All Chapters of โทษทีสามีคนนี้ฉันไม่ต้องการ: Chapter 1 - Chapter 10

“ซี๊ด!” มือเรียวยกขึ้นมากุมขมับก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองไปยังรอบห้อง ดวงตาสวยมองไปรอบ ๆ ห้องเพื่อหาใครสักคน แต่ว่าในห้องที่กว้างใหญ่แห่งนี้มีแค่เธอเพียงคนเดียวเท่านั้น“ซิ นี่ฉันยังเป็นดาราดังอยู่หรือเปล่า” เซี่ยวเฟยบ่นอย่างไม่จริงจังเพราะเธอก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครมาดูแลเธอนางร้ายอย่างเธอใครเขาอยากจะอยู่ใกล้ การที่พวกเขานำตัวเธอมาส่งที่โรงพยาบาลมันก็ถือว่าดีมากแล้ว“ขออนุญาตคะ” ประตูห้องถูกผลักเข้ามาหลังสิ้นเสียงประโยคหนึ่ง“คุณหลินเยียนฟื้นแล้วเหรอคะ” พยาบาลสาวทักทายตามหน้าที่ ทว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยกลับเลิกลัก หันซ้ายหันขวามองหาเจ้าของชื่อที่พยาบาลสาวเรียกทว่าภายในห้องกลับไม่มีใครอยู่เลยนอกจากตัวเธอ“เธอพูดกับฉันเหรอ” นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวเองเพราะคิดว่าพยาบาลสาวน่าจะเข้าห้องผิด“เอ่อ ใช่ค่ะ”“ฉันชื่อหลินเยียน” อะไรกัน นี่เธอกำลังถ่ายละครอยู่เหรอ แต่จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อในห้องแห่งนี้ไม่มีกล้องเลยสักตัว“เอ่อ ใช่ค่ะคุณหลินเยียน ดิฉันขอตรวจดูอาการเบื้องต้นก่อนนะ”บางที่คุณผู้หญิงท่านนี้อาจจะนอนพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลมากเกินไปจึงทำให้มีอาการเบลอได้นางพยาบาลจัดการตรวจร่าง

ปล่อยให้ภรรยาคิดเองเออเอง จนเป็นทุกข์ซึ่งเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้น มันก็เป็นผลทำให้ชีวิตคู่ของเราสองคนไปไม่รอดยังไงล่ะ“ห๊า! ผมนี่นะ” อะไรกันก่อนหน้านั้นไม่เห็นภรรยาจะพูดอะไรเลย พอตอนจะหย่ากัน ก็หาว่าตนเองทำหน้าที่สามีไม่ดี ก็เขาไม่ใช่เหรอที่ทำงานงก ๆ หาเงินเพื่ออนาคตไปทำงานเช้ากลับบ้านค่ำ ก็ทำเพื่อครอบครัวทั้งนั้น จะมีก็แต่หญิงสาวนั่นแหละที่หาแต่เรื่องให้ตนต้องปวดหัวเพิ่มในแต่ล่ะวัน หาว่าตนมีชู้ ทั้งที่ความเป็นจริงมันไม่ใช่เลยสักนิด“ฉันต้องการเงิน 50 ล้านหยวนเพื่อแลกกับการหย่าของเราสองคน” แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับเวลาที่หลินเยียนต้องเสียไปกับการแต่งงานที่ล้มเหลวนี่“50 ล้านหยวนอย่างนั้นเหรอ” เหอะ! ที่แท้ก็ต้องการเงิน ที่เล่นตัวไม่ยอมหย่ากับตนก็เพื่อเรียกร้องเงินสินะ“ใช่ นี่ยังถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำกับเวลาที่ฉันเสียไปตอนที่แต่งงานกับคุณ” หลินเยียนว่าอย่างไม่ยอมแพ้“แล้วคุณคิดว่าผมไม่เสียเวลาหรือไง!”“ไม่! เพราะคุณเป็นคนขอฉันแต่งงานเอง ขอให้ฉันลาออกจากงานเพื่อมาอยู่กับคุณ แล้วคุณล่ะ? ทำอะไรเพื่อชีวิตคู่ของเราสองคนบ้าง?” คนเห็นแก่ตัว เซี่ยวเฟยในร่างหลินเยียนคิดในใจ“ในเมื่อต้องหย่

นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวเองก่อนจะต่อปากต่อคำกับคนตรงหน้า ที่เธอกล่าวมามันเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น คนที่สมควรอายมันเป็นผู้หญิงตรงหน้ามากกว่าไม่ใช่เธอ“หลินเยียน”“ไม่ต้องเรียกฉัน ฉันยังจำได้ว่าตัวเองชื่ออะไรและอยู่ในสถานะไหน” อย่างน้อยเธอก็ยังมีสถานะภรรยาแต่ง มีใบทะเบียนสมรส“เหอะ! กอดเอาไว้ให้ดีเถอะทะเบียนสมรสนั้น” หยางมี่เดินหนีออกไปเพราะยิ่งอยู่ตรงนี้นาน ผู้คนก็ยิ่งเดินมาอยู่เป็นที่สนใจ“อย่างน้อยก็ยังมียางอายบ้าง” สายตาสวยมองตามหลังร่างบางสูงโปร่ง ก่อนจะส่ายหน้าไปมา ให้กับอดีตเพื่อนรักของหลินเยียน ไม่รู้ว่าเจ้าของร่างตัวจริงคบเพื่อนแบบนี้ได้ยังไงถ้าจะมีเพื่อนนิสัยและสันดานไม่รู้จักผิดแบบนี้ เป็นเธอจะเลือกอยู่คนเดียวดีกว่า“เอ่อ คุณลูกค้าสนใจชุดไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ” พนักงานเดินเข้ามาถามหลินเยียน หล่อนไม่คิดว่าคนมีชื่อเสียงอย่างหลินเยียนจะเดินเข้ามาชอปปิ้งร้านแบรนด์เสื้อผ้าเล็กๆ อย่างนี้“ฉันอยากได้ชุดที่ไม่หวานและโป๊เกินไป” ตอนแรกว่าจะใส่ชุดแนวเซ็กซี่เหมือนตอนที่อยู่ร่างเดิม ทว่าพอมาคิดดูตอนนี้ไม่น่าจะเหมาะสมเท่าไหร่เพราะรูปร่างของหลินเยียนไม่เหมาะกับชุดแบบนี้ เจ้าหล่อนน่าจะใส่ชุดลาย

ใช่ว่าตอนที่หลินเยียนแต่งงานกับเขา สามีอย่างเขาจะเลี้ยงดี เธอแทบไม่ได้ทานอะไรที่ตัวเองชอบเลยเพราะมัวแต่คิดเรื่องของเจ้าเย่คิดว่าสามีของหล่อนจะกินอะไร ไม่ชอบอะไร ทำอาหารเพื่อให้สามีได้ทานในสิ่งที่ชอบ ทว่าเจ้าเย่กลับเลือกที่จะทิ้งขว้าง วันไหนที่กลับดึกก็ปล่อยให้อาหารของหล่อนตั้งอยู่บนโต๊ะอย่างนั้นจนถึงเช้าจะไปไหนมาไหนก็ไม่เคยบอก ปล่อยให้เธอทำอาหารรอเก้อ แม้กระทั่งวันเกิดของหล่อน เจ้าเย่ก็เลือกที่จะอยู่ประชุมงานที่บริษัท ปล่อยให้หลินเยียนต้องเป่าเค้กวันเกิดคนเดียวตลอดระยะเวลาสามปีมานี้ หลินเยียนทนได้มากขนาดนั้นมันก็สุดยอดของภรรยาแล้วแต่น่าเสียดาย.......วันสุดท้ายที่หลินเยียนจะจากไป สามีผู้เป็นที่รักของหลินเยียน กลับไม่แม้แต่จะไปเยี่ยมหล่อนที่โรงพยาบาลเลยสักนิดจนเมื่อเธอมาอยู่ในร่างของหลินเยียน เจ้าเย่ก็ไม่รู้เลยว่าเธอในตอนนี้ไม่ใช่หลินเยียน“น้อง!” ชอบทานกุ้งมากนักใช่ไหม เธอได้กินสมใจแน่ เจ้าเย่คิดพรางยกมือเรียกเด็กเสิร์ฟมาที่โต๊ะ“มีอะไรคะคุณผู้ชาย” เจ้าหล่อนรีบเดินมาด้วยความกระตือรือร้น“เอากุ้

“ปะเปล่า”“งั้นคุณจะพูดอะไรกับฉันก็พูดมาเถอะ” หญิงสาวยกข้อมือขึ้นมาเพื่อดูเวลา อีกนัยหนึ่งก็เพื่อบอกให้เจ้าเย่รับรู้ว่า เขามาที่ห้องของเธอนานเกินไปแล้วควรรีบกลับออกไปสักที“เลิกยุ่งกับไอ้หน้าอ่อนนั้น!” ที่ผมพูดไปนั้นคือทางที่ดีที่สุด ก่อนที่คนอื่นจะสงสัยว่าเราสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกันและภรรยาในนามของผมกำลังมีชู้ เป็นหนุ่มหน้าอ่อนลูกหลานนักธุรกิจตระกูลหนาน“ไอ้หน้าอ่อน” คิ้วโก่งยกขึ้นหนึ่งข้างอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า นี้เป็นเรื่องที่สามีในนามจะพูดคุยกับเธอ“ทำไม?”“เอาสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน” กล้าที่จะเอ่ยปากบอกเธอ ทั้งที่ตัวของเจ้าเย่เองก็ทำไม่ได้ กลัวเหลือเกินนะเรื่องหน้าตากลัวชื่อเสียงวงศ์ตระกูลอับอายจนบางครั้งก็ลืมไปว่าตอนนี้สถานะเราสองคนไม่ได้อยู่ในจุดที่เขาจะมาสั่งหรือมาวางแผนชีวิตของเธอได้“หลินเยียนเธอลืมสัญญาที่เราตกลงกันหรือเปล่า” เจ้าเย่ยกเรื่องสัญญาเข้ามาเพื่ออยากให้สาวตรงหน้ายอมฟังในสิ่งที่เขาจะสื่อ“สัญญา?”“ใช่ เธอ