All Chapters of บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน: Chapter 51 - Chapter 60

ซ่งเหอฉางหลังจากที่ได้ยินข่าวจากชาวบ้านว่าพี่ชายทั้งสองคนกลับมาแล้วและมารดาของเขาได้จากไปเสียแล้ว ส่วนน้องสาวไม่รู้หนีไปที่ใด ทั้งหมดนี้เป็นเพราะน้องสี่ คนที่ท่านแม่ทั้งรักและตามใจ ไม่ว่าถูกหรือผิดท่านแม่จะเข้าข้างน้องสี่เสมอ แม้กระทั่งน้องสี่ทำเรื่องที่ไม่ถูกต้องท่านแม่ยังสนับสนุนให้เขาทำ เขาไม่รู้ว่าท่านแม่ตายเพราะป่วยหนักหรือตายเพราะสาเหตุอื่นกันแน่ แต่จะให้เขาไปสืบสาวราวเรื่องเขาย่อมไม่ทำ อะไรที่มันแล้วไปแล้วก็ให้แล้วกันไป โชคดีที่เขาฟังคำพูดลูกชายและหลานชาย หาไม่แล้วคนที่จะไม่มีที่ซุกหัวนอนเห็นทีจะเป็นเขาและลูกเมีย “ท่านพี่ คิดอันใดอยู่เจ้าคะ” สะใภ้สามกลับมาจากซักผ้าก็เห็นสามีนั่งเหม่อลอยอยู่“ข้าก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ว่าแต่เจ้าไปซักผ้ามารึ ให้ข้าช่วยตากหรือไม่”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าตากเสร็จแล้ว ท่านพี่ไม่สบายใจเรื่องที่พี่ใหญ่พี่รองพาครอบครัวกลับมาหรือเจ้าคะ”“เรื่องนี้ก็ส่วนหนึ่ง เรื่องท่านแม่ก็ส่วนหนึ่ง ส่วนเรื่องน้องสาวข้าเพียงแค่เป็นห่วงนางเท่านั้น ถึงอย่างไรนางก็เป็นน้องสาวเพียงคนเดียวที่ดีต่อข้า ไม่รู้ว่านางจะไปตกระกำลำบากอยู่ที่ใด” “ท่านพี่

วันเวลาผ่านไปนับเดือนตั้งแต่วันที่อี้เทียนหลงกลับมายังค่ายทหาร เขาได้ส่งคนไปฝึกกับหลินตงหยางครั้งละ 5 คน สลับสับเปลี่ยนกันไป ส่วนเรื่องมาที่ชายแดนหลินตงหยางรับปากว่าหากไม่มีเรื่องอันใดสำคัญในหมู่บ้านเขาจะวิ่งมาสักเที่ยวพร้อมสหายและญาติผู้พี่ เรื่องนี้ทำให้โม่หยวนยิ้มปากกว้างกันเลยทีเดียว อี้เทียนหลงหมั่นส่งจดหมายและของขวัญไปให้หลินเหมยเจียงและหลินเหมยหลิงสองแม่ลูกเสมอ บางครั้งก็ส่งตำราไปให้หลินตงหยางบ้าง หลินเหมยเจียงเองก็มักจะส่งอาหารแห้งมาให้เขาด้วยเช่นเดียวกัน อาหารที่หลินเหมยเจียงทำนั้นอร่อยมาก จนบางครั้งเขาอยากกลับไปอยู่ที่หมู่บ้านใช้ชีวิตเรียบง่ายอย่างมีความสุข แต่ตอนนี้เขาทำได้แค่คิดเท่านั้นวังหลวงหลังจากฮ่องเต้อี้เฟยหลงได้รับฎีกาจากชายแดนแต่ทว่าไม่ได้รายงานเรื่องการทหารหรือสถานการณ์ของชายแดนแต่อย่างใด แต่กลับเป็นเรื่องการจัดการระบบน้ำเพื่อบรรเทาภัยแล้ง หลังจากได้อ่านถึงวิธีการต่าง ๆ ที่อี้เทียนหลงรายงานมา หากเป็นเรื่องจริงเช่นนี้ต่อไปก็ไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำท่วมในทางใต้ของแคว้นและไม่ต้องกลัวภัยแล้งในทางเหนือเช่นเดียวกัน ราษฎรจะมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น เมื่อปากท้องอิ่มหนำ ผลผลิ

“ข้าจะไว้หน้านางทำอันใดกัน นางไม่ได้หน้าเหมือนท่านแม่ของข้าสักหน่อย เหตุใดข้าต้องไว้หน้านางด้วย นอกจากพ่นของเน่าเสียออกจากปากแล้วนางยังมีอันใดให้ข้าเคารพรึ ข้าหาใช่คนดีอันใด ในเมื่อนางอยากแส่หาเรื่องข้าก่อน ข้าย่อมตอบโต้นางกลับอยู่แล้ว ข้าไม่เคยลืมสิ่งที่พวกเขาทำเอาไว้กับครอบครัวข้าหรอกนะ ที่ข้ายังเรียกนางว่าป้าสะใภ้เป็นเพราะข้าเห็นแก่ท่านพ่อเท่านั้น เจ้าน่าจะรู้จักนิสัยท่านพ่อของข้า ลุงใหญ่ลุงรองรังแกท่านพ่อมาตั้งเท่าไหร่ พอแต่งท่านแม่ของข้ามาจนมีพวกข้า พวกเขายิ่งกดขี่พวกเรา เจ้าเองก็อย่าลืมสิ ตอนนั้นเจ้ากับอาสะใภ้ก็ถูกคนพวกนี้รังแก” “แล้วท่านจะจัดการเรื่องนี้เยี่ยงไร”“ก็ไม่จัดการอันใดทั้งนั้นละ หากมาระรานครอบครัวข้า ข้าจะไปถอนเสาเรือนของพวกเขาออกวันละต้น ๆ ดูสิพวกเขายังจะกล้าอีกหรือไม่ นอกจากหมู่บ้านของเราแล้วพวกเขายังจะมีที่ใดให้ย้ายไปอีก”“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ซ่งลี่ฉุนเอ๋ยซ่งลี่ฉุน ข้าก็นึกว่าเจ้าจะไปทุบตีพวกเขา ที่ไหนได้แค่ไปถอนเสาเรือน เช่นนั้นถึงเวลานั้นเจ้าอย่าลืมเรียกข้านะ ข้าจะไปช่วย” หลี่เต๋อฟู่“พอเถอะน่า ท่านอย่าไปอารมณ์เสียเพราะนางเลย พอถึงเวลานั

“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดภูเขาลูกนี้จึงมีชื่อว่าถวนซาน”“ไม่รู้ขอรับ”“เพราะเทพธิดาลงมาเกิดพ่อแม่ตั้งชื่อให้ว่า ถวนถวน น่ะสิ”“เช่นนี้ก็ได้หรือขอรับ แล้วท่านลุงหูคิดว่าเรื่องเล่านี้เป็นเรื่องจริงหรือเป็นเพียงตำนานขอรับ” หลินตงหยาง“ข้าเองก็ไม่รู้ ปู่ย่าตาทวดเล่ามาแบบนี้ ข้าไม่ใช่เทพเซียนเสียหน่อยจะได้หยั่งรู้ได้ว่าเรื่องไหนจริงเรื่องไหนไม่จริง”“ข้าก็แค่สงสัย เหตุใดท่านถึงต้องโมโหข้าด้วยเล่า” หลินตงหยางทำตาปริบ ๆ“เอาละ ๆ บนภูเขาแห่งนี้ไม่ได้มีสัตว์ป่าดุร้ายอันใด เพราะสัตว์ป่าดุร้ายจะอยู่ภูเขาอีกด้านที่เรียกว่าภูเขาต้าถวน พวกเจ้าสบายใจได้ เช่นนั้นก็เริ่มไปวางกับดักกันก่อน เผื่อจะได้ไก่ฟ้าไปทำไก่ย่างกิน”“ขอรับท่านลุงหู” ทั้งสามคนรีบนำกับดักไปวางเอาไว้ตามจุดต่าง ๆ และเดินต่อไปจนถึงสันเขา จากนั้นก็ย้อนกลับลงมาเก็บกับดักเพื่อลงจากภูเขา แต่เมื่อเดินมาถึงหมู่บ้าน ซ่งลี่ฉุนกลับพบเจอคนที่ไม่คาดคิดว่าจะเจอที่นี่ หลินตงหยางเองก็แปลกใจไม่น้อย ทั้งสามคนยืนประจันหน้ากัน ต่างคนต่างตกตะลึงอยู่นานสองนานซ่งลี่ฉุนยืนมองหน้าหญิงสาวในความทรงจำ หลินตงหยางเองตอนแรกจำนางไม่ได้ แต่พอนึกดี ๆ ก็จำได้ในที่ส

หลังจากที่ซ่งลี่ฉุนกลับถึงบ้านเขาก็รีบไปเล่าเรื่องราวให้ซ่งเหอฉางผู้เป็นบิดาฟัง หลังจากฟังสิ่งที่บุตรชายเล่าจบเขาทั้งดีใจทั้งเสียใจ มากกว่านั้นคือความรู้สึกโกรธเคืองพี่ชายกับน้องชายของตัวเองที่ตามืดบอดจนทำร้ายคนในครอบครัวของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้สึกรู้สา ซ่งเหอฉางไม่เข้าใจว่าเหตุใดคนที่ร่ำเรียนเขียนอ่านมานานปีถึงได้ไม่แยกแยะผิดถูก ซ้ำยังเห็นผิดเป็นชอบ นับว่าโชคดีที่น้องสาวรอดมาได้อย่างหวุดหวิด นับว่าสวรรค์ยังเมตตาที่ได้พบคนดีเช่นน้องเขย เมื่อได้รับข่าวของน้องสาวได้รู้ว่านางปลอดภัยดีและมีสามีที่ดี เท่านี้เขาก็พอใจแล้ว “ต่อไปนี้ข้ากับคนบ้านเก่าไม่เกี่ยวข้องกันอีก ต่างคนต่างอยู่ดังเช่นน้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง”“ขอรับท่านพ่อ แล้วท่านพ่อจะไปเยี่ยมท่านอาวันไหนหรือขอรับ”“หรือเจ้าว่าพ่อควรจะไปพรุ่งนี้ดี ไม่ได้การแล้ว พ่อจะไปปรึกษาแม่เจ้าก่อนจะได้เตรียมของไปฝากนางมากหน่อย ใช่แล้วนางชอบกินอาหารที่แม่เจ้าทำที่สุด เช่นนั้นให้ท่านแม่ของเจ้าทำอาหารไปให้นางดีหรือไม่”“ท่านพ่อขอรับ ข้าว่าท่านเตรียมข้าวปลาอาหารเนื้อสัตว์ไปให้มากหน่อย ค่อยให้ท่านแม่ไปทำอาหารที่บ้านท่านอาเถอะขอ