All Chapters of WATCH ME GET FIXED, CHEATER!: Chapter 1 - Chapter 10

Nadulas ako nang tahimik sa kuwarto ni Mila at marahang umakyat sa maliit niyang kama, tinitiyak na hindi ko siya magigising. Nakapulupot siya sa ilalim ng malambot niyang kumot, mahigpit na niyayakap ang pink niyang teddy bear, habang mabagal at payapa ang paghinga niya. Umupo ako roon sa dilim, pinagmamasdan ang inosente niyang mukha habang natutulog, at napaisip kung may ideya ba siya sa lahat ng nangyayari. Alam ba niya ang tungkol sa daddy niya at sa babaeng labis niyang minamahal? Nararamdaman ba niya kahit paano ang katotohanan, o wala pa rin talaga siyang kamalay-malay? Ibinabaon ko ang mukha ko sa unan sa tabi niya, pinipigilan ang mga luhang patuloy na nagbabantang tumulo, at ginagawa ang lahat para manatiling tahimik upang hindi siya magising. Pero patuloy na kumakabog nang malakas ang puso ko sa dibdib. Masasabi kong isa ito sa pinakamasasamang gabing naranasan ko. Noon, akala ko ang gabing nawala ang tatay ko ang pinakamababang punto ng buhay ko. O iyong mga masasakit na

“Ibig kong sabihin…” Iwinasiwas ni Ethan ang kamay niya sa direksyon ko, na para bang itinataboy niya ang isang bagay na hindi naman mahalaga. “Siguro mas dapat mong pagtuunan ng pansin ang sarili mo. Baka iyon ang… makatulong para maayos ang mga bagay-bagay.” Tinitigan ko siya, tuluyang naguluhan. “Ayusin ang ano?” Sandali siyang natahimik. Sumulyap ang mga mata niya sa akin, pagkatapos ay umiwas, saka muling bumalik sa akin na para bang kailangan pa niyang pilitin ang sarili niyang ipagpatuloy. “Aria… tingnan mo naman ang tiyan mo. Ang kabuuan ng katawan mo. Ang baywang mo. I mean… alam mo naman… medyo naging…” Tumama sa akin ang mga salita niya na parang mabigat na suntok diretso sa dibdib. Agad kumirot at uminit ang mga mata ko. Hindi ito mga luhang banayad—ito iyong mga luhang puno ng galit at sakit, mga luhang nagmumula sa pinakamalalim na sugat. “Seryoso ka bang bina-body shame mo ako ngayon, Ethan?” Nabiyak ang boses ko, pero nanatili itong matalim. Bahagyang itinaas niya

ROMAN Lumabas ang mensahe alas-2:29 ng hapon. “Ano ang mangyayari kung pumunta ako ngayong gabi?” Matagal kong tinitigan ang mga salitang iyon hanggang sa tuluyang mag-fade ang screen. Tinap ko ulit para bumukas. Nandoon pa rin. Sampung segundo matapos kong sagutin ng “Magla-lock ang p***o nang 8:15. Huwag kang mahuli,” nakabitin pa rin ang hinlalaki ko sa screen na para bang anumang segundo ay maaaring sumagot siya. Sumandal ako nang todo sa office chair ko. Umungol ang leather sa bigat ng katawan ko. Tahimik ang gym sa ganitong oras—tanging tuloy-tuloy na ugong ng air conditioning at paminsan-minsang kalansing ng mga kagamitang inililipat sa ibaba ang maririnig. Pero mas malakas pa rin kaysa sa lahat ng iyon ang tibok ng sarili kong puso. Alas-2:29 niya ipinadala. Eksaktong kalagitnaan ng araw. Ibig sabihin, buong umaga niyang dala-dala ang card ko, paulit-ulit na iniikot iyon sa mga daliri niya, marahil iniisip kung isa ba akong baliw o isa lang akong makulit na salesman. F

Iniangat ko ang mga mata ko sa mukha niya. Hindi kumukurap ang mga matang kulay storm-gray niya habang nakatitig sa akin, napakatindi ng titig na para bang iniimprenta niya sa kanyang alaala ang bawat maliit na detalye tungkol sa akin. Muli, para bang personal niyang nararamdaman ang sakit ko. At sa maikling sandaling iyon, may isang malalim na bagay sa loob ko ang tuluyang nabuksan. Ngayong isang gabi lang, sabi ko sa sarili ko. Gusto kong maramdaman ulit na isa akong tunay na babae—ninanais, nakikita, at pinagnanasaan. Gusto kong gumawa ng isang bagay na walang ingat at ipagdasal na hindi ko ito pagsisihan sa huli. Dahil pagkatapos ng gabing ito, maghahain na ako ng divorce. Iimpake ko ang mga gamit ni Mila at ang mga gamit ko, iiwan ang lungsod na ito, patatakbuhin ang negosyo ko mula sa isang lugar na malayo rito, at aalis sa bahay na hanggang ngayon ay puno pa rin ng amoy ni Ethan. Iiwan ko rin ang babaeng tahimik na umagaw sa puwesto ko sa mga kuwento ng anak ko at sa kama n

“Aria…” tawag ni Ethan.Huminto ako sa kalagitnaan ng pag-akyat sa hagdan, pero tumanggi akong ibigay sa kanya ang kasiyahang lumingon. Mahigpit kong kinuyom ang mga kamao ko hanggang sa bumaon ang mga kuko ko sa mga palad, pinipilit na panatilihing pantay ang paghinga ko. Humakbang pa ako, handang talikuran na lang siya at tapusin ang gabing ito, nang bigla siyang sumigaw.“ARIA!”Napatalon ako sa lakas ng sigaw niya. Agad napatingin ang mga mata ko sa manipis na guhit ng liwanag na sumisilip sa ilalim ng pinto ng kuwarto ni Mila sa itaas ng hagdan. Kapag nagising siya dahil dito, talagang mawawala ako sa sarili. Hindi niya kailangang marinig ang ama niya na parang isang halimaw.Dahan-dahan akong lumingon. Kaawa-awa siyang tingnan habang nakatayo roon sa gitna ng sala, pero mas maingay pa rin ang ego niya kaysa sa naging sigaw niya.“Diborsyo,” bulong niya.Kinusot niya ang mukha niya at nagsimulang maglakad-lakad na parang hayop na nakulong. Pagkatapos ay nagbago ang ekspresyon niy