All Chapters of บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน: Chapter 1 - Chapter 10

ตระกูลซ่งซ่งซิงเหยียน (เสียชีวิตแล้ว) แต่งงานกับ ฉีกุ้ยเถียนอายุ 50 มีบุตรด้วยกัน 5 คน เป็นลูกชาย 4 คนและ ลูกสาว 1 คนดังนี้ซ่งเหอจือ ลูกชายคนโต อายุ 31 แต่งงานกับ ฉางชุนอิง อายุ 30 มีบุตรด้วยกัน 3 คนดังนี้1.ซ่งซีซวน อายุ 15 ลูกชายคนโตซ่งซีห่าว อายุ 12 ลูกชายคนที่สองซ่งซิ่วซิ่ว อายุ 9 ลูกสาวคนเล็กซ่งเหอเจา ลูกชายคนที่สอง อายุ 30 แต่งงานกับเฟยฮุ้ยอายุ 29 มีบุตรด้วยกัน 3 คน ดังนี้1.ซ่งเฟยฉี อายุ 14 ลูกชายคนโต2.ซ่งเฟยอวี่ อายุ 13 ลูกชายคนที่สอง3.ซ่งเฟยหลิง อายุ 10 ลูกสาวคนเล็กซ่งเหอฉาง ลูกชายคนที่สาม อายุ 29 แต่งงานกับ ฟางซิน อายุ 27 มีบุตรด้วยกันสองคนดังนี้1.ซ่งลี่ฉุน อายุ 11 ลูกชายคนโต2.ซ่งลี่จู อายุ 6 ลูกสาวคนเล็กซ่งเหอซี ลูกชายคนที่สี่ อายุ 28 ซ่งเหอซีแต่งงานกับหลินเหมยเจียงอายุ 27 ซึ่งเป็นแม่ของพระเอก แต่หลังจากสอบได้ซิ่วไฉก็หย่าขาดกับ แม่พระเอกไปแต่งงานใหม่กับลูกสาวนายอำเภอแต่ความจริงแล้วซ่งเหอซี อยู่กินกับภรรยาใหม่นานแล้วตั้งแต่ยังไม่สอบติดซิ่วไฉ มีบุตรด้วยกันสองคน ดังนี้1 ซ่งตงหยาง หรือหลินตงหยาง อายุ 10 เป็นลูกชายคนโต2.ซ่งเหมยหลิง หรือ หลินเหมยหลิง อาย

หลินตงหยางคิดเอาไว้ว่าฉีกุ้ยเถียนจะต้องตามไประรานท่านแม่ กับน้องสาวของเขาเป็นแน่ ด้วยความเร่งรีบเด็กชายวัยสิบขวบที่ไส้ในเป็นชายหนุ่มวัย 27 ปี รีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อที่จะได้เข้าไปในป่าลึกให้มากกว่านี้ ถึงแม้ว่าแสงแดดจากดวงอาทิตย์จะเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็ไม่ทำให้หลินตงหยางถอดใจแม้แต่น้อย หากว่าวันนี้เขาไม่ได้ของที่กินได้กลับไปเกรงว่าท่านแม่และน้องสาวคงจะแย่แน่ ๆหลินตงหยางมีความมุ่งมั่นว่าจะต้องแก้แค้นให้ได้ ในใจเขาตอนนี้ อัดแน่นไปด้วยความแค้นที่มีต่อซ่งเหอซีบิดาของร่างนี้และคนตระกูลซ่ง ที่คอยทำร้ายมารดาและน้องสาวของเจ้าของร่าง ด้วยหากว่าจัดการกับพวกผีหิวโหยที่ชั่วร้ายพวกนี้ไม่ได้เกรงว่าเจ้าหนูหลินตงหยางที่ตายไปวิญญาณคงไม่มีทางสงบแน่“ขอให้เจอของที่กินได้ด้วยเถอะ แร้นแค้นจริง ๆ เลยให้ตายเถอะ ชาติที่แล้วก็ไม่เคยต้องลำบากขนาดนี้ ยังดีนะที่ตอนเป็นเด็กแอบหนีขึ้นไปเล่นบนภูเขาบ่อย ๆ เฮ้อ ตงหยางเอ๊ยตงหยางได้ชีวิตใหม่มันก็ดีอยู่หรอก แต่ทำไมจะต้องมาอยู่ในครอบครัวแบบนี้ด้วย แบบนี้เขาเรียกว่าสวรรค์ กลั่นแกล้งหรือเปล่าเนี่ย ไม่รู้ว่าป่านนี้ จะมีใครรู้หรือยังว่าเราตายแล้ว หร

หลินตงหยางวิ่งขึ้นเขามาจนถึงบริเวณที่มีเห็ดหยางตู่เกิดอยู่ เด็กชายใช้เวลาไปกว่าหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็สามารถเก็บเห็ดหยางตู่จนหมด หลินตงหยางมองดูเห็ดที่เก็บได้เต็มตะกร้าและยังมีเหลืออยู่อีกกองใหญ่ เขาลืมไปว่าตะกร้าที่เอามานั้นมีเพียงใบเดียวแต่ในเมื่อเก็บเห็ดมามากมายเช่นนี้แล้วทำได้แค่เพียงหาวิธีเอามันกลับไปทั้งหมด“แย่แล้ว เพราะความดีใจแท้ ๆ เลย ทีนี้จะเอากลับไปยังไงล่ะเนี่ย จะทิ้งเอาไว้ก็ไม่ได้เสียด้วย” หลินตงหยางกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิดหลังจากที่คิดใคร่ครวญอยู่นานสองนาน เขาก็ตัดสินใจไปตัดไม้ และเถาวัลย์เพื่อมาทำตะกร้าอย่างง่ายที่เขาพอจะทำได้ เริ่มจากตัดไม้ไผ่มาจากนั้นก็ตัดไม้ไผ่ออกเป็นท่อนยาว 5 ฉื่อ จากนั้นก็ผ่าไม้ไผ่ออกเป็นซี่เล็ก ๆ นำเถาวัลย์ที่เก็บมาผูกเข้ากับไม้ไผ่ที่ผ่าเป็นซี่เล็ก ๆ ทำไปเรื่อย ๆ จนได้แพขนาดเล็กมาหนึ่งอัน นี่คือส่วนของด้านล่างตะกร้า จากนั้นนำไม้ไผ่มามัด เข้าด้วยกันจนกลายเป็นคอกสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ขนาด กว้าง 5 ฉื่อ สูง 6 ฉื่อ จากนั้นนำแพเล็ก ๆ ที่เป็นส่วนด้านล่างของตะกร้ามาประกบเข้าด้วยกัน ใช้เถาวัลย์มัดให้แน่นหนาอีกที ก็จะได้ตะกร้าที่พิลึกพิลั่นแต่สามารถใส

“จุ๊ ๆ นี่ไม่ใช่ตงหยางกับเหมยหลิงหรอกรึ พวกเจ้าเข้ามาทำอันใดในตัวเมือง แล้วนี่นังเหมยเจียงแม่ของเจ้าไปไหนเสียแล้วล่ะ”หลินตงหยางไม่เพียงไม่ตอบแต่กลับมองหน้านางฉางซื่อเงียบ ๆ ด้วยสายตาเย็นชา วันนี้ช่างโชคไม่ดีเสียจริงดันมาเจอลูกสะใภ้ของยายแก่ฉีกุ้ยเถียนเอาเสียได้ ที่เขาไม่พูดเพราะไม่อยากต่อปากต่อคำกับนางฉางซื่อ “นี่ เป็นบ้าเป็นใบ้กันไปหมดแล้วรึ ผู้อาวุโสเช่นข้าลดตัวลงมาพูดคุยซักถามกับเด็กเหลือขออย่างพวกเจ้านับว่าดีเท่าไหร่แล้ว ในตะกร้านั่นมีอันใดอยู่ ไหนข้าขอดูหน่อยสิ”“เอามือออกไปให้พ้น อย่ามายุ่งกับข้าวของของข้า”“เอ๊ะ ไอ้เด็กนี่ ข้าเป็นป้าสะใภ้ของเจ้านะ เหตุใดถึงได้ก้าวร้าวเช่นนี้ เอามาให้ข้าดูเดี๋ยวนี้”“ข้าหาใช่หลานชายของเจ้า เจ้าเองก็หาใช่ป้าสะใภ้ของข้า ข้ามิได้แซ่ซ่ง อย่าลืมว่าข้ากับน้องสาวและท่านแม่แซ่หลิน”“เจ้า ... เจ้า เดี๋ยวนี้เจ้ากล้าพูดเช่นนี้กับข้ารึ”“เหตุใดลูกข้าถึงจะไม่กล้า ฉางชุนอิงเจ้ามายุ่งอันใดกับข้าวของของข้า ตอนนี้เจ้าอย่าลืมว่าข้าไม่ใช่สะใภ้บ้านซ่ง ลูก ๆ ของข้าหาได้แซ่ซ่ง ข้าแนะนำให้ต่างคนต่างอยู่ อย่าได้มาระรานพวกเรา ที่ผ่านมาพวกเจ้ารังแกพวกเราแม่ลูก ข้าไม่เค

การได้เกิดใหม่อีกครั้งนับว่าดีมากแล้ว แต่เขาไม่หวังว่าจะได้อะไรติดตัวมาพระเจ้าจะใจดีกับเขาขนาดนั้นเลยหรือ แต่จะว่าไป เขาก็มีความโชคดีอยู่บ้าง ในขณะที่หลินตงหยางเดินขึ้นไปบนภูเขา และหัวเราะให้กับความคิดอันไร้สาระของตัวเองอยู่นั้น ก็มีฝูงหมูป่าวิ่งมาด้วยความรวดเร็ว มันพุ่งมาทางเขา ด้วยความตกใจหลินตงหยางกระโดดหลับตาทันที แต่ดูเหมือนว่าเขาจะกระโดดสูงมากไปหน่อยทำให้ตอนนี้เขาขึ้นมาอยู่บนต้นไม้ใหญ่ หลังจากที่ฝูงหมูป่าวิ่งผ่านไปแล้ว เขาถึงได้รู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองได้ขึ้นมาอยู่บนต้นไม้แล้ว“เพ้ย ขึ้นมาได้ยังไง อาจจะเป็นเพราะว่าเราตกใจก็ได้ ว่ากันว่าคนที่ตกใจมักทำอะไรโดยไม่คาดคิดเสมอ แล้วเมื่อกี้เราจะหลับตาทำไมกัน โธ่เอ๊ย น่าจะยิงหมูป่า”ในตอนที่บ่นกับตัวเองอยู่นั้น บนต้นไม้ใหญ่ก็มีงูเหลือมขนาดใหญ่เลื้อยเข้ามาหาหลินตงหยาง และมันเลื้อยมาตรงหน้าของเขา จากนั้นก็หันมาแลบลิ้นสองแฉกของมันด้านหน้าหลินตงหยาง ด้วยความตกใจ ทำให้เขาตกลงมาจากต้นไม้ทันที และในตอนนั้นเอง ความสามารถเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ได้เริ่มปรากฏออกมา เขาไม่เพียงแต่สามารถลงมายืนบนพื้นได้ด้วยความปลอดภัย แต่เขายังค้นพบว่าเขาสามารถใช้วิชาตัวเบาได้อ