All Chapters of WATCH ME GET FIXED, CHEATER!: Chapter 11 - Chapter 20

RomanNapabuga ako ng mahaba at hindi pantay na hininga nang tuluyan ko nang maihiga nang kumportable si Aria sa kama. Hindi ko naman planong umabot sa puntong ganito kalala ang lahat—hindi ko lang kayang tumayo at panooring tuluyan siyang gumuho nang ganoon.Hindi ko pa rin alam ang buong katotohanan tungkol sa kung ano talaga ang nangyayari sa kanya, pero ang makita siya sa ganitong kalagayan… pinupunit nito ang loob ko.Bakit laging nauuwi sa luha pagdating sa kanya? Sa maikling panahong magkakilala kami, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga luhang iyon. Sa tuwing naiisip ko ang mukha niyang baluktot sa sakit, pakiramdam ko ay may isa na namang maliit na bahagi ng pagkatao ko ang nababasag.“Mila…” mahinang bulong ni Aria, sobrang hina at wasak ng boses niya kaya halos hindi ko marinig habang dahan-dahan ko siyang inilalapag sa mga unan.Huminto ako sandali.Mila—ang anak niyang babae.Ang paraan ng pagbanggit niya sa pangalang iyon, mahina at puno ng pagkawasak, ay dumirets

Halos tatlumpung minuto na ang lumipas mula nang iwan ako ni Roman na mag-isang nakaupo sa kwartong ito. Medyo nahihiya ako sa bilis kong naubos ang pagkain—bawat huling subo ng grilled chicken breast na may honey glaze, ang roasted sweet potatoes na nasa tabi nito, at ang sariwang garden salad na may cherry tomatoes at creamy feta.Nag-iwan pa siya ng isang baso ng fruit wine at dalawang painkiller sa tray. Napatingin lang ako roon nang ilang segundo. Kung minsan, umaasta siyang parang isang ganap na brute, pero wala talaga siyang pinalalampas na kahit isang detalye.Lumipas pa ang sampung minuto at nagsimula na akong hindi mapakali. Hindi ko na kayang patuloy na nakaupo roon sa katahimikan. Tumayo ako, handang hanapin siya, pero sa sandaling inabot ko ang doorknob, kusa itong bumukas.Napaatras ako, malakas na kumabog ang puso ko sa dibdib.Pinuno ni Roman ang buong pintuan gamit ang malapad niyang katawan. Wala siyang sinabi noong una. Tinitigan lang niya ako nang matagal, isang ma

Alam kong sobrang wala ako sa lugar habang ipinapasok nila ako sa loob, dahil lalo lamang lumalaki ang mga mata ko sa bawat hakbang.Bawat sulok, bawat maliit na detalye—nakatingin ako sa lahat na parang isang turistang bilog ang mga mata at unang beses pa lang nakakita ng magarbong lugar.May mga lalaking naka-suit na nakapuwesto kung saan-saan, at kahit isa o dalawa ay nakabantay sa bawat pintuang nadaraanan namin.Dahil doon, hindi ko namalayang napatuwid ako at naiatras ang mga balikat ko.Patuloy kaming naglakad nang palalim sa bahay hanggang sa makarating kami sa isang mas tahimik na bahagi ng hallway.Nahagip ng mga mata ko ang isang malaking framed portrait na mag-isang nakasabit sa dingding.Napakalaki nitong larawan ng isang babaeng mukhang nasa huling bahagi ng kanyang singkuwenta.Matatalim at mapanuring-mapanuri ang mga mata niya, at magagandang dark curls ang maayos na nakapalibot sa mukha niya.Kung hindi ako nagkakamali, malakas ang pagkakahawig niya kay Roman.Inabot

ROMANBumagal ang halik, naging mas malalim, at lalong naging marahas sa bawat segundo. Isinuksok ko ang mga daliri ko sa buhok niya, mahigpit na hinawakan ang mga ugat nito para maiangat ko ang ulo niya at mailantad ang mahaba at makinis na linya ng kanyang lalamunan. Dumiretso ako sa leeg niya, hinayaan kong dumausdos ang mga ngipin ko sa ibabaw mismo ng mabilis na pintig ng pulso niya.Isang putol at hilaw na ungol ang kumawala sa kanya, at tumama iyon sa akin na parang gasolina sa nagliliyab na apoy.Pinipilit kong manatiling maingat kahit bawat bahagi ng katawan ko ay gustong bumitaw sa pagpipigil. Kailangan kong maramdaman niya kung gaano karami ang pinipigilan ko mula pa noong unang beses ko siyang makita.Nanatiling nakadikit ang bibig ko sa kanyang lalamunan, mabagal at sinasadya ang pagsipsip ko sa sensitibong bahaging iyon hanggang sa uminit at mamula ang balat niya sa ilalim ng mga labi ko. Sa bawat bahagyang pagdampi ng mga ngipin ko, malakas siyang umarko laban sa akin,

Sa wakas ay tumalikod na si Nana at nagsimulang bumaba sa hagdan, kaya mabilis akong bumalik sa kuwarto para magpalit ng damit. May munting pagmamalaki akong naramdaman dahil napigilan ko talaga ang sarili kong itanong tungkol kay Roman. Bakit ko ba kailangang magmalasakit? Hindi ko hahayaang siya ang maging pinakaunang pumasok sa isip ko.Nagsuot ako ng simpleng tank top at maikling paldang mataas ang pagkakaupo sa aking mga hita, pagkatapos ay ilang minuto kong sinuklay ang buhok ko hanggang sa maging maayos naman ang itsura nito. Nang tumingin ako sa salamin, napangiti talaga ako sa babaeng nakatingin pabalik sa akin.Ito mismo ang paraan ng pananamit na matagal ko nang ini-imagine para sa sarili ko—gumagala sa sarili kong bahay, maganda ang pakiramdam ko sa sarili ko para sa aking asawa. Ito ang bersiyon ng pag-aasawa na pinangarap ko bago ko pa man sinabi ang “I do.”Pero ang pangarap na iyon ay gumuho wala pang tatlong buwan matapos ang kasal namin. Ang mga totoong umaga ko noon