I Transmigrated into The Betrayed Wife

SERAFINA'S POV

“Isa na lang.”

Ilang segundo akong nakatitig sa screen ng cellphone ko.

“Isang chapter na lang talaga.”

Alas-tres na ng madaling-araw. Mabigat na ang mga mata ko. Masakit na rin ang batok ko dahil ilang oras na akong nakahiga habang hawak ang cellphone, pero hindi ko pa rin mabitawan.

Kasi naman…

Bakit ba napaka-bobo ng babaeng to?!

Napaupo ako sa kama habang mariing nakatingin sa screen.

“Girl! Layasan mo na kasi!” gigil na sabi ko.

Nasa chapter ako kung saan muling nahuli ng heroine ang asawa nitong may kasamang ibang babae.

At ano ang ginawa niya?

Umiyak. Humingi ng paliwanag. At nang sabihin ng asawa niyang wala lang iyon... Pinatawad niya.

Napapikit ako.

“Hindi ko na kaya.”

Pero imbes na tigilan ang pagbabasa, nag-scroll pa rin ako. Isang chapter na lang talaga, pero nakadalawa, tatlong chapter pa ako hanggang sa nakarating ako sa ending.

At doon tuluyang nanlaki ang mga mata ko.

“Ha?”

Binasa ko ulit. Hindi ako makapaniwala.

“Wait…”

Muli kong binasa ang huling paragraph pagkuwa'y nalaglag ang panga ko.

“NAMATAY SIYA?!”

Napabagsak ako sa unan.

“Author, may personal vendetta ka ba sa babaeng to?”

Agad akong bumalik sa mga naunang chapters, umaasang baka may bonus chapter pero wala, walang happy ending, walang revenge, walang redemption arc.

Ang meron? Isang babaeng buong buhay na nagtiis para sa lalaking hindi naman siya minahal. At pagkatapos ng isang taon ng paghihirap… namatay siya.

“Anong klaseng nobela to?” inis na sabi ko.

Umupo ako at tiningnan ang title sa screen.

The novel was titled The Betrayed Wife, and honestly, the title wasn't even trying to hide anything.

The heroine, Serafina Carvajal, had the worst marriage I'd ever read about.

Her husband, Lorenzo Carvajal, never loved her. His family treated her like she was some unwanted servant.

And his mistress? Tiana Mojar, that woman practically treated Serafina's husband like a boyfriend while everyone pretended they were just friends.

Worst of all, Serafina endured everything. For an entire year. One miserable year. And after all that?

She died. She freaking died.

Napatingin ako sa screen.

“Kapangalan pa naman kita, girl. Pero kung ako ikaw, sa unang cheating pa lang, iniwan ko na yang si Enzo!”

Ilang segundo akong tahimik pagkatapos ay itinuro ang phone, na para bang nakikipag one on one sa tangang bidang babae.

“At hindi ako iiyak.”

Humiga ulit ako.

“Papalitan ko kaagad yang si Enzo.”

Napaisip ako.

"Ay, lulustayin ko muna ang kayamanan niya bago ko siya iwan."

Napatawa ako nang mahina.

"Hahanap ako ng mga guwapong lalaki, kung ayaw sa akin ng asawa ko, eh di don't!"

I laughed at my own joke.

Pagod na pagod na ako pero hindi ko pa rin kayang matulog. Kaya nagpatuloy ako sa pagbabasa. Hanggang sa unti-unting bumigat ang talukap ng mga mata ko.

Ang huling naalala ko ay ang cellphone na hawak ko at ang boses ko sa isip.

Kung ako si Serafina, hindi ako magiging kawawa. Hindi ako mamamatay dahil sa isang lalaki.

At pagkatapos noon…

tuluyan na akong nawalan ng malay.

____

“Madam?”

Napakunot-noo ako nang may marinig akong boses.

“Madam, gising na po kayo.”

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Hindi pamilyar ang kisameng nakikita ko. Hindi ito ang kwarto ko.

Napabangon ako.

“Ha?”

Tumingin ako sa paligid. Malaki ang kuwarto. Sobrang laki. May chandelier sa kisame. May malaking kama. May sofa sa isang gilid. At sa kabilang bahagi ay may malaking salamin.

“Nasaan ako?” nalilitong bulong ko.

Napalingon ako sa katabing mesa. May isang basong tubig doon. May vase ng mga sariwang bulaklak. At higit sa lahat, may isang babaeng nakatayo sa tabi ng kama. Naka-uniform at nakatungo.

“Madam, kailangan na po ninyong maghanda. Hinihintay po kayo ni Sir Enzo sa baba.”

Napatigil ako.

“Sir… who?”

Tumingin siya sa akin na para bang may kakaiba sa tanong ko.

“Si Sir Enzo po.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Enzo?

Tumayo ako mula sa kama at mabilis na pumunta sa salamin.

At doon… parang huminto ang mundo ko. May babaeng nakatingin sa akin mula sa salamin, mahaba ang buhok, maputi at makinis ang balat, maliit ang mukha at may magagandang mga mata.

Dahan-dahan kong hinawakan ang pisngi ko. Ginaya iyon ng babae sa salamin.

“Hindi…”

Lumapit ako.

“Hindi, hindi, hindi…”

Hinawakan ko ang buhok ko. Hinawakan ko ang mukha ko. Pinisil ko ang pisngi ko.

“Aray!”

Napaatras ako.

“Hindi ito panaginip.”

Napatingin ako sa maid.

“Anong pangalan ko?”

Tahimik siyang nakatingin sa akin.

“Madam Serafina…”

Parang may bomba na sumabog sa utak ko.

Serafina. Hindi... Hindi!

“Carvajal?”

Tumango siya.

“Serafina Carvajal.”

Napahawak ako sa noo ko.

"Of all the novels in the world…”

Nilibot ko ang tingin sa buong silid.

“Why this one?”

I had read romance novels with billionaires, mafia bosses, werewolves, princes even a dragon king once.

But no.

Apparently, my reward for staying awake all night reading was becoming the woman whose husband cheated on her and whose story ended in death.

“Ang galing.”

Napatawa ako ng mapait.

“Ang galing talaga.”

Ilang segundo akong nakatulala sa sarili ko pagkuwa'y napatingin ako sa kisame.

This wasn't just a dream. I could feel everything. The cold floor beneath my feet. The soft fabric of my clothes. The pounding of my heart. The unfamiliar surroundings. I was really here. Inside the novel.

Parang may personal na galit sa akin ang universe.

Kagabi lang, pinupuna ko ang heroine dahil masyado siyang mahina.

Ngayon… Ako na siya.

And that realization would have been exciting… If I hadn't remembered the ending.

“One year.” bulong ko.

According to the original storyline, Serafina would spend one year enduring Enzo and his family's cruelty. One year of humiliation. One year of betrayal. And after that… Her life would end.

“Okay." Huminga ako nang malalim. “Kalma.”

Lumapit ako sa salamin.

“Hindi ako papayag. Hindi ako magiging katulad ng Serafina na nabasa ko.”

I remembered how she cried. How she begged. How she kept forgiving Enzo. How she allowed everyone to step on her. How she eventually lost everything. And how nobody saved her.

Tumigas ang ekspresyon ko.

“Pero ako na si Serafina ngayon."

Ngumiti ako. Hindi iyong mahinhin at malungkot na ngiti ng original heroine. A different kind. A dangerous one.

“So bakit ko susundin ang ending na ginawa ng author?”

Kung ako na ang bida… Ako ang magsusulat ng ending. Hindi ako magiging submissive wife. Hindi ako iiyak sa harap ni Enzo. Hindi ako hahabol sa pagmamahal niya. At lalong hindi ako mamamatay dahil sa isang lalaking hindi naman ako kayang pahalagahan.

Kung gusto ng mundo na maging Serafina Carvajal ako... Fine.

Magiging Serafina ako, pero sarili kong bersyon. The one who fights back. The one who knows her worth. The one who refuses to be betrayed. At kung kinakailangan kong baguhin ang buong kuwento para mabuhay, then so be it.

I smiled at my reflection.

“Sorry, author.”

Bahagya kong inayos ang buhok ko.

“Pero mali ka ng napili.”

I pointed at myself.

“Hindi mo na kontrolado ang heroine mo.”

Huminga ako nang malalim bago muling ngumiti.

“Ako na ang magsusulat ng ending ko.”