All Chapters of พี่โรมคลั่งรัก #พี่โรมเถื่อนมาก: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงพูดคุยหยาบคายตามประสากลุ่มผู้ชายนิสัยดิบเถื่อนเงียบสงบราวกับถูกกาลเวลาแช่แข็ง ทุกสายตาหันมองสาวน้อยร่างบอบบางที่เปียกปอนอยู่ในชุดนักศึกษาสุดเรียบร้อย คนถูกจ้องอย่างมีเลศนัยทำตัวไม่ถูก รู้สึกประหม่ามากขึ้นเมื่อเผลอสบตาชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลา เธอรู้ตัวทันทีว่าไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้ เมื่อตั้งสติได้ก็รีบเร่งฝีเท้าเดินขึ้นบันไดหมายตรงไปยังห้องนอนส่วนตัว“เดี๋ยวกูมา”โรม บอกกับเพื่อนๆ ที่เริ่มส่งเสียงหัวเราะในลำคอขณะลอบมองปฏิกิริยาของเขา มือหนาคว้าแก้วเหล้ากระดกดื่มเพียวหนึ่งแก้ว กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแม่นิสิตสาวหน้าหวานไปติดๆ“พริ้งพลอย!”น้ำเสียงกัมปนาทดังขึ้น ร่างเล็กหยุดชะงักฝีเท้าทันที“คะ?” ใบหน้าหวานใสซื่อหันมองคนที่เรียกชื่อเธอโรมรู้สึกไม่พอใจที่อีกฝ่ายแสดงสีหน้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาไล้ฝ่ามือจับราวบันไดขณะเดินขึ้นข้างบน เว้นระยะห่างเธอและเขาหนึ่งขั้นพริ้งพลอย ตัวสั่นเนื่องจากเพิ่งวิ่งฝ่าหยาดฝนมาสดๆ ร้อนๆ แต่ถึงอย่างนั้นความหนาวสะท้านยังไม่เย็นยะเยือกเท่ากับดวงตาสีเขียวมรกตที่กำลังจ้องมองเธออยู่ในขณะนี้ โรมดุนลิ้นดันกระพุ้งแก้มเคาะปลายนิ้วชี้กระทบราวบันไดช้าๆ เขานิ่งเงีย

เช้านี้ใบหน้าของพริ้งพลอยไม่แจ่มใสเท่าที่ควร เมื่อคืนกว่าจะข่มตาหลับลงได้ใช้เวลาอยู่เกือบสองชั่วโมง ภาพและเสียงที่ไม่พึงประสงค์ตามหลอกหลอนแม้กระทั่งในความฝัน สลัดอย่างไรก็ไม่หลุดยิ่งพยายามจะลืมกลับยิ่งจดจำ ได้แต่ปลงตกว่าคงต้องอยู่กับมันไปจนกว่าสมองจะถูกแทนที่ด้วยเรื่องราวใหม่ๆ แต่ตอนนี้เธอต้องผ่านสถานการณ์ตึงเครียดไปให้ได้เสียก่อนร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำเรียบหรูนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอยู่ที่โซฟาตัวยาวกลางห้องโถงใหญ่ บนตักของเขามีไอแพดขนาดกะทัดรัดวางอยู่ สายตาคมนิ่งจดจ่อกับหน้าจอสี่เหลี่ยม ท่าทางสุขุมแตกต่างจากเมื่อคืนโดยสิ้นเชิง แม้พริ้งพลอยจะคุ้นเคยกับมาดนักธุรกิจของโรมมาตั้งแต่เด็ก แต่ทุกครั้งที่เห็นเขาในลุคนี้ เธอจะรู้สึกประหม่าและตื่นเต้นยิ่งเวลาที่นัยน์ตาคมดุจ้องมอง หัวใจของเธอบีบรัด สองขาที่จะก้าวลงบันไดในแต่ละขั้นชะงักงันโดยปริยาย พริ้งพลอยสูดลมหายใจเข้าลึก จังหวะที่โรมวางแก้วกาแฟลงบนจานรองเซรามิคเรียบหรู เขาตวัดสายตาขึ้นมองสาวน้อยในชุดนักศึกษา เสื้อสีขาวกลัดกระดุมตราสัญลักษณ์มหาวิทยาลัยเข้ารูป กระโปรงพลีทสีดำยาวคลุมข้อเท้า มัดผมรวบยาวอวดใบหน้าขาวกระจ่างใสที่แต่งแต้มเครื่องสำอางค

ทุกวันหลังเลิกเรียนพริ้งพลอยมีหน้าที่ต้องไปสอนพิเศษ ณ สถาบันกวดวิชาชื่อดังในตัวเมือง เป็นงานเสริมที่ทำให้เธอมีรายได้มาใช้จ่ายในแต่ละเดือน แต่ค่าตอบแทนก็ยังถือว่าน้อยนิดหากเทียบกับเม็ดเงินที่โรมและพี่สาวของเขาโอนเข้าบัญชีธนาคารให้เธอทุกเดือนอีกทั้งบัตรเครดิตมากมายที่โรมให้ไว้ พริ้งพลอยไม่เคยใช้บัตรเหล่านั้นรูดซื้อของแม้แต่ชิ้นเดียว เพราะลำพังเงินเดือนที่เธอรับจ้างสอนพิเศษก็ทำให้มีกินมีใช้อย่างสบายๆจะว่าไป… ตั้งแต่เธอเริ่มทำงานเป็นติวเตอร์ เธอก็ไม่เคยแตะเงินเดือนที่สองผู้อุปการะจ่ายให้อีกเลย เงินทุกบาททุกสตางค์พริ้งพลอยเลือกที่จะเก็บเอาไว้เป็นเงินฉุกเฉินในอนาคต เผื่อวันหนึ่งเดือดร้อนต้องการใช้จะได้ไม่ต้องรบกวนโรมและเรนนี่“ครูพริ้งครับ ผมไม่เข้าใจข้อนี้เลยครับ” เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีถือแบบฝึกหัดวิชาคณิตศาสตร์ปึกหนาเดินมาหาติวเตอร์สาว“ไหนดูสิ” พริ้งพลอยรับกระดาษปึกหนามาวางบนโต๊ะ กวาดสายตาอ่านโจทย์ไม่ถึงหนึ่งนาทีก็รู้ว่าต้องแก้สมการอย่างไรให้ได้คำตอบที่ถูกต้อง หญิงสาวอธิบายวิธีคิดให้นักเรียนในคลาสฟังอย่างละเอียด“ไง ยากไหม” ครูสาวถามยิ้มๆ“ยากครับ แต่พอฟังครูอธิบายแล้วผมเข้าใจขึ้นเยอะเล

“อย่าเพิ่งค่ะพี่โรม” พริ้งพลอยห้าม แววตาคู่โตมีบางอย่างซ่อนเร้น ริมฝีปากเม้มแน่น เพียงเท่านี้โรมก็รู้ทันทีว่าน้องมีเรื่องไม่สบายใจเก็บไว้กับตัวโดยไม่กล้าบอกเขา“มีอะไร” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถาม พริ้งพลอยอึกอักที่จะพูด ร่างบางนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนตัดสินใจได้ว่าควรพูดออกไปเพราะไหนๆ ก็มาถึงที่แล้ว“พริ้งรู้มาว่าพ่อแม่ของปาหนันไม่ค่อยชอบต้อนรับแขกสักเท่าไร แล้วนี่ก็ใกล้จะมืดแล้วด้วย พริ้งเกรงว่าเขาจะ…”“อย่าลืมว่าพริ้งมาตามหาลูกศิษย์ ถ้ามัวแต่กังวลแล้วจะได้เรื่องไหม” โรมเตือนสติเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มกังวลเกินเหตุ คำพูดของเขาทำให้ฉุกคิดได้ว่าตัวเองมาที่นี่เพื่ออะไร ความตั้งใจเดิมยังคงอยู่เต็มเปี่ยมเพียงแต่เรื่องราวที่รับรู้มาจากบรรดาลูกศิษย์ในคลาสทำให้เธอต้องคิดหาวิธีที่รอบคอบ เพราะถ้ามาคนเดียวคงไม่หนักใจเท่าไรแต่คนข้างกายนี่สิ เกิดเจ้าของบ้านแสดงท่าทีไม่สบอารมณ์ขึ้นมา เกรงว่าความใจร้อนของโรมจะทำให้เกิดปัญหา“มาถึงที่แล้วถ้าไม่ลงไปก็เสียเที่ยวเปล่าๆ นะ”โรมมองเข้าไปในตัวบ้านก่อนจะเบนสายตากลับมามองร่างเล็กที่นั่งถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง“ค่ะ” พริ้งพลอยตัดสินใจแน่วแน่โรมเป็นฝ่ายเปิ

“มึงทำลูกกู”ผู้เป็นพ่อโกรธแค้นแทนลูก คว้าเหล็กแท่งยาวใกล้มือวิ่งเข้าใส่โรมแต่ชายหนุ่มเอี้ยวตัวหลบทัน ปลายท่อนเหล็กที่หมายจะฟาดร่างของผู้บุกรุกปักกระแทกพื้นปูน เสียงของแข็งเสียดแก้วหูก้องกังวาน แสงไฟสว่างจากบ้านใกล้เรือนเคียงที่แม้จะอยู่ห่างจากบริเวณบ้านต้นเหตุเริ่มสว่างทีละดวงสองดวง หากนาทีนี้คนที่กลัวว่าชาวบ้านจะแห่แหนมาดูไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ความโกรธทำให้เลือดขึ้นหน้าจนละทิ้งความหวาดระแวงออกไปหมดสิ้น“มึงอย่าอยู่เลย!” ชายวัยกลางคนง้างมือชูท่อนเหล็กเหนือศีรษะ สายตาเคียดแค้นจ้องมองไปยังศัตรูราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ“ฟาดมันเลยพ่อ เอาแม่งให้ตายไปเลย!”คนที่ถูกหมัดหนักเล่นงานลุกขึ้นได้เพราะมีมือของผู้เป็นแม่ช่วยประคอง โรมชำเลืองหางตามองคนที่ไม่มีปัญญาจะมาต่อกรกับเขา โดนต่อยไปเพียงหมัดเดียวไอ้นักเลงหัวไม้ที่ดีแต่ขู่ก็ล้มตึงไม่เป็นท่า เห็นทีเขาต้องสั่งสอนพวกมันให้รู้สำนึกว่าอย่าริอ่านทำตัวอวดเก่งถ้าไม่แน่จริงทว่าอีกใจก็ไม่อยากทำร้ายคนเฒ่าคนแก่ ลูกผู้ชายอกสามศอกถ้าจะสู้ต้องสู้กับคนที่มีพละกำลังไม่ห่างชั้นกันเท่าไร ถ้ามีคนรู้ว่าเขามาต่อยตีกับชายชราไม้ใกล้ฝัง กิตติศัพท์ความน่าเกรงขามที่สั่งส