KABANATA 5: Ang Pagbabalik

Vianne Ledesma's POV

Nakaupo lang ako sa loob ng sasakyan, nakatitig lang sa gate ng mansyon ng mga Ledesma, ng aking pamilya. Nandito na ako muli. Ilang minuto na akong nakahinto sa tapat, pero parang hindi ko magawang bumaba at pumasok. Ito rin ‘yung gate na dinaanan ko dati—limang taon na ang nakalipas—noong umalis ako para sundan ‘yung lalaking pinili ko at pinaglaban, sa halip na pakinggan ang mga magulang ko at mga taong nagmamahal sa akin. Masyado akong nabulag ng pagmamahal.

Dati, akala ko pagmamahal lang ang mahalaga. “Papatunayan ko na tama ang desisyon ko naipaglaban si Toby” naaalala ko ang salitang sinabi ko sa sarili ko habang naglalakad palayo ng mansyon. Pero ngayong bumabalik ako, dahan-dahan kong naiintindihan ang lahat, nagkamali ako. Hindi nila ako pinigilan dahil lamang galit sila kay Toby. Pinigilan nila ako dahil ayaw nila akong masaktan. Gusto lang nila akong protektahan mula sa sakit na nararanasan ko ngayon.

Biglang sumagi sa isip ko ang sinabi ni Papa noon: “Kapag dumating ang araw na masaktan ka… sana huwag mong isipin na wala ka nang babalikan.”

Napapikit ako habang tumutulo ang luha. Tama siya. Bawat salitang sinabi niya noon ay tama. At ngayon, nandito ako—durog ang puso, puno ng hiya, at wala nang ibang matatakbuhan kundi ang tahanang tinalikuran ko noon.

Sa labas ng gate, nakita ko ang isang pamilyar na lalaki.

Nakatayo siya roon, kausap ang guard habang hinihintay na buksan ito. Si Stanley Lichauco. Nag-iisang anak ng pamilyang Lichauco, ang pamilyang matagal nang kaibigan ng mga magulang ko, kasosyo ng Ledesma Group sa maraming negosyo. Kilala ko na siya noon pa man—bago pa man dumating si Toby sa buhay ko. Madalas siyang pumunta rito, parang bahagi na rin ng pamilya. Hindi siya iba sa 'kin.

Nang mapansin n'ya ang isang nakatigil na sasakyan, tumigil siya sa pakikipag-usap sa guard at dahan-dahang lumapit sa bintana ko. Ibaba ko agad ang side mirror ng aking sasakyan. Tinitigan niya ako—sigurado akong nakita niya ang pagod sa mga mata ko, nakita ko rin ang saglitang pagsulyap n'ya sa mga daliri ko sa manubela, wala na ang singsing sa daliri ko. Biglang gumuhit ang malungkot na ngiti sa labi ko. Ngunit wala siyang sinabing kahit ano na magpapabigat pa sa nararamdaman ko. pero sigurado akong narinig na n'ya ang balita.

“Vianne,” mahinahong bati niya, walang bahid na panghuhusga, parang wala din s'yang balak magtanong tungkol sa mga balita na bumungad sa headlines simula ng lumabas ang balita.

“Stanley…” basag ang boses ko. “Nandito ka pala.”

Bahagya siyang tumango. Lumapit nang kaunti sa bintana

“It's nice seeing you here.” Sambit n'ya na nakapagpagaan ng loob ko. "Thanks, bakit nandito ka sa labas?" Tanong ko. "I was about to go in, ng makita kong tumigil ang sasakyan mo sa tapat ng gate, just checking if everything's okay bago ako pumasok sa loob." Tinaas n'ya ang mga kilay, inaantay ang konpirmas'yon ko.

Napalunok ako. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Sa lahat ng pwedeng makakita sa akin sa unang pagkakataon mula noong kumalat ang balita… siya pa talaga ang nauna kong nakita.

"No worries, walang pipilit sa 'yong i-kwento o ipaliwanag ang nagyari kung ka pa handa.” Sinubukan n'yang pagaanin ang loob ko.

Tumingin ako sa kanya. Walang pahid ng panghuhusga o ng awa sa sitwasyon ko

“Salamat,” ‘yun lang ang nagawa kong sabihin. Ngumiti lang s'ya.

“Pumasok ka na sa loob. Hinihintay ka na nina Tita at Tito.”

Hindi na siya nagtanong pa. Bahagya siyang lumayo para bigyan ako ng espasyo. Parang alam niyang kailangan ko munang huminga nang malalim bago harapin ang lahat.

Dahan-dahang bumukas ang gate. Yumuko ang guard bilang paggalang ng makita n'ya ako.

“Maligayang pagdating po, Ma’am Vianne.” Ngumiti lamang ako.

Ipinasok ko na ang sasakyan ko ng tuluyan sa lupa ng mga Ledesma. Hindi na ako nagulat na nandoon pa rin si Stanley nang huminto ang sasakyan sa tapat ng p***o. Inalalayan pa niya akong bumaba nang makita niyang nanginginig ang mga tuhod ko.

“Dahan-dahan lang,” malumanay na paalala niya.

Tumango ako at sabay kaming naglakad papasok sa loob ng bahay, mabagal lang din ang kan'yang hakbang na para bang sinasabayan n'ya ang lakad ko.

Walang nagbago sa loob. Ang pamilyar na pasilyo, ang mga litrato sa dingding, ang piyanong madalas tugtugin ni Mama—lahat ay katulad pa rin ng dati. Marahil ay ako lang ang nagbago.

Bago pa kami makarating sa sala, narinig namin ang boses ni Mama. Umiiyak siya habang nanonood ng balita. Pagkatapos ay narinig ko ang boses ni Papa—mabigat, pero matatag:

“Huminahon ka, maaayosdin ang lahat. Anak natin si Vianne. Hindi natin siya pababayaan kahit anong mangyari.”

Napahinto ako sa pintuan ng marinig ko iyon, pumatak ang luha ko at bumigat ang dibdib. Inasahan ko ang galit nila. Inasahan kong maririnig ko ang paulit-ulit na sumbat galing sa kanila pero hindi iyon ang narinig ko.

Huminga ako nang malalim at bago humakbang papasok. Sabay na tumingin sa akin sina Mama at Papa. Walang nagsalita ni-isa sa'min. Tinitigan lang nila ako na parang sinisigurong maayos ba talaga ako.

Hindi ko magawang itaas ang tingin ko sa kanila.

“Ma… Pa…” dahan-dahang lumabas ang boses ko. “I'm sorry.”

narinig ko ang yabag ni Mama na agad akong dinaluhan at niyakap nang mahigpit. “Anak ko… ayos ka lang ba? Napanood namin ang mga balita.”

Lumapit din si Papa. Hinaplos niya ang buhok ko at sinabi, “Masakit makita kang nasasaktan. Pero mas masakit isiping baka akala mo wala ka nang uuwian.”

Doon tuluyang bumigay ang natitirang lakas ko. Niyakap ko sila pabalik habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha ko. Nang humiwalay ako sandali, lumingon ako at nakita kong nandoon pa rin si Stanley sa pintuan—tahimik lang, nagbibigay sa amin ng oras at pribadong espasyo. Nang magtagpo ang aming mga mata, dahan-dahan siyang ngumiti nang kaunti—isang ngiting parang nagsasabing kaya mo ‘to.

Lumapit siya sa mga magulang ko at magalang na bumati: “Magandang hapon po, Tito, Tita. Dumaan lang po ako para ibigay ang mga documents na kailangan sa business proposal tomorrow.”

Kahit dati ay professional na s'yang makipag-usap sa mga magulang ko. Hindi niya ginawang malaking usapin ang pagbabalik ko.

“Maraming salamat, Stanley,” wika ni Papa. “Maaasahan ka talaga.”

“Sure, Tito, anytime.” sagot niya nang natural at magalang. Tumingin siya sa akin at tumango ng bahagya.

Pero bago pa siya makalayo nang tuluyan, biglang lumakas ang ingay mula sa labas. Naririnig na namin ang mga sigaw ng mga reporter na parang nakalapit na sa gate.

“Mr. Lichauco! Nandiyan po ba kayo dahil kay Mrs. Zamora?”

“May kinalaman po ba kayo sa hiwalayan ng mag-asawang Zamora?”

Napahawak ako nang mahigpit sa sarili kong braso. Nagsisimula na namang sumikip ang dibdib ko. Akala ko ay aalis na lang si Stanley o hindi na lang papansinin ang mga ito. Pero huminto siya at lumingon sa direksyon ng mga boses. Kalmado, matatag, at maayos sumagot—lakas ng boses na sapat para marinig sila pero walang halong galit:

“Sa tingin ko… walang ibang may karapatang makialam o pag-usapan ang buhay ni Vianne kundi siya lang mismo. Please respect her privacy and wait for her statement. Excuse me.”

Biglang tumahimik ang lahat.

Tinitigan ko siya nang mabuti. Ito ang unang pagkakataon na may isang lalaking tumindig para sa akin—hindi para magpasikat o maging bayani, kundi para ipagtanggol lang ang karapatan ko sa sarili kong buhay. Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa makalabas ng gate ang sasakyan n'ya. Ng bigla kong narinig ang pamilyar na tunog ng aking cellphone. “Hi, Ms. Vianne. Confirming your schedule tomorrow by 07:00 PM para magrelease po ng statement. Nagset na din po ako ng appointment with Atty. Knight para sa pagpa-file ng annulment.”