All Chapters of ตายแล้วเกิดใหม่ ดันเป็นฮ่องเต้: Chapter 11 - Chapter 20

ตลับไม้แกะสลักถูกวางอยู่ระหว่างคนทั้งสองเซียวจิ่งเหยียนมองมันโดยไม่ยื่นมือไปรับ ด้านตรงข้าม เซี่ยหลันนั่งยิ้มอย่างสง่างาม ราวกับเมื่อคืนไม่เคยเอ่ยว่าจะจัดการหลินเยว่ด้วยตนเอง“พระสนมไม่ลองเปิดดูหรือ?” นางถาม“หม่อมฉันเพียงไม่คิดว่าฮองเฮาจะประทานของให้กะทันหันเพคะ”“ช่วงนี้ฝ่าบาททรงโปรดเจ้า ข้าย่อมต้องใส่ใจเป็นพิเศษ”ถ้อยคำฟังคล้ายมีเมตตา แต่เซียวจิ่งเหยียนได้ยินคำเตือนซึ่งซ่อนอยู่ข้างใต้เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “หม่อมฉันซาบซึ้งในพระเมตตาเพคะ”เซี่ยหลันผายมือไปยังตลับ “เปิดสิ”เซียวจิ่งเหยียนจึงยกฝาขึ้นภายในเป็นปิ่นทองรูปดอกโบตั๋น กลีบดอกประดับทับทิมเม็ดเล็ก เมื่อกระทบแสงตะเกียง อัญมณีก็เปล่งประกายแดงสดคล้ายหยดเลือด“งดงามมากเพคะ”“ข้าเห็นแล้วนึกถึงเจ้า” เซี่ยหลันกล่าว “แม้เจ้าชอบแต่งกายเรียบง่าย แต่ในฐานะสนมคนโปรด บางครั้งก็ควรประดับของที่คู่ควรกับความโปรดปราน”เซียวจิ่งเหยียนก้มมองปิ่นอีกครั้งมันดูเหมือนเครื่องประดับทั่วไป ทว่าก้านปิ่นหนากว่าปกติเล็กน้อย ตรงกลางดอกโบตั๋นยังมีร่องบางจนแทบมองไม่เห็น“เหตุใดไม่หยิบขึ้นมาดู?” เซี่ยหลันถาม“ของงดงามเช่นนี้ หม่อมฉันเกรงว่าจะทำตกเพคะ”“ถ

แสงจันทร์ทอดลงบนผิวน้ำเป็นริ้วสีเงินศาลาริมน้ำตั้งอยู่ท้ายอุทยานหลวง ห่างจากตำหนักฝ่ายในและเส้นทางลาดตระเวน รอบด้านมีต้นหลิวขึ้นบดบังสายตา กลางวันเป็นสถานที่พักชมดอกบัว แต่ยามค่ำกลับเงียบสงัดจนแทบไม่มีผู้ใดผ่านหลินเยว่กับเซียวจิ่งเหยียนมาถึงก่อนเวลานัดหมายทั้งคู่เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมสีเข้มและไม่พาคนติดตาม หลินเยว่เก็บฉลองพระองค์มังกรไว้ใต้เสื้อคลุม ส่วนเซียวจิ่งเหยียนรวบผมอย่างเรียบง่ายเพื่อไม่ให้เครื่องประดับของสนมสะท้อนแสง“เราควรซ่อนตรงใด?” หลินเยว่กระซิบเซียวจิ่งเหยียนมองรอบบริเวณ ก่อนชี้ไปยังภูเขาจำลองข้างสระ “ตรงนั้นมองเห็นศาลาและมีทางถอยสองทาง”“พระองค์ดูชำนาญนะเพคะ”“ข้าเป็นคนสั่งสร้างอุทยานแห่งนี้”“หม่อมฉันหมายถึงเรื่องแอบดูผู้อื่น”เขาหันมามอง “ข้าไม่เคยทำ”“คืนนี้ก็ถือเป็นครั้งแรกของพระองค์”“หากไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าคงไม่ต้องซ่อนตัวอยู่หลังหินในวังของตนเอง”“เหตุใดจึงเป็นความผิดหม่อมฉันอีกแล้ว?”“เพราะตอนนี้ร่างข้าอยู่กับเจ้า หากถูกจับได้ คนทั้งวังจะคิดว่าฮ่องเต้แอบมาดูฮองเฮานัดพบบุรุษ”“ความจริงก็เป็นเช่นนั้นนี่เพคะ”เซียวจิ่งเหยียนนิ่งไป ก่อนตัดบท “รีบเข้าไปซ่อน”ทั้งสอ

“อาหารที่ข้าชอบที่สุดคืออะไร?”เซียวจิ่งเหยียนมองหลินเยว่ซึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทรงงาน ก่อนตอบอย่างไม่แน่ใจ“เกาลัดคั่ว”“นั่นเป็นของที่หม่อมฉันชอบกินเล่นเพคะ”“ต่างกันตรงไหน?”“อาหารกับของกินเล่นย่อมไม่เหมือนกัน”“เจ้ากินทั้งสองอย่าง”หลินเยว่ถอนหายใจ “รากบัวเชื่อมน้ำผึ้งเพคะ หม่อมฉันชอบรากบัวเชื่อมน้ำผึ้ง”“หวานเกินไป”“พระองค์ไม่จำเป็นต้องชอบ เพียงต้องจำว่าหม่อมฉันชอบ”หลังเหตุการณ์ที่ศาลาริมน้ำ ทั้งคู่รู้ว่าเซี่ยหลันเริ่มสงสัยหลินเยว่แล้ว พวกเขาจึงใช้เวลาว่างแลกเปลี่ยนข้อมูลเกี่ยวกับนิสัยและความทรงจำของอีกฝ่ายเซียวจิ่งเหยียนต้องจำอาหาร เครื่องประดับ และเหตุการณ์ต่าง ๆ ในฝ่ายใน ส่วนหลินเยว่ต้องจำเรื่องในราชสำนัก พระญาติ และคนที่ฮ่องเต้เคยพบ“ข้าชอบชาอะไร?” เขาถามกลับ“ชาหลงจิ่งเพคะ”“ไม่ใส่น้ำผึ้ง”“หม่อมฉันรู้แล้ว”“แล้วเวลาอ่านฎีกา ข้าใช้พู่กันด้ามใด?”“ด้ามหยกดำ”“ผิด ด้ามหยกดำใช้เขียนราชโองการ”หลินเยว่ขมวดคิ้ว “พระองค์มีพู่กันตั้งมากมาย เหตุใดต้องแบ่งใช้ด้วย?”“เพราะมันมีหน้าที่ต่างกัน”“เช่นเดียวกับอาหารและของกินเล่นของหม่อมฉันเพคะ”เซียวจิ่งเหยียนเงียบไปหลินเยว่ยิ้มอย่างผู้ชน

บทที่ 18 วันที่ไม่ควรเกิดขึ้นฎีกาด่วนจากชายแดนถูกส่งถึงตำหนักเฉียนชิงก่อนรุ่งสาง หลินเยว่ในร่างฮ่องเต้เปิดอ่านเพียงไม่กี่บรรทัด สีหน้าก็เปลี่ยนไปกองทัพรักษาชายแดนตะวันตกได้รับราชโองการลับให้จัดเตรียมเสบียงและเคลื่อนพลเข้าสู่ราชธานี ทหารชุดแรกจะออกเดินทางภายในสามวันทว่าหลินเยว่ไม่เคยออกคำสั่งนั้นนางหยิบกระดาษสีแดง เขียนรหัสสั้น ๆ แล้วส่งไปพร้อมรายงานของฝ่ายใน ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เซียวจิ่งเหยียนในร่างหลินเยว่ก็ถูกนำเข้ามาทางประตูข้าง โดยมีข้ออ้างว่าพระสนมมาขอพระราชทานอภัยโทษหลังถูกกักบริเวณทันทีที่ประตูปิด เขาก็รับฎีกาไปอ่าน“เป็นไปไม่ได้”“หม่อมฉันก็คิดเช่นนั้นเพคะ”“กองทัพชายแดนจะไม่เคลื่อนพลหากไม่มีราชโองการและตราประทับ”“แสดงว่าศัตรูมีทั้งสองอย่าง”เซียวจิ่งเหยียนอ่านฎีกาซ้ำอีกครั้ง “ผู้ใดเป็นคนส่งข่าวนี้?”“นายกองที่ยังภักดีต่อพระองค์ เขาเห็นคำสั่งแล้วคิดว่าผิดปกติ เพราะไม่มีการหารือในราชสำนัก จึงส่งมาถามอย่างลับ ๆ”“ดีที่เขายังไม่เคลื่อนพลทันที”“แต่ในฎีกาบอกว่ามีแม่ทัพบางคนเริ่มจัดเสบียงแล้ว หากเราไม่ทำอะไร ภายในสามวันกองทัพอาจออกจากชายแดน”เซียวจิ่งเหยียนวางกระดาษลง สีหน้า

บทที่ 20 ช่างหลวงที่หายไปชื่อของช่างแกะหยกถูกขีดวงไว้กลางบัญชีกองช่างหลินเยว่ตรวจบันทึกย้อนหลังทุกฉบับ พบว่าเงินเดือนของเขาถูกระงับหลังหายตัว แต่ชื่อภรรยากับบุตรกลับไม่ปรากฏในทะเบียนคนออกจากเมือง“คนทั้งครอบครัวหายไปพร้อมกัน โดยไม่มีผู้ใดแจ้งทางการ” นางกล่าว “แปลว่าพวกเขาอาจไม่ได้ออกจากเมืองหลวง”เซียวจิ่งเหยียนพยักหน้า “ให้ตรวจบ้านเดิม ญาติ และทรัพย์สินทั้งหมด แต่อย่าใช้คนของกรมอาญา”“พระองค์สงสัยว่ามีคนในกรมอาญาร่วมมือกับจิ่งเหวิน?”“ตราปลอมถูกใช้ส่งคำสั่งถึงกองทัพ หากพวกเขาไม่มีคนในหน่วยงานสำคัญ ย่อมทำไม่ได้ง่ายเช่นนี้”หลินเยว่จึงเลือกใช้องครักษ์เพียงไม่กี่นายที่เซียวจิ่งเหยียนรับรองด้วยตนเอง ทุกคนได้รับคำสั่งให้สืบอย่างลับ ๆ โดยไม่เปิดเผยว่าฮ่องเต้กำลังตามหาผู้ใดสองวันต่อมา พวกเขาพบร่องรอยแรกก่อนหายตัว ช่างหลวงเคยเบิกยารักษาโรคไอเรื้อรังให้บุตรสาว หลังเขาหายไป ร้านยาแห่งเดิมยังได้รับคำสั่งซื้อยาชนิดนั้นทุกเดือน เพียงเปลี่ยนชื่อผู้รับและให้ส่งไปยังโรงแกะสลักร้างนอกกำแพงชั้นตะวันตกองครักษ์เข้าตรวจค้นในคืนเดียวกันภายในโรงแกะสลักไม่มีครอบครัวของช่างหลวง มีเพียงชายร่างผอมซึ่งถูก