جميع فصول : الفصل -الفصل 110

เซียวอวิ๋นเทียนแต่เดิมที่คิดว่าตัวเองจะตายเป็นผีเฝ้าป่าแล้ว เขาตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเขาตอนนี้ได้ถูกใครบางคนช่วยรักษา มองไปรอบ ๆ ถึงได้รู้ว่าที่นี่เป็นถ้ำแห่งหนึ่ง ข้าง ๆ เขามีภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากนอนอยู่ นางยังไม่ตายเช่นเดียวกัน ที่ขาดไปคงจะเป็นบุตรชายของเขา ไม่รู้ว่าเซียวอวิ๋นอวี้จะมีชีวิตอยู่หรือไม่ ถ้าภรรยาตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบบุตรชายเขาเองไม่อยากคิดเลยว่านางจะเสียใจมากขนาดไหน ตัวเขาเองไม่คิดว่าชีวิตจะถึงทางตันเช่นนี้เดิมทีเซียวอวิ๋นเทียน เป็นบุตรชายนอกสมรสของเสนาบดีกรมโยธา เมื่อครั้งที่เสนาบดียังดำรงตำแหน่งเป็นเพียงขุนนางเล็ก ๆ ได้ผูกสมัครรักใคร่กับลูกสาวคหบดี แต่หลังจากที่ครอบครัวของเขารู้และไม่ยอมรับหญิงสาวที่มาจากครอบครัวพ่อค้าเป็นสะใภ้ จึงได้จับเขาแต่งงานกับหญิงสาวที่มีหน้าตาทัดเทียมกัน แต่ทว่าเขาไม่ยอมและหนีออกจากบ้านในคืนวันก่อนแต่งงานทำให้พ่อแม่ทั้งของตัวเองและฝ่ายเจ้าสาวไม่พอใจมาก ในตอนนั้นเขาได้บอกว่าตัวเขาเองได้ล่วงเกินแม่ของเซียวอวิ๋นเทียนแล้ว และจะแต่งนางเป็นภรรยาเอกเท่านั้น แต่ครอบครัวเขากลับไม่ยอม หากเขาจะแต่งลูกสาวพ่อค้าเข้าจวนนั้นย่อมได

“โธ่ ผู้ใหญ่บ้านก็พวกเราแค่ดีใจมากไปหน่อยไม่เห็นจะต้องดุกันเลยนี่เจ้าคะ” แม่เฒ่าจู"“เจ้านั่นล่ะตัวดีนัก อายุก็ปูนนี้แล้วยังจะทำตัวกระโตกกระตากไปได้”“คารวะท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านขอรับ พอดีข้าตั้งใจว่าจะไปหาท่านปู่พอดีขอรับ”“เจ้ามีอันใดให้ข้าช่วยเหลือเช่นนั้นรึ”“เอาไว้ไปคุยที่บ้านข้าดีหรือไม่ขอรับ”“ตกลง เช่นนั้นก็เดินไปคุยไปดีหรือไม่ ป่านนี้ท่านแม่ของเจ้าคงรออยู่แล้ว”“ขอรับ”หลินตงหยางเดินนำหน้าเคียงคู่ไปกับผู้ใหญ่บ้าน ไม่นานก็มาถึงหน้าบ้านหลินเหมยเจียง หลินเหมยหลิงกับเหวินหยาง สามคนแม่ลูกมายืนรอรับบุตรชายคนโตที่ออกจากบ้านไปหลายเดือน ทุกคนต่างนับวันรอให้เขากลับมาด้วยความคิดถึง“ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว น้องสาว น้องชายพี่ใหญ่กลับมาแล้ว”“พี่ใหญ่ ข้าคิดถึงท่านมาก ท่านจากไปนานถึงเพียงนี้ ดูสิ พวกเราล้วนคิดถึงท่านกันทั้งนั้น เสี่ยวเฮยกับเสี่ยวไป๋ก็คิดถึงท่านเช่นกัน” เหมยหลิง“พี่ใหญ่มีแขกมาด้วยคงไม่เหมาะจะยืนคุยกันหน้าบ้านเช่นนี้ ท่านแม่ให้พี่ใหญ่พาแขกเข้าบ้านก่อนดีหรือไม่ ท่านปู่ผู้ใหญ่เองจะได้นั่งพักด้วย มีอันใดค่อยคุยกันหลังจากนี้ เหมยหลิงไปเตรียมน้ำชากับพี่รองก่อน”“เจ้าค่ะพี่รอง”หลังจากท

การเดินทางครั้งนี้ใช้เวลาไม่ถึง 2 ชั่วยาม ด้วยทักษะวิชาตัวเบาของหลินตงหยางนั้นอยู่ในระดับสูง ความเร็วย่อมสูงตามมาด้วย เมื่อมาถึงเมืองอั้นโจว หลินตงหยางทำทีเป็นเด็กที่นำของป่ามาขาย เขาเดินสะพายตะกร้าไม้ไผ่ที่ใส่ผลไม้ผ่าเอาไว้จนเต็ม นอกจากนั้นในมือยังมีกระต่ายป่าอยู่ถึงสามตัวด้วยกันเมื่อเดินผ่านไปยังจวนของเซียวอวิ๋นเทียนก็พบว่าตอนนี้กำลังเก็บกวาดซากปรักหักพังอยู่ ด้านข้างกันยังมีเรือนเล็กที่ถูกไฟไหม้ไปแค่เพียงนิดหน่อยเท่านั้น มีชายหญิงชรานั่งอยู่ ส่วนหญิงวัยกลางคนกำลังนั่งเหม่อลอยไม่รู้สึกยินดียินร้ายกับอะไร หลินตงหยางคิดว่าน่าจะเป็นท่านแม่ของเซียวอวิ๋นเทียน ส่วนชายหญิงชราน่าจะเป็นท่านยายกับท่านตาของเขา“ท่านยาย ท่านตา รับซื้อของป่าหรือไม่ขอรับ”“เจ้าหนู พวกเราไม่รับซื้อของป่าพวกนี้หรอกนะ เจ้าเอาไปขายที่เหลาอาหารเถอะ” ชายชรา“ท่านตา ท่านลองดูนี่สิ ผลไม้ป่าพวกนี้หวานกรอบอร่อยมากเลยนะขอรับ กระต่ายป่าสามตัวนี้ล้วนแล้วแต่อ้วนพีทั้งนั้นนะขอรับ”แม้ว่าชายชราจะบอกปัดไม่รับซื้อของ แต่ทว่าหลินตงหยางยังคงเดินเข้าไปหาชายชราเพื่อยื่นจดหมายในมือให้ ชายชราที่เห็นหลินตงหยางไม่ยอมออกไปก็เริ่มขุ่นเคือ

“ท่านลุงทั้งหลาย พวกเรายังต้องเดินทางกันอีกยาวไกล เช่นนั้นพวกท่านพักผ่อนให้เต็มที่จะได้ผลัดกันขับรถม้า ถึงแม้ว่าม้าของข้ามันจะไม่ต้องมีคนบังคับก็ตามที แต่เพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่น พวกท่านผลัดกันเป็นสารถีก็แล้วกันนะขอรับ”“พวกลุงรู้แล้ว ตงหยาง เจ้าไปนอนเถอะ ไม่ต้องห่วงเรื่องขับรถม้าหรอกนะ ขอแค่รถม้าของเจ้านำอยู่ด้านหน้าดี ๆ ไม่พาหลงทางก็พอ” เว่ยเทียนสง ช่างไม้ใหญ่“เพ้ย ท่านลุง หลงทางอันใดกัน ข้าเองก็หาได้เคยไปเมืองหลวงมาก่อน พวกเราล้วนแล้วแต่ต้องเดินทางไปตามที่ได้สอบถามกับผู้รู้มาเท่านั้น รับรองได้ว่าไม่หลงขอรับ”“ตกลง ไม่หลงก็ไม่หลง เจ้าไปนอนเถอะ ข้าเห็นหน้าเจ้าง่วงเช่นนี้แล้ว พูดอันใดไม่ได้จริง ๆ”“ขอรับ ฝันดีนะขอรับ”บนรถม้าของหลินตงหยางมีเพียงหลินตงหยาง หลี่เจี้ยนอัน และเสบียงอาหาร มีสัมภาระอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนคนที่ทำหน้าที่ขับรถม้าของหลินตงหยางนั้นเป็นท่านลุงหยุนห่าวพ่อของเด็กน้อยหยุนซีที่ตอนนี้กลายเป็นหัวโจกของกลุ่มพิทักษ์หมู่บ้านเจียชุนไปเสียแล้ว หลินตงหยางคิดว่าหลังจากกลับจากเมืองหลวงในครั้งนี้เขาอยากให้หมู่บ้านสร้างโรงเรียนขึ้นและจัดหาอาจารย์มาสอน ทั้งเด็ก

“นี่พวกเจ้าทำอันใดกัน หยุดขุดเดี๋ยวนี้ หากยังไม่หยุด ข้าจะให้ต้าจินจับพวกเจ้ากินให้หมด”“แว้ก ข้าไม่กินหนูสกปรก”หนูขนทองที่กำลังขุดดินกันอยู่อย่างบ้าคลั่งหลังจากที่ได้ยินหลินตงหยางพูดก็แค่เพียงหันกลับมามองแล้วขุดต่อ แต่พอได้ยินเสียงต้าจินเท่านั้น พวกหนูขนทองทุกตัวก็ล้มลงแกล้งตายทันที บ้างนอนหงายข้าชี้ฟ้า บ้างเอาหัวมุดลงในหลุมที่พวกมันขุด หลินตงหยางหมดความอดทนจึงได้เก็บพวกมันเข้ากระเป๋าเก็บสัตว์เลี้ยง จากนั้นรอให้ระบบเปลี่ยนแปลงและพัฒนาพันธุกรรมของพวกมัน ถึงได้ปล่อยพวกมันออกมาถามเอาความว่าเหตุใดพวกมันถึงได้ขุดจนเนินเขากลายเป็นอันใดไปแล้ว ขุดจนก้อนหิน ดินถล่มลงไป และที่สำคัญพวกมันขุดหาอันใดกัน“จะบอกข้ามาได้หรือยัง พวกเจ้าขุดหาอันใดกัน ขุดจนดินถล่มลงไปปิดถนนหมดแล้ว พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าได้ทำความเดือดร้อนให้ชาวบ้าน ตอนนี้พวกเจ้ามองดูเนินเขาที่พวกเจ้าขุดสิ ขุดจนมีสภาพเช่นนี้แล้ว พวกเจ้าหาอันใดกัน”“จี๊ด หาสมบัติน่ะสินายท่าน ข้างล่างมีสมบัติอยู่มากมายเลย นี่ ๆ นายท่านดูนี่สิ ทองทั้งนั้นเลยนะ จี๊ด”“ทองรึ ไหนเอามาให้ข้าดูหน่อยสิ”“จี๊ด นี่ขอรับ” เจ้าหนูขนทองส่งก้อนทองให้หลินตงหยางดู ทองก้อน