جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ความเงียบสงบหลังพายุอารมณ์ระลอกแรกผ่านพ้นไปได้เพียงไม่นาน ทว่า ฤทธิ์ยาปลุกเซ็กส์ชนิดพิเศษที่วิกเตอร์ตั้งใจใช้บดขยี้ไอรีนกลับยังไม่หมดฤทธิ์ลงง่ายๆความร้อนระอุที่ซ่อนตัวอยู่ลึกในกระแสเลือดเริ่มประทุและแผดเผาร่างกายของหญิงสาวขึ้นมาอีกครั้ง ร่างบางที่นอนหมดแรงบนอกแกร่งเริ่มบิดเกร็ง ผิวกายขาวเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาจนขึ้นสีแดงระเรื่อไปทั้งตัว ลมหายใจแผ่วเบาแปรเปลี่ยนเป็นหอบถี่วูบไหว ริมฝีปากบางเผยอออกครางแผ่วต่ำในลำคอ ร่างกายตอบสนองความต้องการอย่างต้านทานไม่อยู่มือเรียวเล็กขยับไปลูบไล้หน้าอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของอลัน สะโพกผายบิดวนเบาๆ ถูไถเข้าหาความแข็งแกร่งของเขาที่ยังคงแช่ค้างอยู่ภายในกายเธอ ฤทธิ์ยาบีบบังคับให้เธอละทิ้งเกราะป้องกันตนเองจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาอันร้อนแรงที่อยากจะให้ชายตรงหน้าครอบครองเธอไว้ทั้งหมด“อลัน... อลัน...”ไอรีนส่งเสียงครางกระเส่าเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงหวาน นัยน์ตาคู่โตเยิ้มหยาดเยิ้มไปด้วยฤทธิ์ยาที่แฝดเผา“ช่วย... ช่วยฉันอีก... มันยังไม่หาย... ร้อน... ร้อนไปหมดแล้ว...”อลันชะงักกึก... สายตาคู่คมที่เคยดุดันพลันอ่อนแสงลง ความรู้สึกประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อ

ความเงียบสงบภายใหรูเพนท์เฮ้าส์หรูชั้นสูงสุดเปรียบเสมือนความเงียบก่อนพายุใหญ่จะพัดกระหน่ำ แม้บาดแผลทางกายของไอรีนจะเริ่มทุเลาลงจนแทบไม่เหลือร่องรอย ทว่ารอยแผลในใจและภาพเหตุการณ์ในค่ำคืนนั้นยังคงรบกวนจิตใจของเธออยู่ทุกวัน หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวยาวนั่งอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ริมกระจกบานโต ดวงตาคู่สวยทอดมองทัศนียภาพของเมืองหลวงที่ถูกครอบคลุมด้วยเมฆฝนสีเทาครึ้มความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดที่อลันมอบให้เมื่อวันก่อนยังคงตกค้างอยู่ในหัวใจ หากแต่ความจริงที่ว่าเขาคือมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลและอันตรายที่สุด ก็เป็นสิ่งที่เธอไม่อาจหลอกตัวเองได้เลย สิ่งที่กัดกินหัวใจของไอรีนมากที่สุดในเวลานี้ ไม่ใช่แค่ความกลัวต่อวิกเตอร์หรือความสับสนในตัวอลัน แต่เป็นความห่วงใยที่มีต่อ ไออุ่น น้องสาวเพียงคนเดียวของเธอไอรีนบีบมือเรียวเข้าหากันแน่น ความวิตกกังวลสะท้อนชัดในดวงตาคู่โต เธอขาดการติดต่อกับน้องสาวมาหลายวันแล้ว นับตั้งแต่เกิดเรื่องร้ายขึ้น ไออุ่นจะอยู่กินอย่างไร จะโดนคนของวิกเตอร์ตามราวีหรือไม่ ยิ่งคิด หัวใจของคนเป็นพี่สาวก็ยิ่งร้อนรนราวกับถูกไฟเผา จนไม่อาจทนนั่งเฉยๆ ในกรงทองแห่งนี้ได้อีกต่อไปเสียงประตูห้องทำงาน

เสียงปืนและเสียงการปะทะกันอย่างรุนแรงภายในบ้านหลังเล็กหยุดลงอย่างฉับพลัน ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่ชวนให้หายใจไม่สะดวก กลิ่นดินปืนผสมกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้องรับแขกที่บัดนี้ข้าวของกระจัดกระจายยับเยินแกร๊ก...เสียงปลดล็อกประตูห้องเก็บของใต้บันดังขึ้น ไออุ่นที่นั่งขดตัวสั่นระริกอยู่ข้างในรีบผลักบานประตูออกด้วยมืออันสั่นเทา ภาพตรงหน้าทำเอาหญิงสาวต้องยกมือขึ้นปิดปากแน่นเพื่อกั้นเสียงกรีดร้อง... ร่างของกลุ่มชายฉกรรจ์ชุดดำนับสิบนอนหมดสติและจมกองเลือดอยู่บนพื้นบ้าน ทว่าท่ามกลางซากความพินาศเหล่านั้น ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำที่สูงร้อยแปดสิบเเปดเซนติเมตรยังคงยืนตระหง่านอยู่กลางห้องแม็กส์ยืนหอบหายใจหนัก เสื้อสูทสีดำสนิทของเขาหลุดลุ่ย เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมผ่านเนื้อผ้าบริเวณไหล่ซ้ายจนกลายเป็นวงกว้าง นัยน์ตาคู่คมสีเข้มที่เคยฉายแววฆาตกรรมพลันอ่อนแสงลงทันทีที่เห็นร่างเล็กของไออุ่นก้าวออกมาจากความมืด“นายหน้ายักษ์! นาย... นายโดนยิงนี่”ไออุ่นรีบวิ่งเข้าไปหาเขาโดยไม่สนใจคราบเลือดบนพื้น น้ำตาไหลพรูออกมาจากดวงตาคู่โตอย่างห้ามไม่ได้ “เลือด... เลือดไหลเยอะมากเลย ทำยังไงดี”“ผมไม่เป็นไร...”แม็ก

ค่ำคืนนั้น เมืองทั้งเมืองจมอยู่ใต้ม่านฝนสีหม่น เม็ดฝนพร่างพรมลงบนกระจกสูงจรดเพดานของห้องทำงานชั้นบนสุด ราวกับนิ้วมือเย็นเฉียบของใครบางคนกำลังเคาะเรียกความทรงจำที่เจ้าของห้องพยายามฝังมันไว้ให้ลึกที่สุด แสงไฟจากอาคารฝั่งตรงข้ามพร่าเลือนผ่านหยาดน้ำ กลายเป็นเส้นสีทองสั่นไหวอยู่บนพื้นไม้เงาวับ ขณะที่วิกเตอร์ยืนอยู่ตรงนั้นนิ่งงัน เงาร่างสูงใหญ่ของเขาทอดยาวไปกับความมืด ราวกับปีศาจตนหนึ่งซึ่งถูกกักขังอยู่ในกรงที่ตัวเองสร้างขึ้นมาแก้ววิสกี้ในมือถูกจับไว้แน่นจนข้อนิ้วซีด ทว่าน้ำสีอำพันภายในกลับไม่พร่องลงแม้แต่น้อย เขาไม่ได้ต้องการรสขมของเหล้า หากต้องการเพียงบางสิ่งที่ช่วยกดทับเสียงในหัวให้เงียบลง เสียงกรีดร้อง เสียงปืน เสียงฝีเท้าวิ่งหนีตาย และเสียงเล็กๆ ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยเรียกเขาว่าพี่ชายด้วยน้ำเสียงสดใสเกินกว่าจะอยู่ในโลกแบบนี้นานมาแล้ว ก่อนที่ชื่อของวิกเตอร์จะกลายเป็นเงาดำซึ่งผู้คนในโลกใต้ดินไม่กล้าเอ่ยถึง เขาเคยเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เด็กหนุ่มที่มีบ้าน มีพ่อ มีแม่ และมีน้องสาวตัวเล็กซึ่งมักวิ่งตามหลังเขาไปทั่วคฤหาสน์ หล่อนชอบซ่อนตัวอยู่หลังม่าน ในห้องโถง แล้วโผล่ออกมาทำหน้าทะ

สติสัมปชัญญะของโซเฟียค่อยๆ ลอยกลับมา ราวกับคนจมน้ำที่ถูกกระชากขึ้นสู่ผิวน้ำด้วยความเจ็บปวด สิ่งแรกที่เธอรับรู้ไม่ใช่แสง ไม่ใช่เสียง หากเป็นความเย็นชื้นของอากาศที่ซึมผ่านผิวหนังลึกลงไปถึงกระดูก กลิ่นสนิมเก่า และยาฆ่าเชื้อจางๆ คลุ้งปะปนกันอยู่ในความมืด ทำให้ทุกลมหายใจฝืดเธอขยับตัวตามสัญชาตญาณ เชือกหยาบแข็งที่รัดข้อมือและข้อเท้าก็กรีดลงบนผิวจนเจ็บแปลบ ความมึนงงจากยาสลบยังเกาะอยู่ในหัวเหมือนหมอกหนา แต่เสียงหัวใจของตัวเองกลับดังชัดขึ้นเรื่อยๆ ราวกับสะท้อนกลับมาจากผนังห้องใต้ดินอันคับแคบแห่งนี้เมื่อเปลือกตาหนักอึ้งเปิดขึ้น ภาพตรงหน้าพร่ามัวอยู่ครู่หนึ่งก่อนค่อยๆ ชัดเจน โคมไฟดวงเดียวแขวนอยู่กลางห้อง แสงสีเหลืองซีดสั่นไหวตามแรงลมจากช่องระบายอากาศเล็กๆ บนกำแพง ทำให้เงาของทุกสิ่งยืดยาวผิดรูป เก้าอี้ไม้ที่เธอถูกมัดไว้ตั้งอยู่กลางห้อง คล้ายถูกจัดวางเป็นฉากสำหรับการลงทัณฑ์มากกว่าการสอบสวน พื้นปูนใต้เท้าเต็มไปด้วยคราบดำที่ไม่อาจบอกได้ว่าเป็นน้ำมัน ดิน หรือเลือดเก่าที่ถูกล้างออกไม่หมด โซเฟียกลืนก้อนแข็งๆ ลงคออย่างยากลำบาก ภาพรถที่ถูกโจมตี เสียงกระจกแตก เสียงตะโกนของบอดี้การ์ด และผ้าขาวที่กดแนบลงบ