All Chapters of WATCH ME GET FIXED, CHEATER!: Chapter 21 - Chapter 30

Apat na buong araw na ang lumipas mula noong tensiyong umagang iyon kasama si Roman, at isang araw na lang bago ang araw na ipinangako niyang ibabalik niya sa akin si Mila.Pero hindi lang ang paghihintay ang unti-unting sumisira sa loob ko. Iniiwasan ako ni Roman mula pa noong umagang iyon.O baka mas tamang sabihing gino-ghost niya ako. Halos hindi ko na siya nakikita. At kung sakaling masulyapan ko man siya kahit saglit, ang likod lang niya ang nakikita kong palayo sa isang sulok, o kaya naman ay maririnig ko ang ugong ng sasakyan niya habang palabas ito ng driveway bago pa man ako makababa ng hagdan.Para siyang multong nagmumulto sa sarili niyang bahay.Nakaupo ako sa gilid ng kama, kinakalikot nang nerbiyoso ang laylayan ng shorts ko. Magulo na talaga ang isip ko, paikot-ikot sa lahat ng posibleng dahilan kung bakit niya ako binibigyan ng malamig na pakikitungo. Galit ba talaga siya nang ganoon sa akin?Dahil pinigilan ko siya? Dahil sinigawan ko siya?Ang parehong lalaking tumi

“Iniiwasan mo ba ako?”Patuloy akong nakatitig nang diretso sa mukha niya, hinahanap kahit ang pinakamaliit na bitak sa malamig at matigas niyang ekspresyon. Wala.Pakiramdam ko ay nagkakadurug-durog ang puso ko sa loob ng dibdib ko. Lahat ng araw na nagpapanggap akong okay lang ako, lahat ng oras na kumikilos akong parang hindi ako naaapektuhan ng katahimikan niya—bigla na lang bumigay ang lahat.Tuluyan nang pumatak ang mga luhang pinipigilan ko, mainit at magulo, hanggang sa lumabo ang lahat ng nasa harapan ko.“Kung ganito mo rin lang ako pakikitunguhan, bakit ka pa naging mabait sa akin noon?” Tumaas ang boses ko. Wala na akong pakialam kung may makarinig man sa amin sa ibaba.Nakatayo lang siya roon, matangkad at tahimik na tahimik, na lalo lamang nagparamdam sa akin na tuluyan na akong nawawala sa sarili ko.“Bakit ka naging mabait? Bakit mo ako ipinaglaban? Bakit ka umasta na parang hindi mo kayang pakawalan ako?” Patuloy na lumalabas ang mga salita sa bibig ko. “Tinanong mo a

ARIA“Mga halimaw?” tanong ni Mila, itinagilid ang ulo niya nang husto para tumingin kay Roman gamit ang malalaki at bilog niyang mga mata. “Pinapatay mo ba sila? Gaya ng ginagawa ng mga superhero?”Nakikita ko na agad na nagtatrabaho nang todo ang maliit niyang utak, at alam kong kung hindi ako agad makikialam, babatuhin niya si Roman ng napakaraming tanong na malinaw namang hindi pa niya handang sagutin. Nakatayo roon si Roman na parang isang pader, matangkad at seryoso, at ang buong usapan tungkol sa pagiging “anino” ay sobra para maunawaan ng isang anim na taong gulang.“Sweetheart, huwag mo siyang pansinin,” mabilis kong sabi, nakangiting lumapit habang marahan kong hinila si Mila palapit sa akin sa pamamagitan ng mga balikat niya. Sandali kong tiningnan ang mukha ni Roman bago muling ibinaling ang tingin ko sa kanya.“Sweetheart, gusto mong malaman ang isang sikreto?” bulong ko, sapat ang lakas para marinig ni Roman ang bawat salita. “Alam mo ba kung sino talaga siya?” Yumuko ak

Ang pagmamaneho ko sa bagong-bagong Bugatti sa buong lungsod ay talagang nakakapukaw ng atensyon. Ramdam kong napapatigil sa paglalakad ang mga tao sa sidewalks para lang tumingin at ilabas ang mga cellphone nila. May ilan pa ngang kinukuhanan ng video ang sasakyan na para bang sa mga litrato o sa TV lang nila ito dati nakikita. Hindi ko sila masisisi. May malalim at umaatungal na tunog ang makina nito na para bang napapaatras ang mga sasakyan at tao bago pa man ako tuluyang makalapit. Medyo pinagpapawisan ang mga kamay ko sa manibela. Parang kakaiba pa rin ang lahat. Isang linggo lang ang nakalipas, halos hindi ko na kayang pagsama-samahin ang buhay ko, at ngayon, nakaupo ako sa loob ng isang bagay na mas mahal pa kaysa sa halagang makikita ng karamihan ng mga tao sa buong buhay nila. Sa tuwing humihinto ako sa pulang ilaw, ramdam kong sinusubukan ng mga mata ng mga tao na sumilip sa madilim na mga bintana para malaman kung sino ang nagmamaneho. Marahil iniisip nilang isang mayaman

“Ano ba’ng lintik na ginagawa mo?” sigaw ko, umaalingawngaw ang boses ko sa mga dingding hanggang halos sumakit ang sarili kong mga tainga.Lubos na wala sa sarili ang mga mata ni Ethan—malalaki ang mga iyon, maitim ang mga balintataw, at tumutulo ang pawis sa noo niya kahit malamig ang buong bahay. Dahan-dahan niyang isinuksok ang susi sa bulsa niya, sinadya ang bawat galaw, at lalo nitong pinilipit ang sikmura ko.“Hindi ka aalis,” muli niyang sabi, pero mas mahina na ngayon, na para bang sinusubukan niyang kumbinsihin ang sarili niya gaya ng pagkumbinsi niya sa akin. “Hindi na naman…”Isang hakbang akong umatras.Tumama ang sakong ko sa isang piraso ng basag na salamin mula sa bote. Isang matalim na sakit ang umakyat sa binti ko, pero binalewala ko iyon.Nagsimula nang matuyo ang dugo sa noo ko, at may manipis na guhit na umabot sa kilay ko. Nalasahan ko ang metalikong lasa ng dugo sa labi ko mula sa pagkakagat ko rito.Mabilis na gumalaw ang mga mata ko patungo sa kusina at hagdan