Todos los capítulos de บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน: Capítulo 81 - Capítulo 90

คนที่ตามหลินตงหยางมาแต่ทว่าโดนหลินตงหยางหลอกได้แต่เจ็บใจ เขาคิดว่าหลินตงหยางไปที่ชนเผ่าเลี้ยงม้า แต่พอเขาไปถึงกลับพบว่าไม่มีใครมาเลย เท่ากับว่าเขามาเสียเที่ยวแล้ว เมื่อสอบถามคนในเผ่าก็พบว่าไม่มีคนจากต้าโจวมาจริง ๆ เขาก็หันหลังกลับไปยังหน้าด่าน ในตอนที่เขากลับไปถึงก็พบว่าพรรคพวกของเขากำลังจะข้ามด่านไปยังชนเผ่า แต่เมื่อพรรคพวกที่เตรียมตัวจะเดินทางออกจากด่านเห็นเขากลับมา พวกเขาจึงได้รู้ว่าวันนี้พวกเขาถูกหลอกเสียแล้ว“เจ้ากลับมาทำไมรึ เกิดอันใดขึ้น”“จะอันใดเสียอีก ถูกหลอกน่ะสิ เจ้าเด็กอวดดีนั่นไม่ได้ไปที่ชนเผ่าเลี้ยงม้า ข้าตามไปติด ๆ แค่คลาดสายตานิดเดียว คนทั้งห้าคนก็หายไปแล้ว”“บัดซบ เช่นนั้นข้าพาพี่น้องของพวกเรากลับไปก่อน อยู่ที่นี่นานไม่ได้ หาไม่แล้วจะเกิดผลเสียมากกว่าผลที่ได้”“ขอโทษพวกเจ้าด้วย ครั้งหน้าข้าจะดูให้ดี”“ไม่โทษเจ้า ใครจะไปคิดว่าเจ้าเด็กนั่นเสแสร้งแกล้งทำ ดีที่พวกเราไม่หลงกล”หลินตงหยางไม่ได้สนใจว่าใครจะตามหาเขาหรือไม่ตามหาเขา หลังจากกินข้าวอิ่มเขาก็นอนหลับไปทันที คนอื่น ๆ ต่างก็นอนเช่นเดียวกับหลินตงหยางเพื่อที่จะออกไปทำภารกิจสำคัญ คืนนี้จำเป็นต้องนอนหลับพักผ่อนให้มาก ภ

เพราะชนเผ่าพวกนี้ ครั้งนี้พวกเขาจะเป็นฝ่ายลงมือก่อน ที่สำคัญ อี้เทียนหลงคิดว่าพวกเขาสามารถเอาชนะชาวซยงหนูได้ หลินตงหยางผู้ว่างงานไม่ได้สนใจว่าใครจะวางแผนออกรบเช่นไร ใครจะฝึกฝนหนักแค่ไหน หน้าที่ของเขาที่มาช่วยสอนวรยุทธ์ให้กับทหารระดับหัวหน้ากองร้อยสิ้นสุดลงแล้ว ส่วนที่ว่าหัวหน้ากองร้อยจะไปฝึกฝนทหารใต้บังคับบัญชาต่อหรือไม่นั้นเขาไม่ได้ใส่ใจ แต่ถ้าหากอยากรอดก็ต้องสามัคคีกัน คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกันถึงจะอยู่รอด วันนี้เป็นวันที่หลินตงหยางนัดกับต้าจินเอาไว้ ต้าจินจะพาหลินตงหยางไปเที่ยวหน้าผาสูงที่เป็นบ้านของต้าจิน นอกจากนี้ต้าจินยังเล่าให้ฟังว่า บนหน้าผาสูงนั้นไม่ได้มีเพียงต้าจินตัวเดียวที่อาศัยอยู่ เผ่าอินทรีทองของพวกมันล้วนแล้วแต่อาศัยอยู่ที่นั่น พ่อแม่ของต้าจิน น้องชายน้องสาว พี่น้องทุกคนล้วนแต่อาศัยอยู่บนหน้าผา หลินตงหยางเองก็อยากจะไปทำความรู้จักกับพวกเขาด้วยเช่นเดียวกัน “ตงหยาง วันนี้เจ้าจะไปที่ใดรึ” ลี่ฉุน“ข้าจะไปเที่ยวบ้านต้าจิน ท่านเองก็ตั้งใจฝึกฝนเข้าล่ะ”“ข้ารู้แล้วน่า จะไปไหนก็รีบ ๆ ไปเถอะ พวกว่างงานเช่นเจ้าอยู่ไปก็รกหูรกตา”“รกหู

หลินตงหยางเดินเข้าไปหน้าประตูทางเข้าตำหนัก ต้าจินที่เดินโยกเยกตามหลังมาก็มาชนเข้ากับหลินตงหยางพอดี ทำให้เขาเกือบจะล้ม ดีที่มือไปคว้าเอากิ่งดอกกุหลาบที่กำลังออกดอกบานสะพรั่ง แต่ทว่ากุหลาบย่อมมีหนาม มือของหลินตงหยางถูกหนามกุหลาบเกี่ยวจนเลือดไหล หลินตงหยางสะบัดมือ จากนั้นก็เอาหนามกุหลาบที่เกี่ยวมือของเขาออก“ต้าจิน เจ้าเดินเยี่ยงไรของเจ้า ไม่มองทางข้างหน้ารึ ข้าเกือบล้มหัวกระแทกพื้นแล้วไหมล่ะ นี่เห็นหรือไม่ มือข้าเป็นแผลเลย”“แว้ก ข้าขอโทษ ข้ามัวแต่มองต้นแอปเปิล”“เจ้าช่วยตะกละให้มันน้อย ๆ หน่อย”หลินตงหยางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจนหมด แล้วเดินเข้าไปในตำหนักเทียมฟ้า เมื่อมาถึงประตูทางเข้าหลินตงหยางไม่รู้ว่าจะต้องไปทดสอบที่ตรงไหน เขาใช้มือผลักประตูเข้าไปตรง ๆ ทำให้เลือดที่ไหลออกมาจากแผลที่โดนหนามเกี่ยวหยดลงประตูตำหนัก หลังจากที่ประตูดูดซับหยดเลือดไปจนหมดแล้วก็เกิดแสงสีทองสว่างเจิดจ้าขึ้นจนเขาต้องหลับตา พอแสงสีทองหายไปประตูตำหนักก็เปิดออกทันที “ทำไมประตูเปิดล่ะ ข้ายังไม่ทันได้ทำอันใดเลย” แต่หลินตงหยางไม่ได้รับรู้เลยว่าตอนที่เขาสะบัดมือเลือดของเขาได้กระเด็นไปโดนส

ทางฝั่งของต้าโจวเห็นกองทัพของชาวซยงหนูถอยทัพกลับไปพวกเขาไม่ได้เคลื่อนทัพตามไปแต่ถอยมารอดูท่าทีเช่นเดียวกัน สงครามที่ยืดเยื้อมานานนับสิบกว่าปีสมควรจะจบลงได้เสียที ทางด้านชายแดนแคว้นฉู่ เดิมทีกองทัพฉู่จะเข้าตลบหลังต้าโจวหากซยงหนูยกทัพบุกต้าโจว จากนั้นกองทัพฉู่จะคอยตลบหลังซยงหนูอีกที นี่เป็นแผนการของแคว้นฉู่แต่เดิมที่ได้วางแผนเอาไว้ แต่ตอนนี้แคว้นฉู่ได้เปลี่ยนแผนการรบเสียใหม่ หากตนเองยกทัพไปตลบหลังทั้งสองฝ่าย หากเกิดทั้งสองฝ่ายร่วมมือกันขึ้นมาเท่ากับว่าตัวเองจะต้องเสียเปรียบ เช่นนั้นแล้วทำได้เพียงรอผลแพ้ชนะระหว่างทั้งสองฝ่าย จากนั้นไม่ว่าต้าโจวจะชนะหรือไม่ แคว้นฉู่ต้องการขยายอำนาจและอาณานิคมเพิ่ม จำเป็นต้องทำสงครามกับต้าโจวเพื่อยึดเอาต้าโจวมาเป็นเมืองขึ้น ส่วนชาวซยงหนูแคว้นฉู่ไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา อี้เทียนหลงได้เตรียมพร้อมในการออกรบครั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของไพร่พล หมอทหาร ยารักษาอาการบาดเจ็บที่ได้รับการสนับสนุนจากหลินตงหยาง ส่วนซ่งลี่ฉุนกับหลี่เต๋อฟู่เองพวกเขาได้เตรียมใจเอาไว้แล้ว หากอยากรักษาแว่นแคว้นแผ่นดินเกิดเอาไว้จำเป็นต้องรักษาชีวิตตัวเองเอาไว้ให้ได้เสียก่อน

“บุกเข้าไป ไม่ว่าวันนี้ผลจะออกมาเช่นไรพวกเราถอยไม่ได้แล้ว”แม่ทัพผู้เฒ่าเจียงตอนนี้ยังไม่เข้าใจอะไรมาก แต่เมื่อเห็นว่าตอนนี้กองทัพฉู่ได้ถูกทหารต้าโจวโจมตีมาจากด้านหลัง เขาสั่งให้เปิดประตูเมืองและนำทหารออกไป ต่อสู้กับแคว้นฉู่ จากเดิมมีเทพสังหารน้อยเพียงสองคน ตอนนี้เพิ่มหลินตงหยางเข้ามา ไม่ช้าพวกเขาก็สามารถจัดการทหารแคว้นฉู่ไปมากกว่าครึ่ง หลินตงหยางโบกมือเบา ๆ หนึ่งครั้งทหารแคว้นฉู่ก็กระเด็นไปหลายร้อยคน ทั้งสามคนเป็นแนวหน้าให้ทหารทั้งสามหมื่นนายบุกทะลวงเข้าไป ด้านหน้ามีแม่ทัพผู้เฒ่าเจียงที่นำทัพ แต่เดิมแคว้นฉู่ที่คิดว่าตัวเองมีกำลังพลมากกว่าจะต้องได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้กำลังตกที่นั่งลำบาก เขาหันไปดูร่างไร้ชีวิตของทหารแคว้นฉู่ที่ตอนนี้ล้มตายลงไปเป็นจำนวนมาก เขาได้แต่กดข่มความโมโหเอาไว้ จากนั้นสั่งให้ถอยทัพ “ถอยกลับไปตั้งหลัก”“ท่านแม่ทัพ ถอยกลับไม่ได้ขอรับ ด้านหลังของพวกเรามีทัพต้าโจวกำลังบุกเข้ามา”“บัดซบ เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ไปได้ แล้วทัพต้าโจวมาจากที่ใดกัน ไม่ใช่ว่าพวกเรายกทัพมาปิดล้อมจนพวกเขาไม่สามารถเปิดประตูเมืองได้รึ”“น่าจะเป็นทัพเสริมเดินทางมาจากเมืองโจ