All Chapters of I Transmigrated into The Betrayed Wife: Chapter 11 - Chapter 20

SERAFINA'S POVThe following morning, I decided to stay again inside my room. I just didn't have the energy to deal with another round of questions, tungkol sa kung ano raw ang nangyari sa amin ni Enzo.After yesterday's ridiculous rumor, I needed peace. Unfortunately, peace in the Carvajal mansion was apparently a luxury.Bandang hapon, may kumatok sa pinto ko.“Madam Serafina?”“Come in.”Bumukas ang pinto at pumasok ang isang kasambahay.“Pinasasabi po ni Ma'am Imelda na maghanda at magbihis raw po kayo.”Napakunot-noo ako.“For what?”“May party daw po ngayong gabi. Inaasahan na makaka-attend po kayo.”Party?Napaisip ako. Hindi ko maalala na may ganitong event sa original storyline. At least, hindi ito isa sa mga major scenes na malinaw kong naaalala.Which meant... I couldn't predict what would happen.Great.“Did Mother say who I’m going with?”Bahagyang nag-atubili ang maid.“Sir Enzo.”Napatingin ako sa kanya.Of course.Sino pa ba?“Alright. Tell Mother I'll be ready.”Pagka

SERAFINA'S POV Kumuha ako ng plato at inilagay roon ang mga dessert na gusto ko, chocolate tart, strawberry cheesecake, macarons at, of course, chocolate-covered strawberries. I didn’t come here to pretend I was enjoying the party. I came here to eat. Naglakad ako patungo sa isang tahimik na sulok ng ballroom at doon ko inenjoy ang mga dala ko. Habang mag-isang kumakain, nilibot ko ang mga mata ko sa paligid. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin lubos maisip na narito ako sa loob ng nobelang katatapos ko lang basahin. Isa na akong karakter at hindi lang basta karakter, ako ang kawawang betrayed wife. Napabuntong-hininga ako. Pero kahit papaano, bumawi naman ang author sa akin. At least, nae-enjoy ko ang mga ganitong event. Sa real world, isa lang akong simpleng college graduate, jobless, mahilig magbasa ng nobela at umaasa sa pagiging content creator bilang makeup artist, wala akong sariling mansion, wala akong luxury car at lalong wala akong wardrobe na puro designer clothe

SERAFINA’S POV Akala ko tapos na ang humiliation nang makalabas ako ng ballroom. Pero akala ko lang pala iyon. Nang makarating ako sa Carvajal mansion, agad kong napansin na may kakaiba. Bukas pa ang lahat ng ilaw sa main hall. Napansin ko ring maraming servants ang nagtitipon malapit sa staircase. Nang makita nila ako, bigla silang nagsitahimik. One servant looked away. Another whispered something to the woman beside her, pareho silang natahimik nang mapansin nilang nakatingin ako. Napakunot-noo ako. Okay… ano na naman ito? Halos kakapasok ko pa lang nang makita ko si Lydia na papalapit sa akin. Of course, ang unofficial news channel ng mansion. “Madam Serafina…” “Lydia.” Tumingin siya sa likuran ko bago bumalik ang mga mata niya sa akin. “Nasaan po si Sir Enzo?” “He didn't come with me.” Agad siyang napatingin sa akin nang may kakaibang ekspresyon. “Oh.” Napakurap ako. “What?” “Wala po, Madam.” She smiled, a very suspicious smile. “Lydia.” “

SERAFINA’S POV Habang nakaupo ako sa harap ng vanity mirror, tahimik lang akong nakatitig sa sarili kong repleksyon. Tomorrow, I would be leaving the Carvajal mansion. Three months. Tatlong buwan sa isang remote villa na halos walang taong nakatira. Napabuntong-hininga ako habang iniisip ang magiging buhay ko roon. According to the original story, pagkatapos akong ihatid ng driver sa villa, babalik din agad ito sa siyudad. At pagkatapos noon? I would be completely alone, ni walang maid sa tabi ko, walang kahit sinong kasama sa lumang mansiyon kundi sapot ng gagamba at makapal na gabok. In the original story, no one cared. Binigyan lamang si Serafina ng sapat na pera para mabuhay sa loob ng tatlong buwan, walang bisita, walang family member na pupunta roon, walang tawag para kumustahin siya, pababayaan lang siya roon na parang kuting na iniligaw. Then, after exactly three months, isang driver ang susundo kay Serafina at ibabalik siya sa Carvajal mansion. That was

SERAFINA’S POV Nayakap ko ang sarili ko habang nakatayo sa harap ng malaking gate ng remote villa. Tahimik ang paligid, sobrang tahimik. Pero imbes na pumasok, nanatili lang ako roon at naghintay ng ilang minuto. Then, I saw a car approaching from the distance. Napangiti ako. Nang tumapat ito sa akin, bumaba ang salamin sa driver’s side. “Miss Serafina?” “Yes. Are you the driver I booked?” Tumango ang lalaki. Middle-aged na ito, disente ang pananamit at mukhang mabait. “Yes, Miss. You booked a ride back to the capital?” “Yes.” Binuksan niya ang passenger door. Bago ako sumakay, inabot niya sa akin ang isang food box. "Miss, ito ang pinaorder ninyong food box.” Tumango ako at nakangiting nagsalita. “Thank you manong, gutom na nga ako.” Nagsimula na akong kumain habang umaandar ang sasakyan. Doon magsisimula ang plano ko. Hindi ako mananatili sa villa nang tatlong buwan habang hinihintay ang storyline na dumating sa tamang eksena. I had something much more