All Chapters of ใต้กลลวงของคนเลว: Chapter 1 - Chapter 10

นามบัตรใบนั้นวางนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงานของไอรีนมาตลอดสามวันเธอไม่ได้แตะต้องมันอีกเลยนับตั้งแต่คืนที่ก้าวออกจากตึกเอเวอร์กรีน ทำเพียงแค่วางมันพิงไว้กับขาโคมไฟตั้งโต๊ะ ให้ตัวอักษรสีเงินบนพื้นดำเรียบสะท้อนแสงไฟวิบวับทุกครั้งที่เปิดใช้งานยามค่ำคืน ราวกับมันกำลังทำหน้าที่เป็นนาฬิกาทรายจงใจคอยเตือนเธอว่า เวลาที่เหลืออยู่กำลังจะหมดลงทุกขณะ ตลอดสามวันที่ผ่านมา ไม่มีคืนไหนเลยที่เธอจะข่มตาหลับสนิท หญิงสาวเอาแต่นอนพลิกตัวไปมาบนเตียง ฟังเสียงพัดลมหมุนสม่ำเสมอเป็นจังหวะเดียวกับความคิดซ้ำซากที่วนเวียนอยู่ในหัว ตัวเลขสิบสองล้านบาทลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าไม่ต่างจากกำแพงตึกตระหง่านสูงลิบจนมองไม่เห็นยอดและปลายทาง และทุกครั้งที่ลองพยายามคำนวณความเป็นไปได้ในการหาเงินกู้ก้อนนั้นด้วยตัวเอง คำตอบที่ได้กลับมาก็ยังคงมีเพียงหนึ่งเดียวเสมอ... เป็นไปไม่ได้ ไม่ว่าจะทำงานหนักแค่ไหน ไม่ว่าจะพยายามบากหน้าไปหยิบยืมจากใคร ชีวิตทั้งชีวิตของเธอก็ไม่มีวันพอชดใช้หนี้ก้อนนี้ได้ทัน เข้าสู่เช้าวันที่สี่ ลำแสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านบางเข้ามาทาบลงบนพื้นห้องครัว ไอรีนนั่งนิ่งอยู่ตรงโต๊ะอาหาร สองมือกุมถ้วยกาแฟที่เย็นชืดไปนานแล้วโดยไ

เมื่ออลันหมุนตัวเดินออกจากห้องประชุมไปแล้ว แม็กซ์ก็ก้าวกลับเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน ซึ่งช่วยบรรเทาบรรยากาศตึงเครียดอันหนักอึ้งที่ยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศให้เจือจางลง เขากวาดสายตามองกระดาษสัญญาบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะช้อนสายตามองไอรีนด้วยความเข้าใจ“เซ็นเรียบร้อยแล้วสินะครับ” เขาเอ่ยพลางยื่นมือไปเก็บเอกสารใส่แฟ้มอย่างคล่องแคล่ว “ยินดีด้วยครับ ตอนนี้คุณคือพนักงานคนใหม่ของเราอย่างเป็นทางการแล้ว”ไอรีนพยักหน้ารับช้าๆ ความรู้สึกในใจยังคงล่องลอยอยู่กลางอากาศ ไม่แน่ใจเสียด้วยซ้ำว่าเรื่องราวหนี้สินสิบสองล้านบาทที่เพิ่งเกิดขึ้นนี้คือความจริง หรือเป็นเพียงฝันร้ายที่แสนสมจริงกันแน่ แม็กซ์สังเกตเห็นความสับสนบนที่ฉายชัดบนสีหน้าของเธอ จึงแย้มยิ้มปลอบประโลมอย่างมีมารยาท ก่อนจะผายมือเชื้อเชิญให้เธอเดินตามเขาออกจากห้องประชุม“เดี๋ยวผมจะพาคุณไปดูโต๊ะทำงานนะครับ”เขาก้าวเดินนำหน้าผ่านแถวโต๊ะทำงานซึ่งเรียงรายไปด้วยพนักงานที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานกันอย่างเคร่งเครียด พนักงานบางคนช้อนสายตาขึ้นมองไอรีนด้วยความสนใจเพียงครู่เดียว ก่อนจะรีบก้มหน้ากลับไปจดจ่อกับงานตรงหน้า ราวกับทุกคนในบริษัทแห่งนี้ได

รถลีมูซีนสีดำแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าโรงแรมหรูริมแม่น้ำอย่างตรงเวลาในยามหกโมงครึ่ง ไอรีนทอดสายตาผ่านกระจกติดฟิล์มมืดสนิท ออกไปยังตัวอาคารสูงตระหง่านที่ประดับประดาด้วยไฟระยิบระยับตั้งแต่ชั้นล่างจรดชั้นบน แสงประกายสีทองสะท้อนลงบนผิวน้ำพริ้วไหวเป็นทางยาว ราวกับภาพวาดที่มีชีวิต เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะก้าวลงจากรถด้วยรองเท้าส้นสูงที่ยังไม่คุ้นชิน มือหนึ่งกุมกระเป๋าคลัตช์ใบเล็กไว้แน่น ส่วนอีกมือบรรจงจัดแต่งชายกระโปรงให้เข้าที่ ชุดราตรีโทนสีครีมที่อลันจัดส่งไปให้นั้นเข้ารูปพอดีกับเรือนร่างของเธออย่างน่าประหลาดใจ ราวกับถูกตัดเย็บขึ้นมาสำหรับเธอโดยเฉพาะ ผ้าไหมเนื้อนุ่มทิ้งตัวพลิ้วไหวไปตามทุกจังหวะการขยับเผยให้เห็นไหล่เนียนเรียวและส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างพอเหมาะพอเจาะ ไม่ฉูดฉาดหรือเปิดเผยจนเกินงาม ไอรีนไม่เคยสวมใส่เสื้อผ้าราคาแพงลิบลิ่วเช่นนี้มาก่อนในชีวิต และความรู้สึกแปลกบริบทจากเงาสะท้อนในกระจกก่อนออกจากบ้าน ก็ยังคงติดตรึงอยู่ในหัวใจของเธอจนถึงบัดนี้ พนักงานต้อนรับนำพาเธอผ่านโถงล็อบบี้อันหรูหรา มุ่งหน้าสู่ห้องบอลรูมขนาดใหญ่ที่ประดับประดาด้วยโคมระย้าคริสตัลนับสิบดวงห้อยระ

สามวันผ่านไปนับจากบทสนทนาอันน่าหวาดหวั่นทางโทรศัพท์ในคืนนั้น ไอรีนและอลันไม่ได้พูดคุยกันอีกเลยนอกจากเรื่องงานที่เป็นทางการ เธอยังคงไปทำงานตามปกติ ยังคงเห็นรถเอสยูวี สีดำติดฟิล์มมืดสนิทคันเดิมจอดซุ่มอยู่ไม่ไกลจากหน้าบ้านทุกเช้า ทว่าเธอทำได้เพียงแค่เดินผ่านไปโดยไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมอง เธอบอกตัวเองว่านี่คือการเอาตัวรอดอย่างสงบ แต่ลึกๆ รู้ดีว่าแท้จริงแล้วมันคือความหวาดผวาที่เธอไร้กำลังจะต่อต้านอำนาจอันเยือกเย็นของชายคนนั้น ที่ทำงาน... อลันไม่ได้ก้าวลงมายังแผนกบัญชีอีกเลยนับตั้งแต่คืนนั้น ไม่มีข้อความส่วนตัว ไม่มีสายตาจับจ้องจากปลายทางเดิน ไม่มีแม้กระทั่งการบังเอิญพบกันในลิฟต์ ไอรีนควรจะรู้สึกผ่อนคลาย แต่ทว่าทุกครั้งที่ต้องเดินผ่านมุมมืด หรือยามที่ประตูลิฟต์เปิดออก หัวใจของเธอกลับสั่นระทึกด้วยความระแวง ร่างกายเกร็งตึงด้วยความหวาดกลัวว่าเงาร่างอันน่าเกรงขามและบรรยากาศกดดันของเขาจะปรากฏขึ้นมาเมื่อใด กระทั่งเบญจ์สังเกตเห็นอาการผวาและหวาดระแวงของเพื่อนร่วมงานได้ชัดเจน แต่ครั้งนี้เธอเลือกที่จะนิ่งเฉย เพียงส่งสายตาเป็นห่วงและเห็นใจมาให้เป็นระยะ ราวกับรู้ดีว่าเรื่องราวนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจ

บรรยากาศภายในรถ รถสปอร์ตคันหรูที่มีกระจกนิรภัยสีเข้มมืดสนิทเคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบทว่ารวดเร็ว มุ่งตรงไปยังลานจอดรถ ขาเรียวยาวมุ่งสู่เพนต์เฮาส์หรูชั้นสูงสุดซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวขั้นสุดของเขาไอรีนกายสั่นระริกอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม ฤทธิ์ยาปลุกกำเซ็กส์ชนิดรุนแรงกำลังแผดเผาสติสัมปชัญญะของเธอจนหลุดลอย ความร้อนรุ่มปานไฟเผาส่งผลให้คนตัวเล็กร้อนวูบวาบไปทั่วท้องน้อย ลมหายใจหอบถี่ติดขัด เหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามผิวกายเนียนลื่น ความต้องการที่ไม่เคยพบเจอจู่โจมจนเธอต้องขบริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกั้นเสียงครางอย่างน่าอัปยศเมื่อประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกชั้นสูงสุดเพนต์เฮาส์ อลันกระชับร่างบางในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา ร่างกายของไอรีนสั่นเทาและตอบสนองเข้าหาอกแกร่งตามสัญชาตญาณ เขาพาร่างของเธอมาวางลงบนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์กลางห้องนอนใหญ่ แสงไฟสีส้มสลัวดึงดูดบรรยากาศให้ดิ่งลึกสู่ความวาบหวาม“อลัน... ชะ.. ช่วย... ช่วยฉันที...”ไอรีนส่งเสียงครางแผ่วเบา น้ำตาไหลอาบแก้มเนียน ร่างกายบิดเกร็งด้วยความทรมานจากฤทธิ์ยาที่รุนแรง มือเรียวเล็กไขว่คว้าเหนี่ยวรั้งชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นอลันโน้มตัวลงนั่งข้างกายเธอ มือหนาเรียว