เดิมทีกระหม่อมไม่เข้าใจการกระทำของพวกเขา แต่ดูเหมือนว่าผู้

หลินตงหยางนำกวางกลับมาถึงบ้านก็จัดการทำความสะอาด แยกชิ้นเนื้อ กระดูก เขา เส้นเอ็น ส่วนไหนใช้ทำยาเขาจะนำไปแลกเงินที่ร้านสมุนไพรเถ้าแก่เหลียง ที่เหลือยกให้ท่านแม่นำไปทำอาหารแห้งแปรรูป ส่วนหนังเขาใช้ระบบเกมฟอกและตัดเย็บเป็นรองเท้าให้น้องสาวกับท่านแม่คนละคู่ ส่วนหนังกวางที่เหลืออยู่ เขานึกถึงเด็กน้อยเป่าเอ๋อร์ที่หมู่บ้านไผ่ดำ เขาได้ทำรองเท้าคู่เล็ก ๆ สำหรับเด็ก 2-3 ขวบ เสื้อกันหนาวแบบแขนกุด ด้านในบุด้วยขนกระต่ายดูแล้วน่ารักไม่หยอก ส่วนกางเกงก็เช่นกัน เขาทำกางเกงเปิดเป้า ด้านในบุด้วยขนกระต่ายเช่นเดียวกัน เข้าชุดกับรองเท้าพอดี “ท่านแม่ หนังหมีข้าจะฟอกให้ท่านเอาไว้ปูพื้นในหน้าหนาวนะขอรับ ส่วนอุ้งเท้าหมี ท่านแม่ตุ๋นให้หมดทั้งสี่ข้าง เนื้อหมีข้าจะยกให้ท่านแม่หมด ท่านแม่ทำไหวหรือไม่ ให้ข้าไปเรียกคนมาช่วยหรือไม่ขอรับ”“แม่ทำได้ เพียงแต่เจ้าช่วยแม่หั่นชิ้นเนื้อออกเป็นชิ้น ๆ สำหรับทำเนื้อตากแห้ง เท่านี้ก็นับว่าช่วยแม่ได้มากแล้ว ส่วนเรื่องปรุงรสแม่จัดการเอง แล้วลูกจะออกเดินทางเมื่อไหร่ ลี่ฉุนกับเต๋อฟู่จะไปกับลูกด้วยหรือไม่”“ข้ายังไม่ได้บอกพวกเขาเลย ประเดี๋ยวจะไปหาพวกเขาที่บ้านหลังจ

เฟยฮุ้ยวิ่งหนีออกมาจากบ้านสาม ชั่วระยะเวลาเพียงแค่ปีกว่า ๆ เกิดอันใดกับพวกเขากันแน่ เหตุใดพวกเขาจึงได้เปลี่ยนไปมากมายขนาดนี้ ในขณะที่บ้านสามเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ แต่พวกนางกลับต้องลำบาก เงินทองขาดมือ จากเคยสุขสบายตอนนี้ลำบากถึงขั้นต้องไปทำงานในไร่นา ไม่นานชาวบ้านต่างนำเรื่องที่นางเฟยฮุ้ยไปบังคับข่มขู่ครอบครัวของซ่งเหอฉาง แต่กลับถูกซ่งลี่ฉุนไล่ออกมา ชาวบ้านต่างเตือนเหล่าบรรดาลูกสะใภ้ของตนเองอย่าได้ไปคบหากับนางเฟยฮุ้ย หาไม่แล้วจะให้ลูกชายหย่าขาดกับพวกนาง เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ ทำให้ซ่งเหอเจาเกือบจะหย่ากับนาง หากพี่ชายอย่างซ่งเหอจือไม่ห้ามเอาไว้เสียก่อน หลังจากผ่านเหตุการณ์วันนั้นมานางเฟยฮุ้ยไม่กล้าออกไปนอกบ้านอยู่หลายวัน สามีของนางจะหย่ากับนางหากนางยังไปยุ่งกับบ้านสามอีก เรื่องนี้ทำให้นางแค้นเคืองใจมากแต่ไม่สามารถทำอันใดได้ ซ่งลี่ฉุนนำเรื่องนี้ไปปรึกษากับหลินตงหยางอีกไม่นานพวกเขาจะออกเดินทางแล้ว หากไม่ตักเตือนคนพวกนี้เสียบ้าง ในยามที่พวกเขาไม่อยู่ในหมู่บ้านคนอย่างสะใภ้รองต้องมาทำความรำคาญใจให้ท่านแม่ของเขาเป็นแน่ “ข้าอยากสั่ง

“ขอรับคุณชายใหญ่”รถม้าทั้งสี่คันและม้าอีกสามตัวต่างมุ่งหน้าเดินทางไปให้ถึงที่หมาย พวกเขาจะหยุดพักกินมื้อกลางวันและให้ม้าได้หยุดพักสักชั่วยาม รถม้ามีเสบียงอาหารมากมาย ไปชายแดนครั้งนี้หลินตงหยางจะใช้ความสามารถของระบบที่เพิ่งได้มา คือการสแกนหาสิ่งมีค่าใต้พื้นดิน ไม่แน่ว่าอาจจะมีเหมืองแร่อยู่ที่ไหนสักแห่ง เมื่อมาถึงจุดพักรถม้าทั้งสี่คันสารถีทั้งสี่คนก็นำรถม้าไปจอดใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างลำธาร จากนั้นปลดม้าออกเพื่อให้ม้าได้กินน้ำและเล็มหญ้า ครั้งที่แล้วพวกเขาเดินทางผ่านมาดูเหมือนว่าลำธารสายนี้จะมีน้ำอยู่มาก แต่ครั้งนี้น้ำกลับลดระดับลงไปเกือบครึ่ง หลินตงหยางเห็นแล้วรู้สึกไม่ดี เขาไม่อยากให้เกิดภัยแล้งเพราะสงสารชาวบ้าน “คุณชายใหญ่ มื้อกลางวันจะกินอาหารที่นำมาจากบ้านหรือจะให้ไปล่าสัตว์มาเพิ่มขอรับ” สิบสาม“พวกท่านอยากกินแบบไหนย่อมได้ ตัดสินใจเองได้เลย พวกข้ากินอันใดก็ได้ทั้งนั้น”“ขอรับคุณชายใหญ่ เช่นนั้นข้าจะให้สิบเอ็ดกับสิบสองไปล่าสัตว์มาเพิ่ม เผื่อว่าพวกคุณชายอยากจะทำไก่ย่างเอาไว้กินเล่นในระหว่างเดินทาง”“ตกลง ฝากด้วยล่ะ พี่ชายลี่ฉุน เต๋อฟู่ พวกท่านจะไปล่าสัตว์ด้ว

หลินตงหยางขี่ม้านำหน้ามุ่งตรงไปยังบ้านตระกูลจงที่อยู่ตอนท้ายของหมู่บ้าน เป่าเอ๋อร์ที่วันนี้อยู่บ้านกับท่านย่าในตอนที่แม่เฒ่าจงเข้าบ้านไปทำมื้อกลางวันรอสามีและลูกชายลูกสะใภ้ที่ออกไปทำงานในแปลงนา เป่าเอ๋อร์ก็ออกมานั่งเล่นที่ลานหน้าบ้าน ในมือมีของเล่นที่หลินตงหยางทำให้เขาเมื่อครั้งนั้น เป่าเอ๋อร์เป็นเด็กว่าง่ายไม่ดื้อไม่ซน เขาจะไม่ออกไปเล่นไกลบ้าน แต่เด็กในหมู่บ้านหาได้เป็นเด็กดีเช่นเป่าเอ๋อร์ โดยเฉพาะลูกหลานบ้านหวังที่มีความขัดแย้งกันมาตลอด หวังสือโถวกับเหล่าบรรดาลูกพี่ลูกน้องสามสี่คนเดินผ่านมาเห็นเป่าเอ๋อร์นั่งเล่นอยู่คนเดียวหน้าบ้านพวกเขาจึงเข้ามาผลักและแย่งของเล่นในมือเป่าเอ๋อร์ หนำซ้ำยังทุบตีเป่าเอ๋อร์อีก หลินตงหยางมาถึงพอดีเขาเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่แรก ด้วยความโมโหเขาเกือบซัดฝ่ามือใส่เด็กเกเรพวกนี้แล้ว แต่ยังยั้งเอาไว้ได้เพราะกลัวจะพลาดไปโดนเป่าเอ๋อร์ แม่เฒ่าจงที่ทำอาหารอยู่ในครัวรีบวิ่งออกมาเมื่อได้ยินเสียงหลานชายร้องไห้จ้า“พวกเจ้าทำอันใดกัน รังแกเป่าเอ๋อร์เช่นนั้นรึ” หลินตงหยางตะคอกหวังสือโถวกับพวก“พี่ชาย พวกเขาแย่งของเล่นเป่าเอ๋อร์ขอรับ แล้วยังตีเ