جميع فصول : الفصل -الفصل 46

บทที่ 42 ข้าไม่อยากเป็นสนมแล้ว-------------------------------------------แสงอรุณส่องผ่านม่านบางเข้ามาในตำหนักเซียวจิ่งเหยียนรู้สึกถึงความหนักของร่างกายเป็นอย่างแรก ไหล่ของเขากว้างขึ้น แขนที่เคยเรียวเล็กกลับแข็งแรงดังเดิม แม้แต่บาดแผลซึ่งเคยอยู่บนร่างหลินเยว่ก็หายไป เหลือเพียงความเจ็บจาง ๆ ราวกับเป็นความทรงจำของคนอื่นเขายกมือขึ้นมองฝ่ามือนี้เป็นของเขานิ้วยาว ข้อนิ้วชัด และมีรอยแผลเก่าจากการฝึกกระบี่อยู่ตรงโคนนิ้วโป้งเซียวจิ่งเหยียนแตะใบหน้าตนเอง ก่อนหันไปมองคนข้างกายทันทีหลินเยว่นอนอยู่บนพื้นใกล้เขา เรือนร่างของนางกลับมาเล็กบางดังเดิม เส้นผมยาวสยายอยู่บนแขน เมื่อเปลือกตาคู่นั้นเปิดขึ้น ดวงตาที่เขาคุ้นเคยก็มองกลับมานางยกมือแตะแก้มตนเอง แล้วก้มสำรวจร่างกายอย่างตื่นตะลึง“กลับมาแล้ว...”เสียงของนางเป็นเสียงเดิมเซียวจิ่งเหยียนขยับเข้าไปหา “หลินเยว่”นางเงยหน้าขึ้นทันที “ฝ่าบาท?”เพียงคำเรียกเดียวก็ทำให้ทั้งคู่แน่ใจวิญญาณของพวกเขากลับคืนสู่ร่างเดิมแล้วจริง ๆหลินเยว่รีบจับแขนเขา พลิกดูทั้งสองด้าน “บาดแผลของพระองค์หายไปแล้ว”“บาดแผลนั้นอยู่บนร่างเจ้า”นางจึงก้มมองแขนตนเอง รอยแผลซึ

บทที่ 44 ฮองเฮาคนใหม่ที่ยังไม่รู้ตัว-----------------------------------------------------“คุณหนูสกุลหวังใช้ได้เพคะ”พู่กันในมือเซียวจิ่งเหยียนหยุดทันทีหลินเยว่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ มีรายชื่อสตรีจากตระกูลสำคัญวางอยู่เบื้องหน้าเกือบสิบฉบับ นางหยิบแผ่นถัดไปขึ้นมา“อายุยี่สิบสอง เป็นบุตรีเสนาบดีกรมคลัง มารดามาจากตระกูลแม่ทัพทางเหนือ ครอบครัวไม่มีประวัติคดียักยอกหรือร่วมกบฏ”เซียวจิ่งเหยียนวางพู่กัน“เจ้ากำลังทำอะไร”“ช่วยพระองค์เลือกฮองเฮาเพคะ”“ใครบอกให้เจ้าช่วย”หลินเยว่เงยหน้า“พระองค์บอกว่าต้องจัดการเรื่องนี้”“ข้าบอกเช่นนั้นจริง”“เหล่าขุนนางก็ส่งรายชื่อมา”“จริง”“เช่นนั้นหม่อมฉันช่วยดู มีตรงไหนผิดหรือเพคะ”เซียวจิ่งเหยียนจ้องนางอยู่ครู่หนึ่ง“ไม่มี”“ดีเพคะ”หลินเยว่กลับไปอ่านต่ออย่างตั้งใจคิ้วของฮ่องเต้ค่อย ๆ ขมวดทีละน้อย ตั้งแต่ฎีกาเรื่องแต่งตั้งฮองเฮาถูกส่งเข้ามาเมื่อสามวันก่อน หลินเยว่ไม่มีท่าทีผิดปกติเลยแม้แต่น้อยไม่ถามไม่งอนไม่ประชดไม่แม้แต่จะกล่าวถึงเรื่องนี้เซียวจิ่งเหยียนเคยคิดว่านางอาจกำลังรอให้เขาพูดเองกระทั่งเช้านี้นางเดินเข้ามาพร้อมรายชื่อสตรีสิบสองคน แล

บทส่งท้าย จากสนมของข้า สู่ฮองเฮาของแผ่นดิน (ตอนจบ)“พระสนมเพคะ ยกพระหัตถ์อีกนิดเพคะ”หลินเยว่ยกแขนขึ้นตามคำบอก ปล่อยให้นางกำนัลสองคนจัดชายฉลองพระองค์สีแดงทองรอบตัว นี่เป็นครั้งที่สี่แล้วที่พวกนางจัดใหม่ หรืออาจครั้งที่ห้า นางเลิกนับไปตั้งแต่มีคนเอาเครื่องประดับศีรษะกล่องที่สามเข้ามา“ต้องใส่ทั้งหมดหรือ?”นางกำนัลที่ถือปิ่นหงส์อยู่ชะงัก“ตามระเบียบพิธีเพคะ”หลินเยว่เหลือบมองเงาตัวเองในกระจกทองเหลืองมงกุฎหงส์ยังไม่ทันขึ้นศีรษะ ปิ่นทองก็ปักไปแล้วหลายอัน หากเพิ่มของที่อยู่บนโต๊ะอีกครึ่งหนึ่ง นางไม่แน่ใจว่าตนจะเดินขึ้นบันไดท้องพระโรงได้ หรือศีรษะจะถ่วงให้หงายหลังเสียก่อนทันใดนั้น ความทรงจำหนึ่งก็ผุดขึ้นมา เซียวจิ่งเหยียนในร่างของนางเคยบ่นว่าปิ่นสามอันหนัก ตอนนั้นนางยังหัวเราะเขาอยู่เลย วันนี้นางเริ่มอยากเรียกฮ่องเต้มาขอโทษ“พระสนมเพคะ”นางกำนัลประคองมงกุฎหงส์ขึ้นมา หลินเยว่สูดลมหายใจ“ใส่มาเถิด”น้ำหนักกดลงบนศีรษะทันที นางหลับตาอยู่ชั่วอึดใจหนักจริง ๆ แต่คราวนี้ไม่มีใครเห็นหลินเยว่บ่นอีก เพราะเสียงระฆังพิธีดังขึ้นจากหอสูงเสียก่อน เสียงนั้นทอดยาวไปทั่วพระราชวังนางลืมตา ในกระจก หญิงสาวคน