All Chapters of โทษทีสามีคนนี้ฉันไม่ต้องการ: Chapter 11 - Chapter 20

“มองฉันอย่างนี้ทำไมคะ” หลินเยียนเอ่ยถามหนานฉู่หลังจากที่ชายหนุ่มมองมาที่เธออย่างไม่ว่างตา หล่อนรู้สึกว่าหลังจากวันนั้นที่เราประชุมเรื่องแบรนด์กัน ชายหนุ่มตรงหน้ากลับมองเธอด้วยสายตาเปลี่ยนไป“เอ่อคือ” หรือว่าคุณหลินจะรู้ว่าผมคิดยังไง แต่ว่าผมก็ไม่น่าจะแสดงออกชัดเจนจนร่างบางตรงหน้ารู้สึกได้“คุณหนาน คุณดูหวาดระแวงฉัน?” ตั้งแต่ที่เธอบอกชายหนุ่มตรงหน้าเรื่องวิธีการรับมือจากแบรนด์ใหม่ของเจ้าเย่และหยางมี่ คนตรงหน้าก็ดูจะระแวงเธอมาก“ปะเปล่านะครับ”“หึ ไม่ต้องปิดบังเหรอฉันดูออก” เพราะอะไรล่ะ เธอน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอทำไมถึงได้ดูเกรง ๆ เมื่อตอนที่อยู่ใกล้เธอ“ขอโทษครับ” ชายหนุ่มก้มหน้าไม่กล้าสบสายตา“หึ คุณหนานมีเรื่องอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ อย่าเก็บไว้ในใจเลยมันอึดอัด อยากจะถามอะไรฉันก็ถามมาได้เลย” เธอไม่ชอบทำงานกับคนที่หวาดระแวงอะไรในตัวเธอหรอกนะมันรู้สึกว่าคนตรงหน้าไม่ได้ไว้ใจเธอ พลอยให้การทำงานร่วมกันติดขัดไปเปล่า ๆ“เอ่อ คุณหลินทำแบบนี้สามีคุณจะไม่โกรธเหรอ” มันแปลกเกินไปหรือเปล่า ระหว่างคุณหลินและคุณเจ้าเย่ ท่าทางที่พวกเขาทำนั้นเหมือนกับว่าคนทั้งสองไม่ใช่สามีภรรยากัน“หมายถึง?” ทำแบบไหนกันล่

หนานฉู่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หญิงสาวเผลอหันกลับไปมอง หลินเยียนที่ยังคงเศร้ากับเรื่องที่เกิดขึ้นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้มันบ่งบอกได้ว่าภรรยาของเจ้าเย่ซึ่งก็คือหลินเยียนก็คิดว่าสามีของเธอเป็นชู้กับหญิงสาวตรงหน้าเหมือนกันเพียงแต่เธอยังไม่ได้คำอธิบายจากผู้เป็นสามี และยังคงอยากฟังคำตอบจากสามี นั้นก็คือเจ้าเย่ไปพร้อมกับนักข่าวเหล่านี้ด้วย“คุณหลินคุณโอเคหรือเปล่าครับ” ไม่น่าล่ะ มีหลายเหตุการณ์ที่ทำให้ตนรู้สึกว่าทั้งคุณเจ้าเย่และคุณหลินมันดูห่างเหินกันไม่เหมือนกับคนเป็นสามีภรรยากันเลยสักนิด หนานฉู่คิดในใจ“ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ เรื่องแค่นี้เอง” หลินเยียนว่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่ากลับเรียกความเห็นใจจากพี่ ๆ นักข่าวและคนที่อยู่ในเหตุการณ์วันนี้ได้เป็นอย่างดีชายร่างสูงอย่างเจ้าเย่ที่กำลังมองมายังภรรยาในนาม ได้แต่คิ้วขมวดเข้าหากัน ไม่เข้าใจว่าหลินเยียนจะพูดอย่างนี้ให้คนสงสัยทำไม และท่าทางอย่างนั้นของเจ้าหล่อนมันคืออะไรกันดูก็รู้ว่าเจ้าหล่อนไม่ได้เสียใจอย่างที่แสดงออกมาให้ทุกคนเห็นนักข่าวที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างซุบซิบนิน

ในความทรงจำของหลินเยียน เรื่องที่เจ้าเย่เป็นพี่ชายของคุณลู่นั้น ไม่มีเรื่องนี้อยู่ในความทรงจำเลย แสดงว่าเรื่องที่ทั้งสองคนเป็นพี่น้องกันนั้นหลินเยียนตัวจริงไม่เคยรับรู้เพราะอะไร เพราะอะไรเจ้าเย่ถึงไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขาและคุณชายลู่เป็นพี่น้องแท้ ๆ กันในขณะที่ร่างบางของหลินเยียนกำลังจะเดินขึ้นคอนโด เจ้าหล่อนยังคงคิดไม่ตกถึงเรื่องนี้ พยายามทบทวนความทรงจำแต่กลับมีแต่ความว่างเปล่า“อะเอ่อ คุณหลินคะ” เสียงพนักงานภายในคอนโดเอ่ยเรียกหลินเยียน ทว่าหญิงสาวกลับไม่ได้ยินเสียงของเจ้าหล่อนเลยสักนิด“คุณหลินคะ”“..........” ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเรียกที่ท่านเรียก ตอนนี้หลินเยียนได้เดินขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนที่ตัวเองอาศัยอยู่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ....................บรรยากาศภายในห้องมืดสนิท มือเรียวสวยเปิดไฟทางเข้าห้องจนสว่างจ้า ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเหลือบไปเห็นชายร่างสูงของใครบางคน ที่กำลังนั่งหันหลังพิงโซฟาอยู่ภายในห้องของเธอ“มาแล้วเหรอ” เสียงเข้มราบเรียบเอ่ยขึ้น ก่อนจะพาร่างสูง

ที่แท้ก็เรื่องนี้ การที่เธอจะรู้จักกับใครมันทำให้ชีวิตของเจ้าเย่วุ่นวายมากขนาดนั้นเลยเหรอ ในเมื่อมันเป็นเรื่องส่วนตัว“เงียบทำไม” หรือว่าหลินเยียน ร่วมมือกันกับมันเพื่อทำร้ายเขา “นี่คือเรื่องที่คุณบุกมาหาฉันถึงห้อง?”“เธอบอกมาเถอะ เธอรู้จักกับมันนานหรือยัง” หรือว่าทั้งสองคนรู้จักกันในตอนที่หลินเยียนยังอยู่ข้างกายเขา รู้จักกันมาตลอดแต่ว่าเขาไม่รู้“ดูคุณไม่ชอบคุณชายลู่”“อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง” เรื่องแค่นี้ตอบเขาไม่ได้อย่างนั้นเหรอ แค่พูดว่ารู้จักกับมันได้ยังไงและรู้จักกันตอนไหน“ทำไม ฉันรู้จักกับเขาและมันหนักส่วนไหนของคุณเหรอ” สองคนนี้เป็นพี่น้องกันยังไง ถึงได้มีนิสัยที่ต่างกันมากขนาดนี้ แล้วอะไรที่ทำให้เจ้าเย่ไม่ชอบน้องชายของตัวเองแม้กระทั่งหลินเยียนตัวจริงก็ไม่รู้ว่าสามีที่เธอตกลงแต่งงานด้วยมีน้องชาย“อย่ายุ่งกับมัน!” เสียงเข้มเอ่ยขึ้น“คุณสั่งฉันอย่างนั้นเหรอ” นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัว ก่อนจะถามย้ำกับชายหนุ่ม ไม่รู้ว่าเจ้าเย่เอาสิท

หลังจากที่ได้อ่านบันทึกของหลินเยียนตัวจริงจบ เธอถึงได้รู้ว่าผู้หญิงคนนี้รักเจ้าเย่มาก แม้ว่าจะมีเรื่องที่ไม่เข้าใจกันหรือทะเลาะกันแต่เจ้าหล่อนก็ยังคงไม่เชื่อว่านิสัยเจ้าเย่จะเปลี่ยนไปยัยหลินเยียนตัวจริงนั้นพยายามสืบหาข้อมูลทุกอย่างว่าเพราะอะไรสามีของหล่อน นั้นก็คือเจ้าเย่ถึงได้มีท่าทีเปลี่ยนไป จนกระทั่งเจ้าหล่อนมาเจอเรื่องบางอย่างเข้าเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเจ้าเย่สามีของหล่อนและหมอจิตเวชในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งเจ้าหล่อนสืบจนรู้ว่าสามีของหล่อนมักจะมีอาการเฉยเมย หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลแห่งนั้น จนหลินเยียนตัวจริงคิดว่าคนที่ทำให้เจ้าเย่เปลี่ยนไปก็คือหมอที่อยู่ในแผนกจิตเวชเจ้าหล่อนพยายามสืบเรื่องราวทุกอย่าง แต่ว่าข้อมูลที่ได้มานั้นมันน้อยมากบวกกับช่วงหลังที่อาการเจ้าเย่หนักขึ้น ชายหนุ่มพูดทำร้ายจิตใจของหลินเยียนไม่เว้นแต่ละวันวันที่สามีอย่างเจ้าเย่ขอร้องให้หลินเยียนหย่า วันนั้นเป็นวันที่หลินเยียนตัวจริงเสียใจมากที่สุด เสียใจจนลืมคิดไปว่าพฤติกรรมของสามีตัวเองนั้นแปลกไปความเสียใจทำให้เจ้าหล่อนใช้ชีวิตลำบากจนเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น