KABANATA 2: Huli Na Ang Pagsisisi

Vianne Ledesma's POV

Ang tunog ng pagbubukas ng p***o sa labas—ito ang dating hinihintay ko gabi-gabi.

Dati, kahit gaano ako kapagod, kahit gaano karami ang problema ko sa trabaho, gumagaan ang pakiramdam ko kapag naririnig ko ang yabag ni Toby papasok sa bahay. Dahil alam kong uuwi siya sa akin. Dahil alam kong sa kabila ng lahat ng nangyayari sa mundo, may isang lugar kung saan ako ang pinipili niya.

Pero ngayong gabi… iba ang naramdaman ko.

Nang marinig ko ang pagbukas ng p***o ng mansyon, hindi ako gumalaw. Hindi ako tumakbo pababa. Hindi ko siya sinalubong. Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon… hindi ko na alam kung ang taong papasok sa bahay na ito ay asawa ko pa ba. O isang estrangherong minsang minahal ko.

Tahimik akong nakatayo sa loob ng aming silid habang nakatingin sa isang bagay na nasa harap ng p***o. Isang maleta. Isang maliit na maleta lamang. Hindi ko inilagay roon ang lahat ng gamit niya. Hindi ko kayang gawin iyon. Hindi dahil ayaw kong tanggapin ang nangyari. Kundi dahil alam kong halos lahat ng bagay na mayroon si Toby ngayon ay hindi galing sa kanya. May mga damit siyang ako ang bumili. May mga gamit siyang pinili ko para sa kanya. May mga bagay sa bahay na ito na ako mismo ang naghanap dahil gusto kong maramdaman niyang may lugar siya rito. Sa loob ng mga taon ng pagsasama namin, unti-unti siyang naging bahagi ng buhay ko. At ngayon… isang maleta lamang ang kailangan niyang dalhin palabas. Dahil wala siyang kailangang kunin sa akin. Wala na.

Bumukas ang p***o. Nakita ko siya, ang asawa kong nagtaksil sa ‘kin. Wala na ang kumpiyansa niya. Wala na ang lalaking sanay humarap sa mga kamera at tao. Ngayon, mukha siyang isang taong alam niyang may sinira siyang hindi na madaling ayusin.

“Vianne…”

Isang tawag lamang ng pangalan ko. Ngunit sa unang pagkakataon, hindi na iyon sapat para palambutin ako. Nanatili akong nakatayo. Hindi ako umiiyak. Hindi ako sumisigaw. Tinitigan ko lamang siya. At marahil iyon ang mas masakit para sa kanya—dahil wala siyang makitang dating ako. Wala iyong babaeng agad siyang lalapitan. Wala iyong babaeng agad maniniwala sa bawat paliwanag niya.

“Gaano na katagal?”

Nanigas siya. At sa katahimikang iyon… nakuha ko ang sagot. Hindi ko kailangan ng paliwanag. Hindi ko kailangan ng detalye. Dahil minsan, ang isang segundong pag-aalinlangan ay sapat nang magsabi ng katotohanan.

“Toby…”

Napailing siya. “Vianne, pakinggan mo muna ako.”

“Gaano na katagal?”

Mas malamig ang boses ko ngayon. Mas malinaw. Hindi dahil hindi ako nasasaktan. Kundi dahil kailangan kong pigilan ang sarili kong bumagsak.

“Mali ang iniisip mo.”

Napangiti ako nang mapait. “Talaga?”

Lumapit siya. “Vianne, mahal kita.”

Natawa ako nang mahina—hindi dahil nakakatawa, kundi dahil masakit. “Mahal mo ako? Pagkatapos ng lahat ng nakita ko?”

Hindi siya nakasagot.

“Gaano na katagal, Toby?”

Muli siyang natahimik. At doon ko naramdaman ang sakit na hindi kayang pantayan ng kahit anong balita. Hindi ang larawan. Hindi ang headline. Hindi ang opinyon ng publiko. Kundi ang katotohanang ang lalaking pinakamalapit sa akin ay hindi kayang sabihin sa akin ang totoo.

---

“Hindi ko ginusto na mangyari ito.”

Napapikit ako. “Pero nangyari.”

“Vianne…”

“Alam na ng buong bansa, Toby.” Napatingin ako sa kanya. “Alam mo ba kung ano ang pinakamasakit?” Lumapit ako nang kaunti. “Hindi iyong niloko mo ako. Ang pinakamasakit ay ipinaglaban kita. Ipinaglaban kita sa sarili kong pamilya. Sinabi ko sa kanila na nagkakamali sila tungkol sa iyo. Sinabi ko sa kanila na iba ka. At ngayon, paano ko sila haharapin?”

Nakita kong nasaktan siya sa sinabi ko. Pero hindi na sapat ang sakit niya. Dahil ako ang matagal na n’yang sinasaktan.

---

Tumingin ako sa kamay niya. Sa daliri niyang matagal kong hinawakan. Sa singsing na suot niya—ang singsing na ako mismo ang bumili bago ang kasal namin. Pinili ko iyon nang ilang oras dahil gusto kong maging perpekto ang araw na magsisimula ang buhay namin. Dahan-dahan akong lumapit. Hinawakan ko ang kamay niya. At hinubad ko ang singsing.

“Vianne…”

Tinitigan ko ang singsing sa palad ko. “Alam mo ba kung bakit ako ang bumili nito?” Hindi siya sumagot. “Dahil gusto kong ipaalala sa sarili ko na kahit ano pa ang mangyari, pinili natin ang isa’t isa. Pero ako lang pala ang patuloy na pumipili.”

Ipinatong ko ‘yon sa mesa. “Hindi mo na ‘to kailangan.”

Umiling s’ya at hinawakan ang kamay ko. “‘Wag namang ganito, Vianne. Kailangan kita. Ikaw ang pinipili ko.”

At bago ko pa marinig ang kahit anong kasinungalingan—dumapo ang kamay ko sa mukha niya. Isang malakas na sampal. Hindi dahil gusto kitang saktan. Hindi dahil gusto kong gumanti. Kundi dahil iyon ang unang pagkakataon na pinayagan kong maramdaman niya ang bigat ng sakit na dala ko.

Natahimik ang buong silid. Tumingin siya sa akin. At sa mga mata niya, nakita ko ang pagsisisi. Pero huli na.

“Masaya ka na ba?” Mahina ang boses ko. “Pinaglaban ko ito. Pinaglaban ko tayo. Heto ka… sinisira mo ang lahat.”

---

“Ayusin naman natin ‘to.” Unang beses kong narinig ang boses niya na halos pakiusap. “Vianne, please. Hindi ko gustong mawala ka.”

Ngunit hindi ako umatras. Hindi rin ako lumapit. “Pero pinili mong ilagay ako sa lugar kung saan mawawala ako.”

Niyakap niya ako. Dati, ang yakap niya ang lugar na hinahanap ko kapag nasasaktan ako. Ngayon… parang hindi ko na kilala ang taong yumayakap sa akin.

“Vianne, ikaw ang mahal ko.”

Pumikit ako. “Gusto mong maniwala ulit ako sa ‘yo? Dahil pagkatapos ng lahat ng nakita ko… hindi ko na alam kung paano ko haharapin ang pamilya ko. Tama sila, Toby. Tama sila tungkol sa iyo.”

---

Mula sa labas ng mansyon, naririnig ang mga boses—mga reporter, mga kamera, mga taong naghihintay ng sagot.

“Vianne Ledesma! May pahayag po ba kayo?”

“Mrs. Zamora, totoo po ba ang balita?”

“May hiwalayan na po bang mangyayari?”

Hindi na lamang ito problema ng isang mag-asawa. Naging palabas na ito ng buong bansa.

Huminga ako nang malalim. Tumingin kay Toby. “Umalis ka na.”

Nanlaki ang mata niya. “Vianne…”

“Mula sa araw na ito… ito na ang huling pagkakataon na makakapasok ka sa mansyon na ito bilang asawa ko.” Tumulo ang luha ko, pero hindi ako bumigay. Dahil sa unang pagkakataon… pinili ko ang sarili ko.