All Chapters of The Heiress of Ledesma Was Replaced by a Top Model: Chapter 1 - Chapter 5

Vianne Ledesma's POV“Hindi mo ba naiisip na baka balang araw pagsisihan mo ang pagpili sa kanya?”Hindi ko nakalimutan ‘yung tanong na ‘yun. Galing ‘yun sa taong buong buhay kong minahal at iginagalang—ang sarili kong ama. Limang taon na ang nakalipas noon, nakatayo ako sa harap ng hapag-kainan ng pamilya ko, ang pamilya Ledesma habang tahimik na pinagmamasdan nila ‘yung lalaking mahigpit kong hawak sa kamay. Si Toby Zamora. ‘Yung lalaking minahal ko. ‘Yung lalaking pinili ko. At sa araw na ‘yun, buong puso akong naniwalang tama ako.Sigurado ako na darating ‘yung araw na mapapatunayan ko sa kanilang lahat na nagkamali sila. Na hindi nila nakita ‘yung nakita ko kay Toby—‘yung lalaking kilala ko pa bago siya naging sikat sa mundo ng negosyo, ‘yung ilang beses bumangon matapos mabigo, ‘yung nagtrabaho nang mabuti, hindi lang para sa sarili kundi para sa pangarap naming dalawa. Ako ‘yung nakakita. Ako ‘yung naniwala. Ako ‘yung lumaban. Kaya noong sinabi ni Papa na baka pagsisihan ko ‘to

Vianne Ledesma's POVHindi ako nakatulog.Buong gabi akong nakahiga sa tabi ng kanyang pwesto sa kama, nakatitig sa kisame habang ang bawat paghinga ay tila mas mabigat kaysa sa nauna. Ilang beses kong idinilat ang mga mata, umaasang pagmulat ko ay wala na ang lahat—na ang balitang iyon ay panaginip lamang, na ang mga litrato ay gawa-gawa lamang, na ang lalaking pinili ko ay hindi kayang saktan ako nang ganito kalala. Ngunit sa bawat pagmulat ko, naroon pa rin ang katahimikan. Naroon pa rin ang katotohanang wala na siya sa aking tabi. Naroon pa rin ang pagkawasak na dala ng kanyang ginawa.Sa ibabaw ng mesa sa gilid ng kama, wala na ang litrato ng aming kasal. Kinuha ko iyon noong madaling-araw, nang hindi ko na kayang makita ang mga ngiti naming tila punong-puno ng pangako at pag-asa. Inilagay ko ito nang nakaharap sa ibaba, upang hindi ko na makita ang aking sarili na nakatingin sa kanya nang may pagmamahal na tila walang hanggan. Ang tanging naiwan sa ibabaw ng mesa ay ang singsing

Vianne Ledesma's POVNakaupo lang ako sa loob ng sasakyan, nakatitig lang sa gate ng mansyon ng mga Ledesma, ng aking pamilya. Nandito na ako muli. Ilang minuto na akong nakahinto sa tapat, pero parang hindi ko magawang bumaba at pumasok. Ito rin ‘yung gate na dinaanan ko dati—limang taon na ang nakalipas—noong umalis ako para sundan ‘yung lalaking pinili ko at pinaglaban, sa halip na pakinggan ang mga magulang ko at mga taong nagmamahal sa akin. Masyado akong nabulag ng pagmamahal.Dati, akala ko pagmamahal lang ang mahalaga. “Papatunayan ko na tama ang desisyon ko naipaglaban si Toby” naaalala ko ang salitang sinabi ko sa sarili ko habang naglalakad palayo ng mansyon. Pero ngayong bumabalik ako, dahan-dahan kong naiintindihan ang lahat, nagkamali ako. Hindi nila ako pinigilan dahil lamang galit sila kay Toby. Pinigilan nila ako dahil ayaw nila akong masaktan. Gusto lang nila akong protektahan mula sa sakit na nararanasan ko ngayon.Biglang sumagi sa isip ko ang sinabi ni Papa noon: