บททั้งหมดของ A RECKLESS NIGHT WITH MR.MONTENEGRO: บทที่ 1 - บทที่ 7

MARISOne month ago pa lang…“You’re a pathetic, cowardly piece of shit, and I hate that I ever believed a word you said. You don’t deserve me, and you sure as hell don’t deserve another second of my time. Go find whatever screwed-up woman you think isn’t ‘too independent,’ because I’m done being the idiot who loved you, you snaky son of a bitch.”Hindi naman talaga ako ganito kapag lasing.Tumahimik ang buong bar, pero wala akong pakialam. Sobra na yung sakit na naramdaman ko kasi hiniwalayan ako ng boyfriend ko for the reason na masyado daw akong independent. Wala na akong energy left para harapin pa yung ibang gulo from other people.“Uy, another drink naman. Empty na ’to eh.” Itinuro ko yung empty glass ko.“Sa tingin ko, hindi na dapat ka pa uminom.” Itinaas ng bartender yung kilay niya.“Huwag kang mag-alala, kaya ko naman yung ilang drinks—”“Yung next na ibibigay mo sa kanya, tubig na.”Narinig ko yung deep voice sa tabi ko and I turned to look at him. Mukhang super rich and w

MARIS“Nakuha natin! Nakuha natin yung project ng Montenegro Holdings!”Yung sigaw ni Miguel ang gumising sa akin agad-agad kinabukasan.“Talaga ba?”At the same time, kinabahan ako nang husto. Hindi nasayang yung lahat ng paghihirap namin these past weeks. I would be able to participate in designing something that would be seen in major cities across the Philippines.Pero noong sandaling iyon, kumirot yung tiyan ko at the thought of working with Enzo for a long time.“Ihahanda na nila yung space for us this Monday, so doon na tayo magsisimula. May sarili akong office, pero ikaw and the rest of the team would be on the main floor.”“Sige.”“Nag-utos din si Enzo na makipagkita sa each of us privately this Monday.”Kumirot na naman yung tiyan ko, harder this time.“Pribado… para saan?”“Wala akong idea. Pero ang payo ko, huwag ka nang magsalita nang marami at this stage. Sagutin mo lang yung questions niya, sabihin mong you were looking forward to working with him, and ‘yun na lang.”Di

MARISLunes noon, at nakaupo ako sa maganda pero uncomfortable na leather couch sa labas ng office ni Enzo, sinusubukan kong huwag mag-fidget. Tumitibok nang malakas ang puso ko sa dibdib, at nanginginig ako sa nerbiyos hanggang sa damp ang balat ko.Bago ako pumunta rito, nakita ko sa news ang tungkol sa pag-aresto sa tatay niya.Saglit akong nagtaka kung okay ba si Enzo. Hindi naman ako sapat na kilala siya para mag-alala, pero pagkatapos ng gabing iyon na magkasama kami, hindi ko mapigilang isipin ito.Ang PA ni Enzo, isang batang lalaki na nagpakilala bilang Gabriel, ay tumitingin sa akin mula sa kabilang side, at nagtataka ako kung napapansin niya kung gaano ako kinakabahan.Kinuha niya ang phone niya, sumulyap sa akin, may sinabi, tapos ibinaba. “Pwede ka nang pumasok, Miss Villanueva.”Ngumiti ako sa kanya bilang salamat, tapos tumayo, pinakinis ang gray na pencil skirt ko. Sa tulong ni Nicole, pinagtambal ko ito sa cream na sleeveless blouse na may delicate na maliliit na butt