Todos los capítulos de พี่โรมคลั่งรัก #พี่โรมเถื่อนมาก: Capítulo 21 - Capítulo 30

โรมเปิดแอร์นั่งหลับตานิ่งอยู่ภายในรถนานเกือบยี่สิบนาทีก่อนสตาร์ทรถออกจากบริษัทฯ การจราจรในกรุงเทพฯ ยังคงหนาแน่นเหมือนทุกวัน แต่โชคดีที่เขาไม่ใช่คนใจร้อนเกินไปเวลาขับรถ ระหว่างนั่งรอให้รถคันหน้าขยับไหลไปตามทาง เขาก็หยิบมือถือเปิดดูความเคลื่อนไหวโลกโซเชี่ยล แพลตฟอร์มแรกที่เข้าไปส่องเป็นประจำคือไอจีของพริ้งพลอย รายนั้นอัพเดตความเคลื่อนไหวตลอด อัลบั้มรูปในไอจีของน้องมีตั้งแต่รูปอาหารที่หน้าตาน่ารับประทาน วิวทัศน์สวยงามตามธรรมชาติ ไล่ไปจนถึงรูปสัตว์เลี้ยงน่ารักๆ โดยเฉพาะแมวเป็นต้นแค่ได้นั่งมองไอจีของหญิงสาวที่รัก ความเหนื่อยล้าสะสมจากการทำงานมาตลอดทั้งวันหายเป็นปลิดทิ้ง โรมเลื่อนดูรูปภาพเก่าๆ ของพริ้งพลอย ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว ภาพที่เขาชอบมากที่สุดคงหนีไม่พ้นภาพหญิงสาวแต่งกายชุดนักศึกษาถือขวดน้ำชูสองนิ้วแนบแก้ม รอยยิ้มของน้องช่างสดใสและสวยงาม เขาอยากมีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้กับตาตัวเองสักครั้ง มันคงวิเศษมากถ้าได้มองรอยยิ้มหวานผ่านตาเนื้อ ไม่ใช่การดูผ่านรูปถ่ายอย่างทุกวันนี้ยิ่งดูยิ่งหลงใหล ความรักท่วมท้นหัวใจแต่คนปากแข็งกลับไม่รู้วิธีสื่อสารออกไปให้อีกฝ่ายรับรู้ ถนัดแต่ใช้วิธีเอา

เหตุการณ์เมื่อคืนยังฝังลึกอยู่ในความทรงจำ พริ้งพลอยไม่ปฏิเสธว่ารู้สึกดีที่ได้มอบจูบแรกให้เขา จะไม่โทษว่าเป็นเพราะพิษไข้ และจะไม่โทษว่าเขาฉวยโอกาส เพราะทุกการกระทำเธอมีสติรับรู้ดีทุกอย่าง สิ่งที่เกิดขึ้นมันคือความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย“อรุณสวัสดิ์ค่ะครูพริ้ง” ปาหนันทักทายเสียงใส ยกถาดสีเงินที่มีถ้วยข้าวต้มวางอยู่ด้านบนขึ้นมาเสิร์ฟบนห้องพริ้งพลอยที่อาการดีขึ้นมากเริ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงได้แล้ว เธอส่งยิ้มทักทายลูกศิษย์แทนคำพูด ปาหนันวางถาดข้าวต้มกุ้งลงบนโต๊ะทำงานของครูสาว ยกเก้าอี้สีชมพูสดใสมาวางข้างเตียงนอน จากนั้นก็รีบไปยกอาหารเช้าที่ศิรินทิพย์ตั้งใจทำเพื่อคนป่วยมาวางบนหน้าตักเตรียมจะป้อนข้าวคนบนเตียง“ไม่เป็นไรแยม ครูทานเองได้”“มีแรงแล้วหรือคะ หนูเห็นสีหน้าครูยังไม่ค่อยสดชื่นเท่าไรเลย”“ดีขึ้นแล้วจ้ะ” พริ้งพลอยรู้สึกว่าตัวเองเริ่มมีเรี่ยวแรงมากขึ้น ไม่ปวดหน่วงศีรษะ ร่างกายไม่หนักอึ้ง ต้องขอบคุณอาจารย์หมอที่มาฉีดยาให้เธอเมื่อคืน ไม่อย่างนั้นต้องแย่แน่“มา ครูทานเอง” พริ้งพลอยตบที่ตักของตัวเอง ปาหนันยกถาดสีเงินวางบนตักเธออย่างระมัดระวัง“อร่อยไหมคะ” เอ่ยถามทันทีที่อีกฝ่ายตักข

“จะกลับเมื่อไร” คำถามที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่มีหรือที่พริ้งพลอยจะไม่รู้ว่าโรมกำลังไม่พอใจ เนื่องจากตอนนี้ท้องฟ้ามืดค่ำแล้ว‘พี่ไม่ชอบที่พริ้งกลับบ้านดึก’ประโยคที่เขามักพูดบ่อยครั้งพริ้งพลอยหัวเราะเยาะตัวเองที่จำได้ทุกรายละเอียด ขนาดว่าไม่ชอบที่เขาบงการชีวิต แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกดีทุกครั้งที่เขาแสดงท่าทีเป็นห่วง“พริ้งขำอะไร” โรมที่รอฟังคำตอบว่าเธอจะกลับเมื่อไรกลับได้ยินเสียงหัวเราะเล็กๆ จากปลายสาย คิดว่าอีกฝ่ายกำลังยั่วยุอารมณ์เขา“กำลังจะกลับค่ะ” เธอตอบตัดบท ระหว่างคุยก็เดินถึงรถพอดี พริ้งพลอยขึ้นไปนั่งบนรถเปิดแอร์ดับความร้อน“แค่นี้ก่อนนะคะ พริ้งจะขับรถ” นิ้วเรียวยาวกดปุ่มสตาร์ท คาดสายนิรภัยเตรียมความพร้อม“เดี๋ยวพริ้ง” โรมกลัวว่าน้องจะวางสายไปก่อน“ขับรถดีๆ นะ พี่เป็นห่วง” ความห่วงใยถูกส่งผ่านน้ำเสียงที่ใจเย็นลง พริ้งพลอยเผลอยิ้มออกมา“ค่ะ” สิ้นเสียงหวานสายก็ถูกตัดไป นั่งมองมือถือทบทวนประโยคสุดท้ายของเขาผ่านใบหน้าเปื้อนยิ้ม หลงลืมความน้อยอกน้อยใจที่กัดกร่อนความรู้สึกมานานกว่าสองเดือนหมดสิ้นพริ้งพลอยขับรถกลับบ้านด้วยอารมณ์ที่แตกต่างไปจากตอนขามาอย่างสิ้นเชิง ยิ่งระยะทางใกล้ถึงจุด

“พริ้ง อื้อ” เธอบอกไม่ได้ว่ากำลังรู้สึกเช่นไร รู้เพียงว่าตอนนี้ร่างกายนั้นร้อนวูบวาบเหมือนถูกจุดไฟเผาตั้งแต่หัวจรดเท้านิ้วแกร่งหมุนวนเป็นวงกลมเพื่อสร้างความรู้สึกหวิวสะท้านจนพริ้งพลอยเริ่มรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นตามลำดับ หญิงสาวขยับสองขาเรียวแยกออกทีละนิด เปิดทางให้นิ้วหยาบกร้านของโรมเร่งจังหวะได้ดียิ่งขึ้น“อ๊า” เสียงหวานครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ โรมขยับข้อมือเข้าออกเป็นระวิง บางช่วงบางตอนก็ใช้นิ้วโป้งจากมืออีกข้างบดขยี้ติ่งเนื้อแดงแจ๋แรงๆ จนร่างบางแอ่นสะโพกเด้งเข้าหาแทบชิดใบหน้าหล่อเหลา“พี่โรม พริ้ง อื้อ” พริ้งพลอยสูดเอาลมหายใจเข้าปอด เปลือกตาคู่งามหลับพริ้ม น้ำตารินไหลออกจากหางตาเรียวเมื่อโรมประกบริมฝีปากใช้ปลายลิ้นควานรวบดูดเม็ดเสียวของเธอสุดแรง“อ๊าย” สองมือพยายามผลักไสศีรษะของเขา เนื้อตัวสั่นระริกเหงื่อท่วมร่าง เลือดร้อนสูบฉีดหัวใจเต้นแรง โรมสอดปลายลิ้นตวัดเลียไปถึงด้านใน พริ้งพลอยกรีดร้องเสียงหลง บิดเกร็งเรือนร่างจนแทบยืนไม่อยู่ ความหวานล้ำถูกเขาช่วงชิงอย่างป่าเถื่อน ดื่มกินทุกหยาดหยดด้วยความคลั่งไคล้เกินต้านโรมทะแยงเรียวลิ้นจี้เน้นติ่งเกสรบวมเป่งที่ยื่นออกมานอกกลีบเนื้อสาว เขา

โรมกลับมาที่ห้องทำงานเพื่ออ่านทบทวนเนื้อหาเอกสารสำคัญที่เขาต้องส่งอีเมลไปยังเลขาฯ คนสนิท วันหยุดสัปดาห์นี้เขาคงไม่ได้เข้าไปเคลียร์งานที่บริษัทฯ อยากพักผ่อนสมองเสียหน่อย ช่วงนี้ทำงานเยอะจนแทบไม่มีเวลาออกไปสังสรรค์กับเพื่อนฝูง ปกติเดือนหนึ่งจะต้องนัดกันมาดื่มที่บ้านของเขา หรือไม่ก็นัดเจอกันที่ผับหรูใจกลางเมืองหลวง กลุ่มเพื่อนของเขารวบรวมบรรดานักธุรกิจหลากหลายแขนง ทุกคนสืบทอดกิจการจากที่บ้านรุ่นสู่รุ่นก็จริง แต่ก็มีหลายคนที่แบ่งปันเวลามาทำในสิ่งที่ชอบ ยึดเป็นธุรกิจส่วนตัวไม่เกี่ยวโยงกับครอบครัวอย่างตัวเขาเคยคิดจะลงทุนเกี่ยวกับรถหรูนำเข้า อยากมีโชว์รูมรถเป็นของตัวเอง ศึกษาหาข้อมูลมาหลายปี ไม่ว่าจะเป็นแหล่งที่ดินที่จะกว้านซื้อมาสร้างโชว์รูม หรือคิดไกลไปถึงเตรียมรับสมัครพนักงานที่จะเข้ามาผลักดันหน้าที่ต่างๆ ภายในองค์กร ทุกอย่างคงสำเร็จอย่างใจคิด หากเขาไม่ได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานบริษัทฯ ธุรกิจค้าปลีกวัสดุก่อสร้างครบวงจร ซึ่งเป็นธุรกิจหลักของครอบครัว ภาระหน้าที่ของเขายิ่งใหญ่เกินกว่าจะปลีกตัวไปทำอย่างอื่นได้“เฮ้อ” เสียงถอนหายใจดังขึ้นหลังปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์เมื่อทำงานเสร็จสิ้น โรมมุ่งหน้าไป